"คุณย่าของคุณคงจะมีความสุขมาก... ที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่นี่" พลอยชมพูพูดต่ออย่างนุ่มนวล เธอรู้สึกได้ถึงความผูกพันที่ภาคินมีต่อสถานที่แห่งนี้ แม้ว่าเขาจะพยายามปกปิดมันไว้ก็ตาม ภาคินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้า "เธอก็เคยเป็นคนที่ผมรักมากที่สุดคนหนึ่ง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน พลอยชมพูชะงักไป เธอไม่เคยคิดว่าชายหนุ่มผู้เยือกเย็นและดูเหมือนไม่แยแสต่อสิ่งรอบข้าง จะมีความรู้สึกเช่นนี้ซ่อนอยู่ "มีบางอย่างที่ผมอยากให้คุณเห็น" ภาคินหันไปทางประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือเก่าแก่ "มันคือห้องทำงานของท่าน" พลอยชมพูเดินตามภาคินเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของวันวาน ภายในห้องถูกจัดวางอย่างเรียบง่าย แต่ก็แสดงถึงความใส่ใจในรายละเอียด โต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีกองเอกสารเก่าๆ วางอยู่พร้อมปากกาขนนกที่ดูเหมือนจะถูกใช้ครั้งสุดท้ายเมื่อนานมาแล้ว บนผนังมีรูปถ่ายขาวดำที่แสดงให้เห็นภาพของหญิงสูงวัยใบหน้าเปื้อนยิ้มกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดของเธอ "คุณย่าของผม ท่านเป็นนักเขียน" ภาคินบอกพลอยชมพู "ท่านใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องนี้ในการสร้างสรรค์ผลงาน" พลอยชมพูเดินเข้าไปดูใกล้ๆ รูปถ่ายใบนั้น "ท่านดูใจดีจังเลยค่ะ" เธอเอ่ยชม "แล้วเอกสารพวกนี้คืออะไรคะ" "ส่วนใหญ่เป็นบันทึกส่วนตัว และต้นฉบับงานเขียนของท่าน" ภาคินตอบ "ผมไม่เคยมีเวลามาเปิดอ่านมันอย่างจริงจังเลย" "ถ้าคุณภาคินอนุญาต หนูขออนุญาตอ่านดูได้ไหมคะ" พลอยชมพูถามด้วยความสนใจ "บางที... เราอาจจะได้ไอเดียใหม่ๆ ในการออกแบบโรงแรมก็ได้นะคะ" ภาคินมองพลอยชมพูครู่หนึ่ง แววตาของเขาสื่อถึงความลังเล แต่สุดท้ายเขาก็ผ่อนคลายลง "ตามสบายเลย ผมไม่ว่าอะไร" พลอยชมพูหยิบแฟ้มเอกสารที่ดูหนาที่สุดขึ้นมา เปิดอ่านอย่างระมัดระวัง ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือบรรจงเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวัน ความคิด ความรู้สึก และแรงบันดาลใจของหญิงสูงวัยคนหนึ่ง เธออ่านไปเรื่อยๆ ด้วยความเพลิดเพลิน ราวกับกำลังสนทนากับคุณย่าของภาคินจริงๆ "คุณย่าของคุณเป็นคนที่มีมุมมองที่น่าสนใจมากเลยค่ะ" พลอยชมพูพูดขึ้นมาเมื่ออ่านจบไปหลายหน้า "ท่านเขียนถึงความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน การสังเกตธรรมชาติรอบตัว และการมองหาความงามในสิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบ" ภาคินยืนฟังอยู่เงียบๆ เขาไม่เคยรับรู้เรื่องราวเหล่านี้มาก่อนเลย "ผมไม่เคยรู้เลยว่าท่านคิดอะไรแบบนี้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "ท่านเขียนถึงการจัดสวนเล็กๆ หลังบ้านด้วยนะคะ" พลอยชมพูหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา "ท่านบอกว่า ท่านชอบที่จะนั่งมองดอกไม้บาน ค่อยๆ เติบโต และเปลี่ยนแปลงไปตามฤดูกาล ท่านเปรียบเทียบมันกับการใช้ชีวิตว่า ทุกอย่างล้วนมีวงจรของมันเอง" ขณะที่พลอยชมพูอ่าน เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักของโต๊ะทำงาน ในตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเพียงเศษกระดาษ แต่เมื่อลองดึงออกมาดู ก็พบว่าเป็นสมุดเล่มเล็กๆ ปกหนังสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่ "นี่คืออะไรคะ" พลอยชมพูถามภาคิน ก่อนจะเปิดมันออกดู เมื่อเธอเปิดสมุดเล่มนั้นออก ภาพถ่ายใบหนึ่งก็หลุดร่วงออกมา เป็นภาพถ่ายที่ยังคงสีสันสดใส แต่ดูเหมือนว่าจะผ่านกาลเวลามานานพอสมควร ภาพถ่ายนั้นเป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เธอมีใบหน้าที่คุ้นเคย... ใช่แล้ว เธอคือภาพของพลอยชมพูในวัยเด็ก! "นี่มัน..." พลอยชมพูอุทานด้วยความตกใจ เธอจำภาพนี้ได้ดี ภาพนี้ถ่ายเมื่อครั้งที่เธอยังเด็ก และเคยมาเที่ยวชมงานศิลปะที่นี่กับครอบครัว "คุณย่าของผม ท่านชอบถ่ายรูป" ภาคินบอกพลอยชมพู "ท่านเก็บรูปทุกอย่างที่ท่านประทับใจไว้ในสมุดเล่มนี้" พลอยชมพูหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาดูด้วยความรู้สึกท่วมท้น "หนู... หนูไม่เคยคิดเลยว่าจะมีรูปของหนูอยู่ที่นี่" "ผมเคยเห็นรูปนี้เมื่อหลายปีก่อน" ภาคินยอมรับ "แต่ผมจำไม่ได้ว่าเจอได้อย่างไร และก็ไม่เคยได้สนใจมันมากนัก จนกระทั่งคุณมาที่นี่" พลอยชมพูมองหน้าภาคินอย่างไม่เข้าใจ "แต่... ทำไมคุณย่าของคุณถึงเก็บรูปหนูไว้ล่ะคะ" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกย้อนไปถึงอดีต "ผมไม่แน่ใจ... แต่ผมจำได้ว่าเคยเห็นคุณย่าของผมพูดถึงเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีความสามารถในการวาดรูปที่น่าทึ่ง" พลอยชมพูหน้าแดงขึ้นมาทันที "ตอนเด็กๆ หนูชอบวาดรูปมากค่ะ" เธอสารภาพ "แต่หนูก็ไม่คิดว่าจะมีใครจำได้" "บางที... ความบังเอิญที่เรามาเจอกันที่นี่ อาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้" ภาคินพูดขึ้นมา น้ำเสียงของเขามีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ พลอยชมพูมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอเริ่มรู้สึกว่าภายใต้ความเย็นชาของเขา ยังมีเรื่องราวและความรู้สึกอีกมากมายที่รอให้เธอค้นพบ "ผมว่าเรากลับกันเถอะ" ภาคินพูดพลางเดินนำออกไปจากห้องทำงานลับ พลอยชมพูเก็บรูปถ่ายใบนั้นใส่กระเป๋าอย่างดี ก่อนจะเดินตามเขาออกไป หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกที่มีต่อภาคินเริ่มเปลี่ยนไป จากความเกรงกลัวและความประทับใจในความเป็นมืออาชีพ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสนใจและความอยากรู้อยากเห็นในตัวตนที่ซ่อนเร้นของเขา