พลอยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ สายตาไล่เรียงไปตามประวัติพนักงานแต่ละคนในแฟ้มเอกสารที่ชานนท์ส่งมาให้ การประเมินผลการปฏิบัติงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ โดยเฉพาะเมื่อมีชื่อของพนักงานที่เธอรู้จักและผูกพันมานานรวมอยู่ด้วย เธอยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ พยายามรวบรวมสมาธิ "คุณสมศักดิ์คะ" พลอยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง หลังจากการเงียบไปครู่หนึ่ง "นอกจากความจำเจของงานแล้ว มีปัจจัยอื่นอีกไหมคะ ที่ทำให้คุณรู้สึกว่าขาดแรงจูงใจ" คุณสมศักดิ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีครับคุณพลอย" เขาว่า "ตั้งแต่คุณท่านเสียไป แล้วก็มีคุณชานนท์เข้ามาบริหาร ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปหมดเลยครับ บรรยากาศมันมาคุตลอดเวลา ทุกคนดูเกร็งไปหมด ทำงานก็ไม่มีความสุขเหมือนเมื่อก่อน" พลอยพยักหน้ารับฟังอย่างเข้าใจ "ดิฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณค่ะ คุณสมศักดิ์ แต่โรงแรมของเรากำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เราต้องการทุกคนที่พร้อมจะร่วมมือกันเพื่อให้ผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปให้ได้" เธอพยายามใช้คำพูดที่อ่อนโยนที่สุด "คุณสมศักดิ์คะ ดิฉันอยากให้คุณลองคิดดูว่า มีส่วนไหนของงานที่คุณยังสามารถพัฒนาหรือปรับปรุงได้บ้างไหมคะ หรือถ้ามีทักษะอื่นที่โรงแรมอาจจะต้องการ ดิฉันยินดีที่จะรับฟังและพิจารณาหาแนวทางที่เหมาะสม" คุณสมศักดิ์เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังขบคิด "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับคุณพลอย" เขาตอบอย่างไม่มั่นใจ "ผมทำแต่งานต้อนรับมาตลอด อาจจะไม่ถนัดงานอื่นเท่าไหร่" "ไม่เป็นไรค่ะ" พลอยยิ้มให้กำลังใจ "ลองกลับไปคิดดูนะคะ ถ้ามีอะไรที่คิดว่าพอจะทำได้ หรืออยากลองเรียนรู้งานด้านอื่น บอกดิฉันได้เสมอค่ะ" หลังจากพูดคุยกับคุณสมศักดิ์เสร็จ พลอยก็เรียกพนักงานคนอื่นๆ มาพูดคุยต่อ แต่ละคนก็มีเหตุผลและความกังวลที่แตกต่างกันไป บางคนยอมรับว่าตนเองขาดทักษะบางอย่างที่จำเป็นสำหรับงานที่เปลี่ยนไป บางคนก็ประสบปัญหาชีวิตส่วนตัวที่ส่งผลกระทบต่องาน พลอยพยายามรับฟังทุกปัญหาด้วยความเข้าใจ และพยายามหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งพนักงานและโรงแรม ในขณะเดียวกัน ชานนท์เองก็กำลังเผชิญกับความท้าทายในการดำเนินงานตามแผน เขาพบว่าการเปลี่ยนแปลงที่เขาต้องการนั้น ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิดไว้เสมอไป หลายแผนกยังคงต่อต้านและไม่ยอมรับแนวทางการทำงานใหม่ๆ ที่เขาพยายามผลักดัน "คุณพลอย" ชานนท์เรียกพลอยเข้ามาในห้องทำงานของเขาอีกครั้ง "ผมได้รับรายงานจากแผนกบัญชีว่า การจัดซื้อจัดจ้างอุปกรณ์ใหม่บางรายการยังล่าช้าอยู่ คุณพอจะทราบสาเหตุไหมครับ" พลอยมองหน้าชานนท์อย่างสำนึกผิด "ดิฉันต้องขออภัยด้วยค่ะคุณชานนท์ คือ... พอดีมีพนักงานบางส่วนที่ยังไม่คุ้นเคยกับการใช้ระบบการสั่งซื้อแบบใหม่ค่ะ พวกเขามักจะติดขัดในขั้นตอนการกรอกข้อมูล เลยทำให้การดำเนินการล่าช้าไปบ้าง" ชานนท์ขมวดคิ้ว "ไม่คุ้นเคย หรือไม่อยากจะเรียนรู้ครับคุณพลอย" เขาถามเสียงเย็น "ผมได้จัดอบรมให้แล้วไม่ใช่หรือครับ" "คือ... ค่ะ ดิฉันทราบว่าเราได้จัดการอบรมไปแล้ว" พลอยพยายามอธิบาย "แต่บางท่านก็อาจจะต้องการการดูแลเป็นพิเศษ หรืออาจจะต้องใช้เวลาในการปรับตัวมากกว่าคนอื่นๆ ค่ะ ดิฉันกำลังพยายามจัดให้มีเจ้าหน้าที่จากฝ่ายไอทีคอยให้คำปรึกษาเพิ่มเติมในช่วงนี้ค่ะ" "ผมต้องการผลลัพธ์ที่ชัดเจนนะครับคุณพลอย" ชานนท์พูดเสียงหนักแน่น "ไม่ใช่การแก้ปัญหาแบบขอไปที เรามีกำหนดเวลาที่ต้องทำให้เสร็จ" พลอยรู้สึกไม่สบายใจกับน้ำเสียงของชานนท์ เธอรู้ดีว่าเขาต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนอย่างรวดเร็ว แต่บางครั้งการบังคับมากเกินไปก็อาจจะส่งผลเสียได้ "ดิฉันเข้าใจค่ะคุณชานนท์ ดิฉันจะพยายามเร่งดำเนินการให้ดีที่สุดค่ะ" ระหว่างที่พลอยกำลังเดินออกจากห้องทำงานของชานนท์ เธอก็เห็นคุณสมชาย ผู้จัดการแผนกอาหารและเครื่องดื่ม เดินผ่านมาพอดี คุณสมชายมีสีหน้าเคร่งเครียดและดูเหนื่อยอ่อน "คุณสมชายคะ" พลอยเรียก "เป็นอย่างไรบ้างคะ" คุณสมชายถอนหายใจ "ก็เรื่อยๆ ครับคุณพลอย" เขาว่า "ยังหาทางแก้ปัญหาเรื่องยอดขายไม่ได้สักทีเลยครับ" "คุณมีอะไรที่อยากจะปรึกษาไหมคะ" พลอยถามด้วยความเป็นห่วง "บางทีการได้พูดคุยกับคนอื่น อาจจะช่วยให้คุณมองเห็นแนวทางใหม่ๆ ก็ได้นะคะ" คุณสมชายเงยหน้ามองพลอย ดวงตาฉายแววอ่อนล้า "ขอบคุณครับคุณพลอย" เขาตอบ "แต่ผมก็ไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ จังๆ กับเรื่องนี้" พลอยสังเกตเห็นความกดดันที่ถาโถมใส่คุณสมชาย เธอจึงตัดสินใจลองเสนอแนวทางที่เป็นไปได้ "ถ้าอย่างนั้น ลองดูไหมคะว่า เราจะสามารถร่วมมือกับแผนกการตลาด เพื่อจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายพิเศษสำหรับช่วงเทศกาลที่กำลังจะมาถึงได้ไหมคะ หรืออาจจะลองจัดทำเมนูพิเศษที่ใช้วัตถุดิบท้องถิ่นตามฤดูกาล เพื่อดึงดูดลูกค้าที่สนใจในเรื่องของอาหารเพื่อสุขภาพและอาหารที่มาจากแหล่งที่เชื่อถือได้" คุณสมชายคิดตาม "วัตถุดิบท้องถิ่นตามฤดูกาล..." เขาพึมพำ "ก็น่าสนใจนะครับ แต่เราจะต้องหาแหล่งวัตถุดิบที่ไว้ใจได้ และมีปริมาณที่เพียงพอต่อความต้องการด้วย" "ดิฉันจะลองประสานงานกับฝ่ายจัดซื้อให้ค่ะ" พลอยเสนอ "เพื่อช่วยคุณหาแหล่งวัตถุดิบที่เหมาะสม" คุณสมชายมองพลอยด้วยความรู้สึกขอบคุณ "ขอบคุณมากครับคุณพลอย" เขาว่า "คุณเองก็ดูเหนื่อยเหมือนกันนะครับ" "เราต่างก็มีหน้าที่ต้องทำค่ะ" พลอยยิ้มบางๆ "เพื่อโรงแรมของเรา" หลังจากนั้น พลอยก็เดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของเธอ เธอหยิบแฟ้มประเมินพนักงานขึ้นมาอีกครั้ง พยายามคิดหาแนวทางที่จะทำให้การประเมินนี้เป็นธรรมที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ในขณะเดียวกัน ก็ต้องรักษามาตรฐานและประสิทธิภาพของโรงแรมไว้ด้วย เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนกำลังเดินสวนกันไปมาบนถนนเบื้องล่าง ชีวิตของแต่ละคนคงมีเรื่องราวและความท้าทายที่แตกต่างกันออกไป เฉกเช่นเดียวกับเธอและชานนท์ ที่กำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานของทั้งคู่ พลอยถอนหายใจยาว เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่จากชานนท์ แต่ยังรวมถึงความคาดหวังของคณะกรรมการบริษัท และความกังวลเกี่ยวกับอนาคตของโรงแรมที่เธอรัก และในใจของเธอก็เริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่สั่นคลอนต่อท่าทีอันเยือกเย็นและเคร่งขรึมของชานนท์มากขึ้นเรื่อยๆ บางครั้ง เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ภายใต้ท่าทีที่ดูเย็นชาและเด็ดขาดนั้น ชายหนุ่มผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่