สายตาของ พลอยชมพู กวาดมองไปทั่วห้องทำงานอันกว้างขวางโอ่อ่าที่ประดับประดาด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรามีสไตล์ ราวกับหลุดเข้ามาในนิตยสารตกแต่งบ้านชั้นนำ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า นี่คือโอกาสครั้งสำคัญในชีวิตที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด การได้เข้ามาทำงานในบริษัทออกแบบตกแต่งภายในระดับแถวหน้าของประเทศอย่าง "วิสต้า ดีไซน์" ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอผ่านการคัดเลือกมาหลายด่าน จนกระทั่งมาถึงการสัมภาษณ์ครั้งสุดท้าย ซึ่งจะตัดสินชะตาว่าเธอจะได้เป็นส่วนหนึ่งของความฝันนี้หรือไม่ "เชิญค่ะ คุณพลอยชมพู" เสียงทุ้มนุ่มของเลขาฯ ส่วนตัวของ CEO ดังขึ้นเมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดออก พลอยชมพูสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่เธอจินตนาการถึงมาตลอด ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย ตรงกลางห้องทำงานขนาดใหญ่ คือโต๊ะทำงานที่ทำจากไม้เนื้อดีขัดเงาจนสะท้อนแสง ตรงนั้นมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มเนี้ยบกริบ เส้นผมสีดำขลับถูกเซ็ตอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง แต่สิ่งที่ทำให้พลอยชมพูรู้สึกได้ทันทีคือบรรยากาศรอบตัวเขา มันเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งที่เกาะกุม หัวใจของเธอ "นั่งก่อนสิครับ" ชายหนุ่มพูดขึ้น เสียงของเขาเรียบราบ ไร้อารมณ์ใดๆ แฝงอยู่ ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกถึงความห่างเหิน พลอยชมพูเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ให้ พยายามตั้งสมาธิให้แน่วแน่ "สวัสดีค่ะคุณภาคิน" เธอเอ่ยทักทายตามมารยาท ภาคิน หรือคุณภาคิน CEO หนุ่มผู้ไม่เคยเชื่อในความรัก และขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาไร้หัวใจ เขารับตำแหน่งต่อจากบิดาเมื่อห้าปีก่อน และสามารถนำพาวิศสต้า ดีไซน์ ให้ก้าวหน้ายิ่งกว่าเดิมได้อย่างน่าทึ่ง ด้วยวิสัยทัศน์ที่เฉียบคมและการบริหารจัดการที่เด็ดขาด แต่ในขณะเดียวกันก็สร้างความหวาดเกรงให้กับพนักงานทุกคน "ทราบว่าคุณมีประสบการณ์ด้านการออกแบบมาพอสมควร" ภาคินเริ่มการสัมภาษณ์ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงราบเรียบ "ผลงานที่ส่งมาค่อนข้างน่าสนใจ แต่ผมอยากทราบว่าทำไมคุณถึงเลือกสมัครงานที่นี่" คำถามที่ดูเหมือนธรรมดา แต่พลอยชมพูกลับรู้สึกว่ามันมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น เธอสูดหายใจอีกครั้ง "เพราะวิสต้า ดีไซน์ เป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงด้านการออกแบบที่ทันสมัยและมีเอกลักษณ์ค่ะ หนูเชื่อว่าการได้ทำงานที่นี่จะทำให้หนูได้เรียนรู้และพัฒนาตัวเองอย่างเต็มที่ หนูมีความฝันที่อยากจะสร้างสรรค์ผลงานที่สามารถสะท้อนตัวตนและตอบสนองความต้องการของลูกค้าได้อย่างดีที่สุด และหนูก็เชื่อว่าวิสต้า ดีไซน์ คือที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับหนูค่ะ" ภาคินเอียงคอมองเธอเล็กน้อย แววตาของเขายังคงนิ่งเฉย "ความฝันและความเชื่อเป็นเรื่องที่ดี แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง เราต้องการคนที่ทำงานได้จริง มีผลงานที่จับต้องได้ ไม่ใช่แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ" คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในใจของพลอยชมพูเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ถึงความท้าทายในน้ำเสียงของเขา "หนูเข้าใจค่ะ และหนูก็พร้อมที่จะพิสูจน์ตัวเองด้วยผลงานค่ะ คุณภาคิน" เธอตอบกลับด้วยความมั่นใจที่พยายามรวบรวมมา "หนูเชื่อว่าการออกแบบที่ดีไม่ได้มีแค่ความสวยงาม แต่ต้องคำนึงถึงฟังก์ชันการใช้งาน จิตวิทยาของผู้อยู่อาศัย และเรื่องราวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังด้วยค่ะ" ภาคินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เหมือนจะเยาะเย้ย "เรื่องราว? จิตวิทยา? คุณแน่ใจหรือว่าคุณเข้าใจโลกแห่งธุรกิจจริงๆ การออกแบบที่นี่เน้นความเป็นมืออาชีพ การสร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้าที่จ่ายเงินด้วยจำนวนมหาศาล ไม่ใช่การวาดฝันให้สวยหรู" พลอยชมพูรู้สึกว่ากำแพงที่มองไม่เห็นกำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับเขา "หนูเข้าใจค่ะว่าธุรกิจคือการแข่งขันและผลกำไร แต่หนูเชื่อว่าการเข้าใจในสิ่งที่ลูกค้าต้องการอย่างแท้จริง รวมถึงการสร้างสรรค์พื้นที่ที่สะท้อนถึงความเป็นตัวตนของพวกเขา มันคือหัวใจสำคัญที่จะทำให้งานออกแบบนั้นประสบความสำเร็จในระยะยาว และสร้างความประทับใจที่ยั่งยืนค่ะ" เธอพยายามอธิบายอย่างใจเย็น เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องมองเธอเขม็งราวกับกำลังประเมินทุกคำพูด "คุณดูมั่นใจดีนะ" เขาพูดเสียงเรียบ "แต่ความมั่นใจอย่างเดียวไม่เพียงพอ ผมต้องการเห็นการกระทำ" "แล้วคุณภาคินต้องการให้หนูทำอะไรคะ" เธอถามกลับทันที ไม่ยอมแพ้ ภาคินหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ผมมีโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะเริ่ม เป็นโครงการปรับปรุงอาคารเก่าให้กลายเป็นโรงแรมบูทีคใจกลางเมือง ลูกค้าต้องการความหรูหรา ทันสมัย แต่ยังคงไว้ซึ่งกลิ่นอายของความเป็นไทยเดิม ผมต้องการทีมออกแบบที่สามารถสร้างสมดุลระหว่างสองสิ่งนี้ได้ คุณคิดว่าคุณทำได้ไหม" พลอยชมพูรับแฟ้มมาเปิดดู ภาพถ่ายของอาคารเก่าแก่ที่ทรุดโทรมปรากฏขึ้น ดวงตาของเธอเป็นประกายทันที "อาคารนี้สวยงามมากค่ะ มีศักยภาพที่จะพัฒนาได้เยอะเลย" เธอพูดอย่างตื่นเต้น "หนูเชื่อว่าหนูทำได้ค่ะ" "พิสูจน์ให้ผมดู" ภาคินกล่าวสั้นๆ "ผมจะให้เวลาคุณหนึ่งสัปดาห์ในการนำเสนอคอนเซ็ปต์เบื้องต้น คุณต้องแสดงให้ผมเห็นว่าคุณเข้าใจโจทย์ และมีความคิดสร้างสรรค์ที่เหนือกว่าคนอื่นๆ ที่สมัครเข้ามา" พลอยชมพูพยักหน้ารับอย่างมุ่งมั่น "ค่ะ หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" ภาคินกล่าวจบ เขาหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ราวกับว่าการสนทนาได้สิ้นสุดลงแล้ว พลอยชมพูรู้ดีว่านี่คือการบอกเป็นนัยว่าเธอควรจะออกจากห้องได้แล้ว เธอจึงลุกขึ้นยืน "ขอบคุณสำหรับโอกาสค่ะคุณภาคิน" เมื่อก้าวออกจากห้องทำงานอันเย็นเยียบของภาคิน พลอยชมพูรู้สึกราวกับได้หลุดพ้นจากแรงกดดันมหาศาล เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ความตื่นเต้นถาโถมเข้ามาอีกครั้ง การได้มีโอกาสทำงานในโปรเจกต์ที่ท้าทายขนาดนี้ เป็นสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด แม้ว่า CEO ของเธอจะดูเย็นชาและเข้มงวดสักเพียงไหน แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าและพิสูจน์ตัวเอง