เสียงไซเรนตำรวจที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้นายวิวัฒน์ตกใจจนหน้าซีด เขาหันขวับไปมองทางหน้าต่างทันที แสงไฟจากรถตำรวจฉายวาบเข้ามาในอาคารร้างที่มืดสลัว "เป็นไปไม่ได้!" นายวิวัฒน์สบถเสียงดัง พลางมองไปรอบๆ ตัวอย่างหาทางหลบหนี "พวกแกเรียกตำรวจมางั้นสิ!" "ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นครับ" ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาฉายแววแห่งชัยชนะ "คุณต่างหากที่สารภาพทุกอย่างออกมาเอง" พลอยชมพูยืนตัวสั่น แต่เธอก็พยายามตั้งสติ เธอรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะยุติเรื่องราวทั้งหมดนี้ "คุณหนีไม่พ้นหรอกวิวัฒน์" ภาคินพูดต่อ "ความจริงมันถูกเปิดเผยแล้ว" นายวิวัฒน์หันมามองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "แก! แกมันตัวปัญหาจริงๆ!" "ผมแค่ต้องการความยุติธรรม" ภาคินกล่าว "คุณทำร้ายหลายคนเกินไปแล้ว" "ใครจะสน!" นายวิวัฒน์ตะคอก "ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายแผนของฉันเด็ดขาด!" ร่างของนายวิวัฒน์พุ่งเข้าใส่ภาคินอย่างรวดเร็ว หวังจะคว้าปืนที่ภาคินถืออยู่ แต่ภาคินก็หลบหลีกได้ทัน การต่อสู้เริ่มขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด แต่โชคดีที่ไม่มีใครถูกยิง "ภาคิน!" พลอยชมพูร้องเสียงหลง เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังเข้ามาใกล้ พวกเขาบุกเข้ามาในอาคารร้างอย่างรวดเร็ว เห็นภาพนายวิวัฒน์กำลังต่อสู้กับภาคิน "หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนดังมาจากนายตำรวจที่นำทีม นายวิวัฒน์เห็นท่าไม่ดี เขาพยายามจะใช้พลอยชมพูเป็นตัวประกัน แต่ภาคินก็คว้าแขนของพลอยชมพูไว้ได้ทัน "อย่าเข้ามานะ!" นายวิวัฒน์ขู่ "ไม่งั้นฉันจะทำร้ายเธอ!" "ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ วิวัฒน์!" ภาคินตะคอก เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายกรูกันเข้าไปล้อมตัวนายวิวัฒน์ไว้ เขาพยายามขัดขืนอย่างสุดกำลัง แต่ก็ต้านทานกำลังของตำรวจได้ไม่ไหว สุดท้ายเขาก็ถูกจับกุมตัว "คุณปลอดภัยแล้วพลอย" ภาคินกล่าว พลางโอบไหล่พลอยชมพูอย่างปลอบประโลม พลอยชมพูพยักหน้า เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสะเทือนใจกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น "นายสมชายคะ" เธอรีบเข้าไปดูนายสมชายที่ยังคงนอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น "คุณ... คุณพลอยชมพู..." นายสมชายพยายามพูด "ไม่ต้องห่วงค่ะ" พลอยชมพูบอก "คุณจะปลอดภัยแล้ว" เจ้าหน้าที่กู้ภัยรีบเข้ามาปฐมพยาบาลนายสมชาย และนำตัวส่งโรงพยาบาลทันที นายตำรวจที่นำทีมเดินเข้ามาหาภาคินและพลอยชมพู "คุณภาคิน คุณพลอยชมพู พวกคุณปลอดภัยดีนะครับ" "ครับ ขอบคุณมากครับท่าน" ภาคินตอบ "เราได้รับแจ้งจากพลเมืองดีว่ามีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นที่นี่" นายตำรวจกล่าว "เราเลยรีบมาตรวจสอบ" "ที่แท้ก็เป็นแผนของคุณวิวัฒน์เองครับ" ภาคินอธิบาย "เขาพยายามจะทำลายบริษัทของผม และปรักปรำคุณแม่ของผม" "เรื่องนี้เราจะดำเนินการสอบสวนอย่างละเอียดครับ" นายตำรวจกล่าว "ขอขอบคุณพวกคุณที่ให้ความร่วมมือ" หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจจัดการสถานที่เสร็จเรียบร้อย ภาคินก็พาพลอยชมพูออกมาจากอาคารร้าง "ผมขอโทษนะพลอย" ภาคินพูดขึ้นขณะที่ขับรถกลับ "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" พลอยชมพูถาม "ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องอันตรายแบบนี้" ภาคินกล่าว "ถ้าผมไม่ชวนคุณมาที่นี่..." "ไม่ค่ะ" พลอยชมพูส่ายหน้า "คุณไม่ต้องขอโทษเรื่องนั้นเลยค่ะ" เธอหันไปมองภาคิน "ถ้าไม่ได้คุณ ฉันก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไง" "ผมก็ดีใจนะที่ได้ช่วยคุณ" ภาคินกล่าว "แต่ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณคนเดียว ผมทำเพื่อความถูกต้องด้วย" "คุณภาคิน..." พลอยชมพูเอ่ยชื่อเขาเบาๆ "ผมรู้ว่าคุณต้องเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น" ภาคินพูดต่อ "แต่วันนี้มันคือจุดจบของความเลวร้ายทุกอย่างแล้ว" "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" พลอยชมพูตอบ "และผมก็เชื่อว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันได้" ภาคินจับมือพลอยชมพูไว้แน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม" พลอยชมพูมองมือของภาคินที่กุมมือเธออยู่ ความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป "ขอบคุณนะคะ คุณภาคิน" เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ ภาคินบีบมือเธอเบาๆ เป็นการตอบรับ "เรากลับบ้านกันเถอะ" ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณท่าเรือคลองเตย ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้น แสงสีทองสาดส่องอาคารต่างๆ เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ และบางที อาจจะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของใครหลายคน