ในวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในคฤหาสน์หรูหราหลังงามเต็มไปด้วยความตึงเครียด พัชระและกวินตรานั่งลงคุยกันในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เฟอร์นิเจอร์สีขาวสะอาดตาตัดกับภาพวิวแม่น้ำเจ้าพระยาที่มองเห็นได้จากกระจกบานใหญ่ ทว่าความสวยงามของทิวทัศน์กลับไม่สามารถบดบังความกังวลที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของทั้งสองได้ "คุณแน่ใจนะคะว่าจะไปเจอเธอ" กวินตราถาม พลางกุมมือของพัชระไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "ผมต้องไป" พัชระตอบเสียงหนักแน่น "เราจะปล่อยให้เธอมาข่มขู่ครอบครัวของเราแบบนี้ไม่ได้ ผมจะไปจัดการเรื่องนี้ให้จบ" "แต่ถ้าเธอแบล็กเมล์คุณ หรือทำอะไรที่ไม่คาดฝัน" กวินตรายังคงกังวล "ฉันไม่อยากให้คุณต้องตกอยู่ในอันตราย" "ผมมีแผนแล้ว" พัชระยิ้มบางๆ "ผมไม่ได้ไปคนเดียวหรอก คุณสรวิชญ์จะคอยดูแลความปลอดภัยให้เราอยู่ห่างๆ และผมจะเตรียมหลักฐานทุกอย่างไว้พร้อม" "หลักฐานอะไรคะ" กวินตราเลิกคิ้ว "หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าเธอพยายามแบล็กเมล์เรา" พัชระอธิบาย "ผมได้สั่งให้สรวิชญ์เตรียมเครื่องบันทึกเสียงและกล้องขนาดเล็กไว้แล้ว ถ้าเธอพูดอะไรที่เข้าข่ายการข่มขู่ เราจะได้มีหลักฐานเอาผิดเธอได้" "คุณเตรียมพร้อมมากจริงๆ ค่ะ" กวินตรายอมรับ "ฉันรู้สึกโชคดีที่มีคุณ" "ผมต่างหากที่โชคดีที่มีคุณ" พัชระกล่าวพลางเอื้อมมือไปลูบแก้มของกวินตราเบาๆ "อย่าคิดมากนะ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเอง" หลังจากพูดคุยกันอยู่พักใหญ่ พัชระก็ตัดสินใจโทรศัพท์หาคุณสรวิชญ์ เพื่อยืนยันการนัดหมายและเตรียมการทุกอย่าง "ฮัลโหลครับท่านประธาน" เสียงสรวิชญ์ดังขึ้นอย่างสุภาพ "สรวิชญ์ ฉันจะไปพบเธอที่ร้านกาแฟ 'เดอะ คอฟฟี่ บีน' สาขาทองหล่อตอนบ่ายสามโมงเย็น" พัชระกล่าว "เธอจะอยู่ที่นั่นพร้อมกับหลักฐานที่เธออ้างว่ามี" "รับทราบครับท่านประธาน ผมจะเตรียมทีมและอุปกรณ์ให้พร้อม" สรวิชญ์ตอบรับอย่างแข็งขัน "ผมจะจัดให้มีทีมรักษาความปลอดภัยคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ และเตรียมรถสำรองไว้ให้ด้วยครับ" "ดีมาก" พัชระกล่าว "และให้เตรียมเอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับประวัติของรินดาไว้ด้วย ฉันอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ" "ครับท่านประธาน" เมื่อวางสาย พัชระหันมามองกวินตราอีกครั้ง "ทุกอย่างพร้อมแล้ว" "ฉันจะไปด้วยนะคะ" กวินตราพูดขึ้นอย่างไม่ลังเล "ไม่" พัชระปฏิเสธทันที "มันอันตรายเกินไป ผมอยากให้คุณอยู่ที่นี่กับอันนา ปลอดภัยที่สุด" "แต่ฉัน... ฉันอยากเป็นกำลังใจให้คุณ" กวินตราอ้อนวอน "ฉันอยากเห็นหน้าเธอ และอยากให้เธอรู้ว่าฉันไม่กลัว" พัชระมองดวงตาของกวินตราที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขารู้ดีว่าเธอไม่ใช่คนที่จะยอมอยู่เฉยๆ เมื่อครอบครัวของเธอกำลังถูกคุกคาม "ถ้าคุณยืนยัน" พัชระถอนหายใจเบาๆ "ก็ได้ แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอกทุกอย่าง ห้ามทำอะไรที่เสี่ยงเด็ดขาด" "สัญญาค่ะ" กวินตราตอบรับอย่างรวดเร็ว ช่วงบ่ายวันนั้น พัชระและกวินตราเดินทางไปยังร้านกาแฟ 'เดอะ คอฟฟี่ บีน' สาขาทองหล่อ ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปด้วยความตึงเครียด พัชระขับรถยนต์คันหรูด้วยความเร็วคงที่ ส่วนกวินตรานั่งอยู่เบาะข้างๆ พยายามหายใจลึกๆ เพื่อควบคุมความประหม่า เมื่อไปถึงร้าน พัชระจอดรถไว้ที่ลานจอด และทั้งสองก็เดินเข้าไปในร้าน พัชระมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง จนกระทั่งสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่มุมร้าน เธอคือรินดา หญิงสาวที่กวินตราเคยบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย