"เราจะดำเนินการทางกฎหมายกับนายธวัชชัยอย่างถึงที่สุด" พัชระกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "และขอขอบคุณคุณกวินตราอีกครั้งสำหรับความกล้าหาญและความฉลาดในการรับมือกับสถานการณ์นี้" เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง กวินตราโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แม้ใจจะเต้นแรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความภาคภูมิใจ ความโล่งใจ และความอบอุ่นที่ได้เห็นรอยยิ้มของพัชระที่มองมา "ผมขอให้คุณสรวิชญ์ประสานงานกับฝ่ายกฎหมายทันที" พัชระสั่งการต่อ "เราต้องรวบรวมเอกสารทั้งหมดให้ครบถ้วน และยื่นฟ้องต่อศาลโดยเร็วที่สุด" "รับทราบครับท่านประธาน" สรวิชญ์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น "ผมจะดำเนินการทันทีครับ" หลังจากการประชุมอันเข้มข้นจบลง ทีมงานระดับสูงต่างแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน บรรยากาศในออฟฟิศกลับมาคึกคักอีกครั้ง พัชระเดินตรงไปยังโต๊ะของกวินตรา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของเธอฉายแววยิ้มเล็กน้อย "คุณทำได้ดีมากจริงๆ ครับคุณกวินตรา" พัชระเอ่ยชม น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าปกติ "ผมดีใจที่เรามีคุณอยู่ในทีม" "ขอบคุณค่ะท่านประธาน" กวินตราบอก "ดิฉันเองก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการปกป้องบริษัทของเรา" "เรื่องของธวัชชัยคงจะจบลงด้วยดี" พัชระกล่าว "แต่สิ่งที่ผมเป็นห่วงมากกว่าคือความรู้สึกของคุณ" กวินตรายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "หมายความว่ายังไงคะ" "การเผชิญหน้ากับเขาคงไม่ใช่เรื่องง่าย" พัชระอธิบาย "ผมรู้ว่าคุณอาจจะรู้สึกไม่สบายใจ หรืออาจจะรู้สึกผิดที่ต้องใช้แผนการที่ค่อนข้างเสี่ยง" "ไม่เลยค่ะท่านประธาน" กวินตราบอก "ดิฉันเข้าใจดีว่าสถานการณ์บีบบังคับ และดิฉันก็เชื่อมั่นในตัวคุณ ว่าคุณจะใช้ข้อมูลนี้เพื่อความถูกต้อง" "ผมขอบคุณที่คุณเข้าใจ" พัชระกล่าว "แต่ผมก็อยากจะขอโทษคุณด้วย" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" กวินตราบถามด้วยความสงสัย "ขอโทษที่ทำให้คุณต้องตกอยู่ในอันตราย" พัชระตอบ "ผมรู้ว่าแผนของเราค่อนข้างอันตราย และคุณคือคนที่จะต้องเข้าไปเผชิญหน้ากับธวัชชัยโดยตรง" กวินตราส่ายหน้าเบาๆ "ดิฉันไม่ถือสาค่ะท่านประธาน" เธอตอบ "จริงๆ แล้ว ดิฉันรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำ ที่คุณเชื่อมั่นในตัวดิฉันมากพอที่จะมอบหมายภารกิจสำคัญนี้ให้" "แต่ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี" พัชระกล่าว "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ ผมคงจะยกโทษให้ตัวเองไม่ได้" กวินตรายิ้ม ดวงตาของเธอเป็นประกาย "ไม่ต้องห่วงนะคะท่านประธาน ดิฉันแข็งแรงพอที่จะดูแลตัวเองได้" เธอพูดพลางยื่นมือออกไปแตะแขนของพัชระเบาๆ "และที่สำคัญ ดิฉันเชื่อมั่นในตัวคุณเสมอ" พัชระมองเข้าไปในดวงตาของกวินตรา ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเขา ความรู้สึกที่มากกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ความรู้สึกที่เขาพยายามจะปิดกั้นมาตลอด "ขอบคุณนะครับคุณกวินตรา" พัชระกล่าวเสียงเบา ขณะนั้นเอง เสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง "คุณพ่อคะ" ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ก็พบกับอันนา ลูกสาวตัวน้อยของพัชระที่เดินเข้ามาพร้อมกับพี่เลี้ยงเด็ก อันนายิ้มกว้างเมื่อเห็นคุณพ่อ "อันนา มาหาคุณพ่อเหรอครับ" พัชระอุ้มอันนาขึ้นมาทันที ใบหน้าของเขาคลายความตึงเครียดลง กลายเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น "อันนาคิดถึงคุณพ่อค่ะ" อันนาอ้อนด้วยเสียงหวาน "แล้วก็คิดถึงคุณกวินตราด้วยค่ะ" กวินตรายิ้มกว้าง "อันนาก็น่ารักเหมือนเดิมเลยนะจ๊ะ" เธอหยิกแก้มอันนาเบาๆ "คุณกวินตรา มาเล่นกับอันนาไหมคะ" อันนาชวน "แน่นอนจ้ะ" กวินตรับปาก "เดี๋ยวคุณพ่อทำงานเสร็จ เราไปเล่นกันนะ" พัชระมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก อันนากับกวินตรารู้สึกสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า กวินตราจะสามารถเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเล็กๆ ของเขาได้จริงหรือเปล่า "คุณกวินตราครับ" พัชระเอ่ยขึ้นเมื่ออันนาหันไปเล่นตุ๊กตาของเล่นที่พี่เลี้ยงนำมาให้ "วันนี้เย็นนี้ คุณว่างไหมครับ" กวินตรายิ้ม "ว่างค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" "ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นด้วยกัน" พัชระบอก "เพื่อเป็นการฉลองที่เราจัดการกับธวัชชัยได้สำเร็จ" กวินตรายิ้มกว้าง "ยินดีมากค่ะท่านประธาน" "เยี่ยมเลย" พัชระยิ้ม "แล้วอันนาของเราก็จะได้ไปทานข้าวกับคุณกวินตราด้วย" อันนาดีใจมาก กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น ขณะที่กวินตรายิ้มรับด้วยความรู้สึกที่พองโตในหัวใจ