เสียงไซเรนรถตำรวจดังขึ้นพร้อมกับเสียงรถยนต์ของพัชระที่จอดสนิทหน้าประตูโรงเรียนอันนา พัชระและกวินตราลงจากรถทันทีด้วยท่าทีที่ตื่นตระหนก "สรวิชญ์! เกิดอะไรขึ้น!" พัชระตะโกนถามสรวิชญ์ที่ยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "วิชัยกับลูกน้องบุกเข้ามาครับท่านประธาน" สรวิชญ์รีบรายงาน "พวกเขาพยายามจะพาอันนาไป แต่ครูก็พยายามขัดขวางอยู่ครับ" "แล้วตอนนี้อันนาอยู่ที่ไหน!" กวินตราถามเสียงสั่น "คุณครูพาอันนาไปหลบอยู่ในห้องเก็บของครับ" สรวิชญ์ตอบ "แต่ผมไม่รู้ว่าจะทนได้นานแค่ไหน" พัชระไม่รอช้า เขาตรงเข้าไปในโรงเรียนทันที กวินตราและสรวิชญ์ตามติด เขาพบกับคุณครูที่กำลังพยายามเกลี้ยกล่อมวิชัยและลูกน้องของเขาที่กำลังพังประตูห้องเก็บของ "ปล่อยตัวอันนาเดี๋ยวนี้!" พัชระตะโกนเสียงดังลั่น วิชัยหันมาเผชิญหน้ากับพัชระ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสะใจ "ในที่สุดนายก็มา" "นายทำอะไรกับลูกสาวฉัน" พัชระถามเสียงเข้ม "ฉันแค่อยากจะสอนบทเรียนให้นาย" วิชัยกล่าว "ว่าอย่าเล่นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" "นายมันต่ำทราม!" กวินตราตวาดกลับ "อย่าแตะต้องเด็กบริสุทธิ์!" "เธอเป็นแค่ผู้หญิง" วิชัยไม่สนใจกวินตรา "เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของผู้ชาย" "ฉันเป็นมากกว่าผู้หญิง" กวินตราตอบ "ฉันเป็นคนที่รักอันนา และพร้อมจะปกป้องเธอ!" ตำรวจที่มาถึงตามคำแจ้งของสรวิชญ์ เข้ามาล้อมวิชัยและลูกน้องของเขาไว้ "คุณวิชัย คุณถูกจับกุมในข้อหาบุกรุกและพยายามลักพาตัวเด็ก" หัวหน้าตำรวจกล่าว วิชัยหน้าเสีย แต่เขาก็ยังพยายามฮึดสู้ "ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น! ฉันแค่อยากจะคุย!" "คุยกับศาลก็แล้วกัน" พัชระกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในที่สุด ตำรวจก็สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ พวกเขาจับกุมวิชัยและลูกน้องได้สำเร็จ พัชระรีบวิ่งไปที่ห้องเก็บของ เปิดประตูเข้าไปและพบกับอันนาที่กำลังกอดคุณครูไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว "อันนา!" พัชระร้องเรียกเสียงดัง เขารีบเข้าไปโอบกอดลูกสาวไว้แน่น "พ่ออยู่นี่แล้วนะลูก ไม่ต้องกลัวนะ" อันนาเงยหน้าขึ้นมองพ่อด้วยดวงตาที่แดงก่ำ "พ่อคะ... อันนากลัว" "ไม่เป็นไรแล้วนะลูก" พัชระปลอบโยน "พ่อกับแม่กวินตราอยู่ตรงนี้แล้ว" กวินตราเดินเข้าไปหาอันนาอย่างช้าๆ เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ และกอดอันนาไว้ "ไม่เป็นไรนะคนดี" อันนาค่อยๆ คลายอ้อมกอดจากพ่อ และหันไปกอดกวินตราแทน "แม่กวินตรา... หนูดีใจที่แม่กวินตรามา" คำว่า 'แม่กวินตรา' ที่หลุดออกมาจากปากของอันนา ทำให้พัชระและกวินตารู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย แต่สายใยความผูกพันของพวกเขากลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้น หลังจากนั้น พัชระก็ได้พูดคุยกับคุณครูและตำรวจ เขาให้ข้อมูลทุกอย่างที่เขาพอจะจำได้เกี่ยวกับวิชัย "ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เขาลอยนวลไปเด็ดขาด" พัชระกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "คุณพัชระครับ เราจะดำเนินคดีตามกฎหมายอย่างเต็มที่" หัวหน้าตำรวจให้ความมั่นใจ เมื่อทุกอย่างคลี่คลายลง พัชระและกวินตาก็พากันพยุงอันนาออกมาจากโรงเรียน อันนายังคงดูหวาดกลัวเล็กน้อย แต่เมื่อมีทั้งพ่อและกวินตราอยู่เคียงข้าง เธอก็รู้สึกปลอดภัยมากขึ้น "พ่อคะ... หนูอยากกลับบ้าน" อันนาพูดเบาๆ "ได้เลยจ้ะลูก" พัชระบอก "เรากลับบ้านกัน" ระหว่างทางกลับบ้าน กวินตรากุมมืออันนาไว้แน่น เธอรู้สึกเห็นใจเด็กน้อยคนนี้ที่ต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ "อันนาคะ" กวินตราเริ่มพูด "ไม่ต้องกลัวนะลูก ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ เล่าให้แม่กวินตราฟังได้เสมอนะคะ" อันนาพยักหน้า "ค่ะ แม่กวินตรา" พัชระมองกวินตราด้วยความซาบซึ้งใจ เธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาและอันนาอย่างแท้จริง ในวันที่เขาอ่อนแอที่สุด เธอก็ยืนหยัดเคียงข้างเขา "ขอบคุณนะ กวินตรา" พัชระกล่าว "ที่อยู่เคียงข้างผมในวันนี้" "ดิฉันไม่เคยคิดจะทิ้งคุณไปไหนอยู่แล้วค่ะ" กวินตราบอก "เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะ" คำว่า 'ครอบครัวเดียวกัน' ที่กวินตราเอ่ยออกมา ทำให้พัชระรู้สึกมีความสุขอย่างประเมินค่าไม่ได้ เขาเหลือบมองกวินตราที่กำลังยิ้มให้เขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจ เมื่อกลับถึงบ้าน พัชระตัดสินใจว่าเขาต้องทำบางอย่างเพื่อยืนยันความสัมพันธ์ของพวกเขาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น "กวินตรา" พัชระเอ่ยขึ้นขณะที่อันนานั่งเล่นของเล่นอยู่ในห้องรับแขก "ผมรู้ว่าวันนี้มันอาจจะยังไม่ใช่วันที่เหมาะสมที่สุด แต่ผมก็อยากจะถามคุณ" กวินตรายกคิ้วขึ้น "ถามอะไรคะ" พัชระสูดหายใจลึก "คุณจะแต่งงานกับผมไหมครับ" กวินตราตกใจมากจนแทบพูดไม่ออก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและความดีใจ "พัชระ... คุณ... คุณหมายความว่ายังไง" "ผมหมายความว่า ผมรักคุณ กวินตรา" พัชระกล่าว "ผมอยากให้คุณมาเป็นแม่ของอันนาอย่างเป็นทางการ และเป็นคู่ชีวิตของผมตลอดไป" หยดน้ำตาแห่งความสุขเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตาของกวินตรา "ดิฉัน... ดิฉัน... ใช่ค่ะพัชระ! ดิฉันจะแต่งงานกับคุณ!" พัชระยิ้มกว้าง เขารีบโอบกอดกวินตราไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป "ขอบคุณนะ กวินตรา" เขาพึมพำ "ขอบคุณที่ทำให้ผมมีความสุข" ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังมีความสุขกับช่วงเวลาอันแสนพิเศษนี้ เสียงเล็กๆ ก็ดังขึ้นมาจากห้องรับแขก "พ่อคะ! แม่กวินตราคะ! อันนาก็อยากแต่งงานกับพ่อกับแม่กวินตราด้วย!" ทั้งพัชระและกวินตราหันไปมองอันนาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูในความน่ารักของลูกสาว "แน่นอนจ้ะอันนา" กวินตราบอก "อันนาจะได้เป็นเพื่อนเจ้าสาวที่สวยที่สุดในงานเลย" "เย้!" อันนากระโดดดีใจ แม้ว่าการเผชิญหน้ากับวิชัยจะจบลงด้วยดี แต่พัชระก็รู้ดีว่าเขายังคงต้องระวังตัว เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวที่เขารักได้อย่างเด็ดขาด และนับจากวันนี้เป็นต้นไป เขาจะมีกวินตรา เคียงข้างกายเสมอ ในการต่อสู้ทุกรูปแบบ เพื่อปกป้องความสุขของครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขา