พลอยชมพูใช้เวลาหลายวันในการลงพื้นที่สำรวจอาคารเก่าอย่างละเอียด เธอเดินสำรวจทุกซอกทุกมุม จดบันทึกรายละเอียด สังเกตแสงเงาที่ส่องผ่านหน้าต่าง และสัมผัสถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเรื่องราว เธอพบว่าอาคารแห่งนี้มีศักยภาพมากกว่าที่เธอคิดไว้มาก ผนังบางส่วนมีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ใต้ชั้นปูนที่กะเทาะออก บริเวณโถงทางเดินชั้นบนมีหน้าต่างกระจกสีที่ยังคงงดงาม แม้จะหมองมัวไปตามกาลเวลา และสวนหลังบ้านที่เคยเป็นที่โปรดปรานของคุณย่าภาคิน ก็ยังมีต้นไม้ใหญ่โบราณที่ให้ความร่มรื่น "คุณภาคินคะ" พลอยชมพูเอ่ยปากชวนหลังจากที่เธอได้ข้อมูลมาพอสมควร "หนูอยากจะขออนุญาตเข้าไปดูห้องที่คุณย่าของคุณเคยใช้อีกครั้งค่ะ พอดีหนูมีไอเดียเพิ่มเติมน่ะค่ะ" ภาคินมองเธอเล็กน้อย "ห้องทำงานของท่าน? คุณแน่ใจนะ" "ค่ะ" พลอยชมพูตอบ "หนูรู้สึกว่าเราสามารถดึงเอาบรรยากาศและความเป็นตัวตนของคุณย่ามาใส่ไว้ในบางส่วนของโรงแรมได้ค่ะ" ภาคินพยักหน้า "ก็ได้ ผมจะพาคุณไป" ทั้งสองเดินไปยังอาคารเก่าอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวภาคินดูผ่อนคลายมากขึ้นกว่าครั้งก่อนๆ เขาเดินเคียงข้างพลอยชมพู และสังเกตการณ์สิ่งที่เธอสังเกต เมื่อเข้ามาในห้องทำงานเก่า พลอยชมพูเดินตรงไปยังมุมที่เคยพบสมุดบันทึก เธอรู้สึกราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังโอบล้อมเธออยู่ "หนูคิดว่าเราน่าจะปรับปรุงพื้นที่ตรงนี้ให้เป็นมุมอ่านหนังสือเล็กๆ ค่ะ" พลอยชมพูพูดพลางชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง "เราอาจจะใช้เฟอร์นิเจอร์ที่ดูอบอุ่น คลาสสิก แล้วก็ใส่ชั้นหนังสือเล็กๆ ที่มีหนังสือเก่าๆ วางอยู่" ภาคินเดินเข้ามาดู เขาเดินไปรอบๆ ห้องอย่างช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจความทรงจำที่ซ่อนเร้นอยู่ "ตรงนี้... เคยเป็นมุมโปรดของผมตอนเด็กๆ" เขาพูดขึ้นมาลอยๆ "ผมชอบมานั่งฟังคุณย่าเล่านิทานตรงนี้" พลอยชมพูหันไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเล่าเรื่องราวในวัยเด็กของตัวเองให้เธอฟัง "คุณย่าของคุณเล่านิทานเก่งแค่ไหนคะ" พลอยชมพูถามอย่างอ่อนโยน "ท่านเล่าได้น่าตื่นตาตื่นใจมาก" ภาคินตอบ "ท่านสามารถทำให้ผมเชื่อว่า โลกในนิทานมีอยู่จริง" "นั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณย่าของคุณเป็นนักเขียน" พลอยชมพูพูด "ท่านมีความสามารถในการสร้างสรรค์เรื่องราว" ภาคินพยักหน้า "บางที... ผมอาจจะได้รับอิทธิพลจากท่านมาบ้างก็ได้" เขามองพลอยชมพู "คุณทำให้ผมได้นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ ที่ผมเกือบลืมไปแล้ว" "หนูดีใจค่ะ" พลอยชมพูยิ้ม "หนูอยากให้โรงแรมแห่งนี้ไม่เพียงแต่เป็นที่พักผ่อน แต่ยังเป็นสถานที่ที่ผู้คนสามารถค้นพบเรื่องราวและความทรงจำของตัวเองได้ด้วย" "แล้วคุณจะทำมันได้อย่างไร" ภาคินถาม "หนูจะใช้การออกแบบเป็นสื่อกลางค่ะ" พลอยชมพูอธิบาย "เราจะสร้างพื้นที่ที่กระตุ้นให้เกิดการจดจำ สร้างบรรยากาศที่ชวนให้นึกถึงอดีต แต่ก็ยังคงความทันสมัยไว้" เธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ของห้อง "ตรงนี้ ถ้าเราทำเป็นมุมเล็กๆ สำหรับนั่งชมวิวสวนด้านนอก พร้อมกับมีชาสมุนไพรหอมๆ เสิร์ฟ ก็คงจะดีนะคะ" ภาคินเดินมาดู เขาเงียบไปครู่หนึ่ง "คุณย่าของผมเคยบอกว่า การได้นั่งมองต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น ทำให้เธอรู้สึกสงบ" เขาชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ในสวน "เราจะรักษาต้นไม้นั้นไว้ค่ะ" พลอยชมพูให้คำมั่น "และจะทำให้มันเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ที่แขกจะได้รับ" พลอยชมพูรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวภาคิน เขายังคงดูสุขุมและเป็นมืออาชีพ แต่มีบางอย่างที่เปลี่ยนไป แววตาของเขาดูอ่อนโยนลง และเขาก็เริ่มเปิดใจเล่าเรื่องราวในอดีตของเขามากขึ้น "คุณภาคินคะ" พลอยชมพูพูดขึ้นมาอย่างลังเล "หนูคิดว่า... เราน่าจะลองปรับปรุงห้องทำงานของคุณย่า ให้กลายเป็นห้องสมุดเล็กๆ ที่แขกสามารถเข้ามาใช้บริการได้ค่ะ" ภาคินมองพลอยชมพู ดวงตาของเขาดูครุ่นคิด "ห้องสมุด? สำหรับแขก?" "ใช่ค่ะ" พลอยชมพูยืนยัน "เราจะรวบรวมหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ท้องถิ่น สถาปัตยกรรม และวรรณกรรมไทยไว้ที่นี่ รวมถึงหนังสือที่คุณย่าของคุณเคยเขียนด้วยค่ะ" ภาคินเงียบไป เขาเดินไปหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กที่พลอยชมพูเคยเจอขึ้นมาเปิดดู ภาพถ่ายใบเก่าของพลอยชมพูยังคงอยู่ตรงนั้น "ผมว่า... เป็นความคิดที่ดี" ภาคินพูดในที่สุด "ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครมองเห็นคุณค่าของเรื่องราวเหล่านี้ได้มากขนาดนี้" "หนูเชื่อว่า เรื่องราวคือสิ่งที่ทำให้สถานที่ต่างๆ มีชีวิตชีวาค่ะ" พลอยชมพูตอบ "และหนูก็เชื่อว่า เรื่องราวของคุณย่าของคุณ จะทำให้โรงแรมของเราพิเศษยิ่งขึ้นไปอีก" ภาคินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดที่พลอยชมพูเคยเห็น "ขอบคุณนะ พลอยชมพู" พลอยชมพูรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอได้เห็นด้านที่อ่อนโยนและมีความรู้สึกของภาคินมากขึ้น และเธอเองก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา กำลังก้าวข้ามจากความเป็นมืออาชีพไปสู่สิ่งที่ลึกซึ้งกว่าเดิม