แต่ใบหน้าของเธอในวันนี้กลับดูแข็งกระด้างและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง รินดาเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นพัชระและกวินตราเดินเข้ามา เธอส่งยิ้มที่ดูประดิษฐ์อย่างเห็นได้ชัด "มาช้าจังเลยนะ กวินตรา" "ฉันไม่ได้มากับเธอ" กวินตราตอบเสียงเย็นชา "อ้าว แล้วใครมาด้วยล่ะ" รินดาแสร้งทำเป็นสงสัย ก่อนจะหันไปมองพัชระ "นี่คงจะเป็น... ท่านประธานพัชระสินะคะ" "ผมเองครับ" พัชระตอบอย่างสุภาพ แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยการจับผิด "นั่งสิคะ" รินดาผายมือไปยังเก้าอี้ว่างตรงข้ามเธอ "จะได้คุยกันให้เคลียร์" ทั้งสามนั่งลง พนักงานเสิร์ฟเข้ามาพร้อมเมนู แต่รินดากลับโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องค่ะ วันนี้ฉันไม่ได้มาสั่งอะไร" "แล้วเธอเรียกพวกเรามาที่นี่ทำไม" กวินตราถามตรงๆ รินดาหัวเราะเบาๆ "ก็อยากจะมาเตือนเพื่อนเก่าไงคะ กวินตรา เธอกำลังจะเสียทุกอย่างไปนะ" "หมายความว่ายังไง" พัชระถาม "ก็หมายความว่า... ฉันรู้ความลับของกวินตราทั้งหมด" รินดาพูดพลางยิ้มเยาะ "ความลับที่ถ้าพัชระรู้เข้า เขาคงไม่ปล่อยเธอไว้แน่" "ความลับอะไร" พัชระถามเสียงเย็น "เธอมีหลักฐานอะไร" "โอ้โห ท่านประธานนี่ใจร้อนจังเลยนะคะ" รินดายังคงเล่นบท "ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ ฉันมีให้ดูแน่นอน" รินดาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าถือ เธอค่อยๆ เปิดมันออกช้าๆ ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม พัชระและกวินตรายังคงนั่งนิ่ง พยายามจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของรินดา "นี่ไง" รินดาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา มันคือใบสูติบัตร "ใบสูติบัตรของเด็กน้อยคนหนึ่งที่เกิดเมื่อหลายปีก่อน" กวินตราบังเกิดอาการตัวสั่น ใบหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าใบสูติบัตรใบนั้นคืออะไร "นี่คือหลักฐานว่ากวินตราเคยมีลูกมาก่อน" รินดาพูดเสียงดังฟังชัด "ลูกที่เธอเก็บไว้เป็นความลับมาตลอด" พัชระมองใบสูติบัตรนั้นอย่างพิจารณา เขาเห็นชื่อพ่อและแม่ แต่สำหรับชื่อพ่อ เขาไม่คุ้นเคยเลย ส่วนชื่อแม่ก็คือชื่อของกวินตรา "เธอโกหก" กวินตราสวนกลับอย่างแรง "เธอไม่มีสิทธิ์เอาเรื่องส่วนตัวของฉันมาทำแบบนี้" "โกหกเหรอ" รินดาหัวเราะ "ก็ลองถามพัชระดูสิคะว่าเขาอยากรู้ความจริงหรือเปล่า" พัชระหันไปมองกวินตรา เขาเห็นน้ำตาที่คลออยู่เบ้าตาของเธอ และความเจ็บปวดที่ฉายชัด "กวินตรา" พัชระเรียกชื่อเธอเบาๆ "บอกผมมาเถอะ" กวินตรายังคงนิ่งอึ้ง เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรดี "ฉันบอกแล้วไงคะว่าเธอจะเสียทุกอย่างไป" รินดาพูดแทรกขึ้น "ถ้าพัชระรู้ว่าเธอเคยมีลูกกับผู้ชายคนอื่น แล้วยังแอบมาคบกับเขาอีก เขาจะรู้สึกยังไง" "ผมไม่สนใจหรอกว่ากวินตราเคยมีลูกกับใครมาก่อน" พัชระพูดเสียงหนักแน่น "ผมสนใจแค่ว่าตอนนี้เธออยู่ที่นี่กับผม และอันนา" รินดาอึ้งไปเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าพัชระจะตอบแบบนี้ "แต่... ถ้าพัชระรู้ว่าเด็กคนนี้คือลูกของใคร" รินดาพยายามต่อ "เธอจะทำยังไง" "ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่สน" พัชระกล่าว "แต่ถ้าเธอพยายามจะทำลายครอบครัวของผม ผมจะไม่มีวันปล่อยเธอไว้แน่" "คุณกำลังขู่ฉันเหรอ" รินดาถามอย่างท้าทาย "ผมกำลังบอกความจริง" พัชระตอบ "และผมมีหลักฐานการแบล็กเมล์ของคุณอยู่แล้ว" เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของรินดาก็ซีดเผือด เธอเหลือบมองไปที่มุมร้าน เห็นเงาตะคุ่มๆ ของชายชุดดำ "คุณ... คุณวางแผนมาก่อน" รินดาพูดเสียงสั่น "แน่นอน" พัชระตอบ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของผมเด็ดขาด"