ภาคินเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปยังห้องรับรองแขก เขาเห็นอรุณรัตน verdadนั่งรออยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอยังคงฉายแววของความกังวล แต่ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างแฝงอยู่เช่นกัน พลอยชมพูเดินตามมาเงียบๆ ยืนอยู่ข้างๆ ภาคินอย่างให้กำลังใจ "คุณภาคิน" อรุณรัตน์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเขา "คุณได้พิจารณาเรื่องที่ฉันบอกแล้วใช่ไหม" ภาคินพยักหน้า "ผมได้ดูรายงานที่คุณให้มาแล้ว" เขาพูดเสียงเรียบ "แล้วคุณคิดว่ายังไง" อรุณรัตน์ถาม สายตาจับจ้องไปที่ภาคินอย่างไม่วางตา "ผม... กำลังตรวจสอบอยู่" ภาคินตอบ "ผมจะให้ทีมวิศวกรของเราทำการตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง" อรุณรัตน์ถอนหายใจยาว "ภาคิน... ฉันเป็นห่วงคุณนะ" เธอพูด "ฉันไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย" "ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย?" ภาคินเลิกคิ้ว "คุณกำลังหมายถึงอะไร" "คุณก็รู้" อรุณรัตน์พูด "เรื่องของคุณกับคุณแม่ของคุณ" ภาคินกำหมัดแน่น "คุณแม่ของผม... ท่านเป็นคนที่มีความสามารถ" เขาพูดเสียงแข็ง "และแบบร่างของท่านก็เป็นไปตามมาตรฐานทุกประการ" "แต่ในรายงานนี้ มันบอกเป็นอย่างอื่น" อรุณรัตน์แย้ง "มันบอกว่ามีข้อผิดพลาดทางโครงสร้างร้ายแรง" "ผมยังไม่ได้ข้อสรุป" ภาคินพูด "และผมก็ไม่คิดว่ารายงานฉบับเดียวจะตัดสินทุกอย่างได้" "ภาคิน..." อรุณรัตน์พยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนภาคิน แต่ภาคินชักมือกลับอย่างรวดเร็ว "ผมขอโทษอรุณรัตน์" ภาคินพูด "แต่ผมไม่สามารถเชื่อทุกอย่างที่คุณพูดได้" "ทำไม" อรุณรัตน์ถามเสียงสั่น "เพราะฉันเป็นอรุณรัตน์คนนี้ใช่ไหม" "ผมแค่... ต้องการความชัดเจน" ภาคินตอบ "และผมต้องการเวลา" "เวลาสำหรับอะไร" อรุณรัตน์ถาม "เวลาที่จะหาหลักฐานมาหักล้างสิ่งที่ฉันพูดอย่างนั้นหรือ" "เวลาที่จะหาความจริง" ภาคินแก้ไข "และความจริงเท่านั้น" พลอยชมพูรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง เธอสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งที่กำลังปะทุขึ้นระหว่างภาคินและอรุณรัตน์ "คุณภาคินคะ" พลอยชมพูพูดขึ้นเบาๆ "บางที... เราอาจจะลองนัดหมายกับผู้เชี่ยวชาญภายนอก เพื่อให้เขาเข้ามาช่วยตรวจสอบอีกครั้งจริงๆ ก็ได้นะคะ" อรุณรัตน์หันมามองพลอยชมพูด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "แล้วเธอคือใคร" เธอถาม "เธอเป็นใครถึงได้มาเสนอความคิดเห็นในเรื่องนี้" "หนู... เป็นทีมของคุณภาคินค่ะ" พลอยชมพูตอบอย่างมั่นคง "และหนูเชื่อว่าคุณภาคินต้องการสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับบริษัท" "แน่นอน" ภาคินเสริม "และผมเชื่อใจทีมของผม" เขาหันไปมองอรุณรัตน์ "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง" อรุณรัตน์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอเหมือนกำลังประเมินสถานการณ์อยู่ "ก็ได้" เธอพูดในที่สุด "ฉันจะรอดู" "แต่ฉันหวังว่าคุณจะฟังฉันนะภาคิน" "ความผิดพลาดในอดีตมันสอนอะไรเราได้หลายอย่าง" "ผมจะจำไว้" ภาคินตอบ "ขอบคุณสำหรับรายงาน" อรุณรัตน์พยักหน้าอย่างเชื่องช้า เธอเดินออกจากห้องรับรองไป ปล่อยให้ภาคินและพลอยชมพูอยู่ตามลำพัง เมื่ออรุณรัตน์จากไป ภาคินก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง "เธอ... ยังคงเป็นคนเดิม" ภาคินพูดเสียงเหนื่อยอ่อน "คุณภาคินคะ" พลอยชมพูเดินไปนั่งข้างๆ เขา "เธอคงจะ... มีเหตุผลบางอย่างถึงได้มาพูดกับคุณแบบนั้น" "เหตุผลอะไร" ภาคินถาม "หรือว่าเธอแค่อยากจะเห็นผมเจ็บปวด" "หนูไม่รู้ค่ะ" พลอยชมพูยอมรับ "แต่... การที่เธอแสดงความห่วงใยออกมาอย่างนั้น... มันก็อาจจะหมายความว่าเธอไม่ได้มีเจตนาจะร้ายก็ได้นะคะ" ภาคินเงียบไป เขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ผมไม่แน่ใจ" เขาพูด "ความรู้สึกของผมกับอรุณรัตน์มันซับซ้อนเกินไป" "หนูเข้าใจค่ะ" พลอยชมพูพูด "เรื่องในอดีตมันยากที่จะลบเลือน" "แต่ผมก็ต้องทำ" ภาคินพูดเสียงหนักแน่น "ผมต้องหาความจริงให้เจอ" "หนูจะอยู่ข้างๆ คุณค่ะ" พลอยชมพูย้ำ ภาคินหันมามองพลอยชมพู รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ขอบคุณนะพลอยชมพู" เขาพูด "ผมรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆ" "คุณภาคินคะ" พลอยชมพูเปลี่ยนเรื่อง "แล้วเราจะดำเนินการเรื่องนี้อย่างไรต่อคะ" "ผมจะติดต่อทีมวิศวกรของเรา" ภาคินกล่าว "และจะขอคำปรึกษาจากผู้เชี่ยวชาญภายนอกที่ฉันไว้ใจ" "ผมต้องการให้แน่ใจว่ารายงานฉบับนี้ถูกต้องจริงๆ" "แล้วถ้า... มันถูกต้องจริงๆ ล่ะคะ" พลอยชมพูถามอย่างระมัดระวัง ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง "ถ้ามันถูกต้องจริงๆ..." เขาพูดช้าๆ "ผมก็ต้องยอมรับมัน" "ผมจะหาทางแก้ไขปัญหาโครงสร้างนี้ให้ได้" "หนูเชื่อมั่นในตัวคุณค่ะ" พลอยชมพูบอก ภาคินจับมือพลอยชมพูเบาๆ "และผมก็เชื่อมั่นในคุณเช่นกัน" "คุณคือแรงใจสำคัญของผมจริงๆ" เขาตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้มาบั่นทอนจิตใจของเขา เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับอดีตเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เขาก็พร้อมที่จะทำ เพื่อปกป้องอนาคตของบริษัท และเพื่อพิสูจน์ว่าความสามารถของคุณย่านั้นไม่ได้มีที่ติอย่างที่อรุณรัตน์พยายามจะสื่อ ตอนที่ 14 — การค้นหาข้อมูลเชิงลึก หลังจากอรุณรัตน์จากไป ภาคินก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความกังวลเกี่ยวกับรายงานการตรวจสอบโครงสร้างยังคงเกาะกุมจิตใจของเขาอยู่ เขากลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง พลอยชมพูตามเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นห่วง "คุณภาคินคะ" พลอยชมพูเอ่ย "คุณต้องการให้หนูช่วยอะไรไหมคะ" ภาคินพยักหน้า "ผมต้องการให้เธอช่วยผมค้นหาข้อมูลบางอย่าง" เขาตอบ "เกี่ยวกับประวัติการก่อสร้างอาคารของเรา" "หมายถึง... เอกสารเก่าๆ เหรอคะ" พลอยชมพูถาม "ใช่" ภาคินยืนยัน "ผมต้องการดูแบบร่างฉบับสมบูรณ์ของคุณย่าของผมอีกครั้ง" "และถ้าเป็นไปได้... ผมอยากจะหาบันทึกการก่อสร้าง หรือรายงานการตรวจสอบใดๆ ที่เคยมีมาก่อน" "หนูเข้าใจแล้วค่ะ" พลอยชมพูตอบ "หนูจะลองไปค้นหาที่ห้องเก็บเอกสารเก่าดูนะคะ" "ดี" ภาคินกล่าว "แล้วก็... ช่วยดูว่ามีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทที่อรุณรัตน์เคยทำงานให้สมัยก่อนบ้างไหม" "ผมอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงได้รู้เรื่องรายงานฉบับนี้" "ค่ะ" พลอยชมพูรับคำ และรีบออกไปดำเนินการทันที ภาคินนั่งลงที่โต๊ะทำงานของเขา หยิบรายงานที่อรุณรัตน์ให้มาขึ้นมาอ่านอีกครั้ง เขาพยายามทำความเข้าใจกับศัพท์เทคนิคต่างๆ ที่ปรากฏในรายงาน การตรวจสอบข้อผิดพลาดทางโครงสร้างที่ระบุไว้ มันดูเหมือนจะมีความเป็นไปได้ในทางทฤษฎี แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ "มันไม่น่าจะเป็นไปได้" ภาคินพึมพำกับตัวเอง "แบบร่างของคุณย่าของผม... มันถูกออกแบบมาอย่างดีที่สุดแล้ว" เขาจำได้ว่าคุณย่าของเขาทุ่มเทเวลาและความคิดมากมายให้กับโครงการนี้ ท่านเป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียง และผลงานทุกชิ้นของท่านมักจะได้รับการยกย่องเสมอ "จะเป็นไปได้อย่างไรที่แบบร่างของคุณย่าจะมีข้อผิดพลาดร้ายแรง" เขาครุ่นคิด "หรือว่า... มีใครบางคนจงใจจะทำให้มันเป็นแบบนั้น" ความคิดนี้ทำให้เขาใจหายวาบ เขามองไปยังรูปถ่ายของคุณย่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน รอยยิ้มอันอบอุ่นของคุณย่าดูเหมือนจะมองมาที่เขา ราวกับจะให้กำลังใจ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงของคุณย่าเด็ดขาด" ภาคินให้คำมั่นกับตัวเอง ไม่นานนัก พลอยชมพูก็กลับมาพร้อมกับกองเอกสาร "เจออะไรบ้างไหม" ภาคินถามด้วยความหวัง "หนูเจอแบบร่างฉบับสมบูรณ์ของคุณย่าค่ะ" พลอยชมพูบอก "และก็มีบันทึกการก่อสร้างบางส่วนด้วย" "ส่วนเรื่องข้อมูลของบริษัทคุณอรุณรัตน์... หนูเจอค่ะ" "เจออะไร" ภาคินรีบถาม "คุณอรุณรัตน์เคยทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับบริษัทคู่แข่งของเราค่ะ" พลอยชมพูรายงาน "เมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว" "และบริษัทนั้น... ก็เป็นบริษัทที่เคยพยายามจะซื้อกิจการของเราเมื่อครั้งก่อนค่ะ" ภาคินอึ้งไปกับข้อมูลนี้ "บริษัทคู่แข่ง..." เขาทวนคำ "แสดงว่า... เธออาจจะมีผลประโยชน์ทับซ้อน" "หนูคิดว่าอย่างนั้นค่ะ" พลอยชมพูเห็นด้วย "การที่เธอเอาข้อมูลนี้มาให้คุณภาคิน... อาจจะเป็นการพยายามบ่อนทำลายเราก็ได้ค่ะ" "หรืออาจจะเป็นการเตือน" ภาคินพูด "ถ้าหากรายงานฉบับนี้เป็นจริง" "แต่ถ้ามันเป็นจริงจริงๆ... แล้วทำไมเธอถึงไม่แจ้งกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องล่ะคะ" พลอยชมพูตั้งคำถาม "ทำไมถึงต้องมาบอกคุณภาคินด้วยตัวเอง" "นั่นเป็นคำถามที่ดี" ภาคินกล่าว "ผมยังไม่เข้าใจเหตุผลของเธอจริงๆ" "แต่สิ่งหนึ่งที่ผมแน่ใจก็คือ... ผมต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด" เขาหยิบแบบร่างฉบับสมบูรณ์ของคุณย่าขึ้นมา เปิดดูอย่างละเอียด พลอยชมพูก็ค่อยๆ หยิบเอกสารบันทึกการก่อสร้างมาดู "คุณภาคินคะ" พลอยชมพูชี้ไปที่หน้าหนึ่งของบันทึก "ตรงนี้ค่ะ" "มีบันทึกว่ามีการปรับเปลี่ยนแบบบางส่วนในช่วงท้ายของการก่อสร้าง" "แต่ไม่มีการระบุเหตุผลในการเปลี่ยนแปลง หรือใครเป็นคนอนุมัติ" ภาคินรีบเข้ามาดู "จริงด้วย" เขาพูด "แล้วก็... ตรงนี้ด้วย" เขาชี้ไปที่อีกส่วนหนึ่ง "มีข้อความที่เหมือนจะถูกลบไป" "เหมือนมีใครพยายามจะปกปิดบางอย่าง" ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของภาคิน เขาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้มีความซับซ้อนมากกว่าที่คิด "ผมว่า... เราต้องหาผู้เชี่ยวชาญมาช่วยตรวจสอบแบบร่างของคุณย่าของเราอีกครั้ง" ภาคินกล่าว "และก็... การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นระหว่างการก่อสร้างด้วย" "หนูเห็นด้วยค่ะ" พลอยชมพูตอบ "เราต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ" "ผมจะติดต่อทีมวิศวกรที่เราเคยร่วมงานด้วย" ภาคินตัดสินใจ "พวกเขาเป็นมืออาชีพ และไว้ใจได้" "ผมจะให้พวกเขาเข้ามาตรวจสอบทุกอย่างอย่างละเอียด" "แล้ว... เราจะบอกเรื่องนี้กับคุณภาคินนะคะ" พลอยชมพูถาม "ยัง" ภาคินตอบ "จนกว่าเราจะได้ข้อสรุปที่ชัดเจน" "เราต้องมีหลักฐานที่แน่นหนาพอ" "ผมไม่อยากให้ใครเอาเรื่องนี้ไปใช้โจมตีเราได้" พลอยชมพูพยักหน้าเข้าใจ "หนูจะเตรียมเอกสารทุกอย่างให้พร้อมนะคะ" ภาคินมองไปยังกองเอกสารบนโต๊ะ ความรู้สึกกดดันเริ่มถาโถมเข้ามา แต่เขาก็รู้ดีว่าการค้นหาความจริงคือสิ่งสำคัญที่สุด เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความฝันของคุณย่า และเขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายอนาคตของบริษัทแห่งนี้ ตอนที่ 15 — การประชุมลับกับผู้เชี่ยวชาญ ภาคินตัดสินใจทันทีว่าจะต้องหาผู้เชี่ยวชาญที่ไว้ใจได้มาช่วยตรวจสอบเรื่องรายงานฉบับนี้ เขาได้ติดต่อ "คุณธนากร" วิศวกรโครงสร้างอาวุโสที่เขาเคยร่วมงานด้วยในโครงการก่อนหน้านี้ คุณธนากรเป็นคนที่เขาไว้ใจในฝีมือและความซื่อสัตย์ "สวัสดีครับคุณภาคิน" เสียงทักทายที่คุ้นเคยดังขึ้นจากปลายสาย "สวัสดีครับคุณธนากร" ภาคินตอบ "ผมมีเรื่องสำคัญที่อยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณครับ" "มีอะไรครับคุณภาคิน" คุณธนากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง "ดูเหมือนจะมีเรื่องเร่งด่วน" "ครับ" ภาคินอธิบายเรื่องที่เขาได้รับรายงานการตรวจสอบโครงสร้างจากอรุณรัตน์ และความกังวลเกี่ยวกับแบบร่างของคุณย่าของเขา "ผมเลยอยากจะขอให้คุณธนากรเข้ามาช่วยตรวจสอบเอกสารทั้งหมดที่เรามี ทั้งแบบร่างฉบับสมบูรณ์ บันทึกการก่อสร้าง และรายงานฉบับนั้นด้วยครับ" คุณธนากรเงียบไปครู่หนึ่ง "เรื่องนี้ฟังดูไม่ธรรมดาเลยนะครับคุณภาคิน" เขาเอ่ย "คุณมั่นใจในรายงานฉบับนั้นแค่ไหน" "ผมไม่แน่ใจเลยครับ" ภาคินยอมรับ "ผมเลยอยากจะให้คุณธนากรช่วยเป็นคนกลางในการตรวจสอบให้ครับ" "ผมยินดีครับ" คุณธนากรตอบ "ส่งเอกสารทั้งหมดมาให้ผมได้เลยครับ" "ผมจะรีบตรวจสอบให้เร็วที่สุด" "ขอบคุณมากครับคุณธนากร" ภาคินกล่าว "ผมจะจัดส่งเอกสารทั้งหมดไปให้คุณทันที" หลังจากวางสายจากคุณธนากร ภาคินก็หันไปหาพลอยชมพู "เราต้องรีบเตรียมเอกสารทั้งหมด" เขาบอก "ค่ะคุณภาคิน" พลอยชมพูตอบ "หนูได้จัดเตรียมแบบร่างฉบับสมบูรณ์ และบันทึกการก่อสร้างไว้หมดแล้วค่ะ" "ส่วนรายงานฉบับที่คุณอรุณรัตน์ให้มา... หนูได้ถ่ายสำเนาไว้แล้วค่ะ" "ดีมาก" ภาคินพยักหน้า "เราจะส่งทั้งหมดนี้ให้กับคุณธนากร" "และผมอยากให้คุณช่วยติดต่อประสานงานกับเขาด้วย" "ให้แน่ใจว่าเขาได้รับเอกสารครบถ้วน และให้เขาติดต่อกลับมาเมื่อมีข้อสรุปเบื้องต้น" "ได้ค่ะคุณภาคิน" พลอยชมพูรับคำ ภาคินกลับมาครุ่นคิดถึงเรื่องอรุณรัตน์อีกครั้ง "ผมยังไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเธอถึงต้องทำแบบนี้" เขาพึมพำ "ถ้าเธอเป็นห่วงผมจริงๆ ทำไมไม่พูดตรงๆ" "บางที... เธออาจจะกำลังปกป้องใครบางคนอยู่ก็ได้ค่ะ" พลอยชมพูเสนอ "หรืออาจจะมีเรื่องในอดีตที่ทำให้เธอต้องทำแบบนี้" "ผมรู้" ภาคินกล่าว "แต่ผมก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ" "การกระทำของเธอทำให้ผมยิ่งสงสัย" "เราจะค่อยๆ คลี่คลายเรื่องนี้ไปด้วยกันนะคะ" พลอยชมพูปลอบ ภาคินพยักหน้า "ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" "ผมจะรอผลการตรวจสอบจากคุณธนากร" "และหลังจากนั้น... เราค่อยมาดูกันว่าเราจะทำอย่างไรต่อไป" วันรุ่งขึ้น ภาคินและพลอยชมพูได้เดินทางไปพบคุณธนากรเป็นการส่วนตัว ที่สำนักงานวิศวกรของคุณธนากร การประชุมครั้งนี้เป็นไปด้วยความเงียบ และเป็นความลับ "สวัสดีครับคุณภาคิน คุณพลอยชมพู" คุณธนากรทักทายเมื่อทั้งสองมาถึง "ผมได้ดูเอกสารเบื้องต้นแล้วครับ" "แล้วผลเป็นอย่างไรบ้างครับคุณธนากร" ภาคินถามด้วยความกระวนกระวาย คุณธนากรหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "จากที่ผมได้ตรวจสอบแบบร่างของคุณย่าของคุณภาคินแล้ว... ผมขอยืนยันว่าแบบร่างนั้นมีความสมบูรณ์และเป็นไปตามมาตรฐานทางวิศวกรรมทุกประการครับ" ภาคินรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก "จริงหรือครับ" เขาถามย้ำ "แล้ว... รายงานฉบับนั้นล่ะครับ" "รายงานฉบับนั้น..." คุณธนากรกล่าว "ผมพบข้อผิดพลาดบางประการในการวิเคราะห์" "มีข้อสรุปที่ดูเหมือนจะเร่งรีบ และขาดการตรวจสอบที่ละเอียดรอบคอบ" "ผมไม่คิดว่าข้อผิดพลาดที่ระบุในรายงานนั้นจะส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของโครงสร้างอาคารของเราครับ" "หมายความว่า... รายงานนั้นไม่ถูกต้องใช่ไหมครับ" ภาคินถาม "จากข้อมูลที่ผมมี... ผมค่อนข้างมั่นใจว่ารายงานฉบับนั้นมีข้อบกพร่อง" คุณธนากรยืนยัน "และผมยังพบว่า... มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในแบบก่อสร้างจริง ที่ไม่ได้ถูกระบุไว้ในรายงานฉบับนั้น" "การเปลี่ยนแปลงนั้น... มันสำคัญไหมครับ" ภาคินถาม "ผมกำลังตรวจสอบอยู่ครับ" คุณธนากรตอบ "แต่เบื้องต้น... ผมยังไม่เห็นว่ามันจะก่อให้เกิดปัญหาอะไรในตอนนี้" ภาคินถอนหายใจยาว "ขอบคุณมากครับคุณธนากร" เขาพูด "คุณช่วยผมไว้มากจริงๆ" "ผมจะให้คุณดำเนินการตรวจสอบอย่างละเอียดต่อไป" "และผมอยากให้คุณช่วยหาหลักฐานว่าใครเป็นคนทำรายงานฉบับนั้นขึ้นมา" "ผมอยากรู้ว่าทำไมถึงมีข้อมูลที่ไม่ถูกต้องปรากฏออกมา" "ผมจะดำเนินการให้ครับคุณภาคิน" คุณธนากรรับคำ "และผมจะแจ้งผลให้คุณทราบโดยเร็วที่สุด" เมื่อออกจากสำนักงานของคุณธนากร ภาคินรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างมาก แต่เขาก็ยังคงมีความสงสัยในเรื่องของอรุณรัตน์อยู่ เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง เพื่อหาคำตอบที่แท้จริง