"มาพบคุณที่ไหนคะ" พลอยชมพูถาม พยายามเก็บน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ตึกร้างเก่าใกล้กับท่าเรือคลองเตย" เสียงนั้นตอบ "มาคนเดียว และอย่าให้ใครรู้เด็ดขาด" เมื่อวางสาย พลอยชมพูหันไปมองภาคิน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "ใครคะ" ภาคินถามอีกครั้ง "เขา... เขาบอกว่าเขารู้ความจริงทั้งหมด" พลอยชมพูตอบ "แล้วก็อยากให้ฉันไปพบเขาที่ตึกร้างเก่าใกล้ท่าเรือคลองเตย" ภาคินขมวดคิ้ว "คุณจะไปจริงๆ เหรอพลอย" "ฉันไม่รู้ค่ะ" พลอยชมพูถอนหายใจ "แต่ถ้าเขาเป็นคนที่สามารถให้คำตอบที่แท้จริงกับเราได้..." "ไม่ได้เด็ดขาด" ภาคินตัดบททันที "มันอันตรายเกินไป ถ้าเขาเป็นคนร้าย เขาอาจจะวางกับดักไว้" "แต่ถ้าเขาไม่ใช่ล่ะคะ" พลอยชมพูแย้ง "ถ้าเขาคือคนที่สามารถช่วยเราได้จริงๆ" "เราจะหาทางพิสูจน์โดยไม่ต้องเสี่ยง" ภาคินยืนกราน "เราจะให้ตำรวจไปตรวจสอบที่นั่นก่อน" "แต่เขาบอกว่าให้มาคนเดียว และอย่าให้ใครรู้" พลอยชมพูย้ำ "ถ้าเราส่งตำรวจไป เขาอาจจะไม่มาพบ" ภาคินครุ่นคิด เขาเข้าใจความกังวลของพลอยชมพู แต่เขาก็ไม่อยากให้เธอต้องตกอยู่ในอันตราย "งั้นแบบนี้" ภาคินเสนอ "ผมจะไปกับคุณ" พลอยชมพูเบิกตากว้าง "คุณภาคิน! ไม่ได้นะคะ มันอันตราย" "อันตรายกว่าถ้าคุณไปคนเดียว" ภาคินกล่าว "ผมจะไม่ยอมให้คุณต้องเจออะไรคนเดียวอีกต่อไป" พลอยชมพูมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความมุ่งมั่นและความเป็นห่วงอย่างแท้จริง ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านในใจ "แต่..." พลอยชมพูยังคงลังเล "ไม่มีแต่" ภาคินพูดเสียงหนักแน่น "เราจะไปที่นั่นด้วยกัน แล้วเราจะหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ให้ได้" ในที่สุด พลอยชมพู ก็ยอมตกลง เธอรู้ดีว่าการไปกับภาคินคือทางเลือกที่ดีที่สุด ภาคินรีบติดต่อหัวหน้าตำรวจที่ดูแลคดีนี้ แจ้งข้อมูลที่ได้รับมา และขอให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเตรียมกำลังรออยู่ที่บริเวณใกล้เคียง โดยจะให้พวกเขาคอยสังเกตการณ์และเข้าช่วยเหลือหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน รุ่งเช้า ภาคินและพลอยชมพูเดินทางไปยังตึกร้างเก่าใกล้ท่าเรือคลองเตย บรรยากาศรอบข้างดูเงียบเหงาและวังเวง ฝุ่นจับหนาตามพื้นและผนัง ตะเกียงเก่าๆ ที่เคยใช้ส่องสว่างถูกทิ้งร้างไว้ตามมุมต่างๆ "คุณแน่ใจนะว่าจะมาที่นี่" ภาคินกระซิบถามพลอยชมพู "ก็เป็นที่ที่เขาบอกมานี่คะ" พลอยชมพูตอบเสียงเบา "เราต้องระวังตัวนะคะ" ทั้งสองค่อยๆ เดินสำรวจไปรอบๆ อาคาร ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด "มีใครอยู่แถวนี้ไหม" ภาคินตะโกนถาม แต่ก็มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากชั้นบนของอาคาร ทั้งภาคินและพลอยชมพูหันไปมอง "ออกมาเดี๋ยวนี้" ภาคินสั่งเสียงดัง เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากบันได มันคือชายคนหนึ่ง รูปร่างผอมบาง สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า "มาถึงแล้วสินะ" ชายคนนั้นพูดเสียงแหบพร่า "ฉันรู้ว่าเธออยากรู้อะไร" "คุณคือใคร" พลอยชมพูถาม "ฉันคือคนที่รู้ความจริงทั้งหมด" ชายคนนั้นย้ำ "ความจริงเกี่ยวกับนายวิวัฒน์ และแผนการทั้งหมดของเขา" "ถ้าคุณรู้จริง" ภาคินกล่าว "ก็บอกมาเลย" "ใจเย็นก่อนสิ" ชายคนนั้นกล่าว "ฉันจะเล่าให้ฟัง แต่เธอต้องสัญญาว่าจะปกป้องฉัน" "เราจะปกป้องคุณ" พลอยชมพูรีบพูด "ถ้าคุณให้ความร่วมมือ" "ดี" ชายคนนั้นพยักหน้า "ฉันชื่อ... สมชาย" ภาคินและพลอยชมพูมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ นี่คือนายสมชาย คนเดียวกับที่ให้การที่สถานีตำรวจนี่นา! "คุณสมชาย!" พลอยชมพูอุทาน "ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่" "ผม... ผมหนีออกมา" นายสมชายตอบ "นายวิวัฒน์ตามหาผม เขาต้องการปิดปากผม" "แล้วทำไมคุณถึงโทรหาฉัน" พลอยชมพูถาม "เพราะผมรู้ว่าคุณเป็นคนเดียวที่ไว้ใจได้" นายสมชายกล่าว "คุณภาคินอาจจะใจดี แต่ผมกลัวว่าเขาจะถูกหลอกอีก" "คุณกำลังจะบอกอะไรเรา" ภาคินถามอย่างไม่สบายใจ "นายวิวัฒน์... ไม่ได้มีแค่แผนการทำลายครอบครัวคุณ" นายสมชายกล่าว "เขามีแผนการที่ใหญ่กว่านั้นมาก" ขณะที่นายสมชายกำลังจะเล่ารายละเอียด จู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้น! "อั๊ก!" นายสมชายร้องเสียงหลง ทั้งภาคินและพลอยชมพูตกใจ พวกเขารีบก้มตัวหลบ "ใคร!" ภาคินตะโกน เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากหลายทิศทาง และดูเหมือนพวกเขาจะถูกล้อมไว้แล้ว "เป็นกับดัก!" พลอยชมพูอุทาน "ผมบอกแล้วไงว่ามันอันตราย" ภาคินพูดขณะที่เขากำลังดึงพลอยชมพูเข้ามาใกล้ตัว "เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่" เงาร่างของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขา พวกเขาล้วนถือปืนอยู่ในมือ "พวกแกคิดว่าจะหนีไปไหนได้" เสียงหนึ่งดังขึ้น มันคือเสียงของชายคนหนึ่งที่เดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "นายวิวัฒน์!" ภาคินอุทานด้วยความโกรธ "ใช่ ฉันเอง" นายวิวัฒน์ยิ้มเยาะ "คิดว่าจะหนีฉันพ้นหรือไง"