บรรยากาศในห้องทำงานของกวินตราเต็มไปด้วยความเงียบงันที่อบอุ่น พัชระยังคงนั่งอยู่ข้างเธอ ดวงตาของทั้งสองสบกัน ราวกับกำลังค้นหาคำตอบบางอย่างในแววตาของอีกฝ่าย "พ่อ..." เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากหน้าประตู ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย และหันไปมอง อันนาในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน ยืนอยู่ตรงนั้น มือเล็กๆ ถือตุ๊กตาหมีตัวโปรดของเธอ พลางมองมาที่พ่อกับกวินตราด้วยสายตาใสซื่อ "อันนา" พัชระอุ้มอันนาขึ้นมานั่งบนตักทันที "ลูกมาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ" "อันนาเห็นไฟห้องคุณกวินตรายังเปิดอยู่" อันนาบอก "อันนาเลยเดินมาหาพ่อค่ะ" กวินตราอมยิ้มกับท่าทางน่ารักของอันนา "อันนามาหาพ่อเหรอคะ" "ใช่ค่ะ" อันนาหันไปยิ้มให้กวินตรา "คุณกวินตราบอกว่า พ่ออาจจะยังทำงานอยู่ อันนาเลยมาปลุกค่ะ" "ปลุกพ่อเหรอ" พัชระหัวเราะเบาๆ "พ่อไม่ได้หลับนะลูก" "แต่พ่อดูเหนื่อยๆ" อันนาบอก พลางใช้มือเล็กๆ ลูบแก้มพ่อเหมือนกับที่เธอเคยทำ "พ่อต้องพักผ่อนเยอะๆ นะคะ" คำพูดของอันนาทำเอาพัชระใจละลาย เขากอดลูกสาวแน่น "ขอบคุณครับลูก" กวินตราบังคับตัวเองไม่ให้ยิ้มกว้างไปกว่านี้ เธอมองภาพความสัมพันธ์อันอบอุ่นระหว่างพ่อลูกคู่นี้แล้วรู้สึกถึงความปรารถนาบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ "คุณกวินตราคะ" อันนาหันมาเรียก "หนูขอไปเล่นด้วยได้ไหมคะ" "ได้สิคะคนเก่ง" กวินตรายิ้ม "แต่ตอนนี้พ่อของหนูอาจจะต้องคุยงานกับหนูสักครู่" "หนูจะนั่งเงียบๆ ค่ะ" อันนาบอก "หนูจะนั่งอ่านนิทานกับตุ๊กตาหมี" พัชระมองกวินตรา "ผมขอโทษนะครับคุณกวินตราที่ทำให้คุณต้องรบกวน" "ไม่เป็นไรค่ะ" กวินตราส่ายหน้า "อันนาก็น่ารักเหมือนกันค่ะ" พัชระอุ้มอันนาไปนั่งที่โซฟาตัวยาวในห้องทำงานของเธอ "ลูกนั่งตรงนี้ก่อนนะ พ่อขอคุยงานกับคุณกวินตราอีกสักครู่ แล้วเราจะไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน" "เย้! ไปกินขนม!" อันนาร้องเสียงใส เมื่ออันนานั่งอ่านนิทานอยู่เงียบๆ พัชระก็หันกลับมาหากวินตรา สีหน้าของเขาจริงจังขึ้น "ผมคิดว่าเราควรจะคุยกันเรื่องนี้ให้ชัดเจน" พัชระกล่าว "สิ่งที่ผมรู้สึก... มันไม่ใช่แค่ความประทับใจในความสามารถของคุณอีกต่อไป" กวินตราพยักหน้า "ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ ท่านประธาน" "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป" พัชระพูดต่อ "แต่ผมอยากจะลองเปิดใจดู" เขาลังเลเล็กน้อย "อันนา... เธอเป็นเด็กที่น่ารักมาก และเธอต้องการแม่" กวินตรามองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพาเธอมาถึงจุดนี้ "ดิฉัน... ดิฉันก็รู้สึกผูกพันกับอันนามากค่ะ" "ผมรู้" พัชระยิ้ม "และผมก็รู้สึก... เหมือนกัน" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "คุณกวินตรา... คุณจะลอง... เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราไหมครับ" คำถามนั้นทำเอาหัวใจของกวินตากระตุกวูบ เธอไม่เคยคาดคิดว่ามันจะมาถึงจุดนี้เร็วขนาดนี้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาพัชระ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง "ดิฉัน..." กวินตราอ้ำอึ้ง "ดิฉันไม่รู้จะตอบคุณว่าอย่างไรดี" "คุณไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้ครับ" พัชระกล่าว "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า... ผมรู้สึกดีกับคุณจริงๆ" ขณะนั้นเอง อันนาก็เดินเข้ามาหาพวกเขา "พ่อคะ คุณกวินตราคะ" เสียงเล็กๆ ดังขึ้น "มีอะไรจ๊ะลูก" พัชระถาม "อันนาอ่านนิทานจบแล้วค่ะ" อันนาบอก "แล้วอันนาอยากให้คุณกวินตรามาอยู่บ้านเราด้วย" คำพูดของอันนาทำเอาพัชระและกวินต้ามองหน้ากันอีกครั้ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกวินตรา "อันนาอยากให้คุณกวินตรามาอยู่บ้านเราจริงๆ เหรอคะ" กวินตราถาม "ค่ะ" อันนาพยักหน้า "จะได้มีคนเล่านิทานให้หนูฟังตอนกลางคืน แล้วก็ไปสวนสนุกด้วยกัน" พัชระมองกวินตราที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่สดใส "เห็นไหมครับ" เขาพูดกับเธอ "อันนาอยากให้คุณมาจริงๆ" กวินตรามองอันนา แล้วหันกลับมามองพัชระ ความลังเลใจเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและมั่นคง "ถ้าอันนาอยากให้หนูอยู่... หนู ก็อยากอยู่ค่ะ" คำตอบของกวินตราทำเอาพัชระยิ้มกว้าง เขาอุ้มอันนาขึ้นมา แล้วโอบไหล่กวินตราเข้ามาใกล้ "ผมดีใจมากนะครับคุณกวินตรา" พัชระกระซิบข้างหูเธอ "ค่ะ ท่านประธาน" กวินตรากระซิบตอบ "และฉันก็ดีใจเช่นกัน" อันนามองพ่อกับกวินตราด้วยรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่เคยมีมา เธอรู้สึกได้ว่า บางที... ครอบครัวของเธอ อาจจะกำลังจะได้มีสมาชิกเพิ่มอีกคนแล้วจริงๆ