ลลินดาหายไปจากห้องทำงานของนพดลสักพักใหญ่ ระหว่างนั้นนพดลก็พยายามพูดคุยกับข้าวหอม เพื่อให้เด็กน้อยรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เขาถามถึงโรงเรียน ถามถึงเพื่อน ถามถึงของเล่นที่ชอบ แต่ข้าวหอมก็ตอบไปตามประสาเด็กเล็กๆ บางครั้งก็เงียบไป มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย "หนูคิดถึงแม่ไหม" นพดลถามเสียงนุ่ม ข้าวหอมสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองเขาด้วยดวงตาที่เริ่มมีน้ำคลอ "หนู... หนูคิดถึงค่ะ" หัวใจของนพดลบีบรัด เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องใครสักคน ความรู้สึกที่อยากจะปลอบโยน เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้กับเด็กที่เพิ่งเจอ "ไม่เป็นไรนะ" เขาพูดพลางยื่นมือออกไปลูบหัวข้าวหอมเบาๆ "เดี๋ยวคุณพ่อ... เอ๊ย... เดี๋ยวเราจะดูแลหนูเอง" เขาเกือบจะเผลอพูดคำว่า "คุณพ่อ" ออกไป แต่ก็รีบดึงกลับมาทันที ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดออก ลลินดาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เจออะไรบ้าง" นพดลถามทันที "เจอค่ะคุณนพดล" ลลินดาตอบ "จากกล้องวงจรปิดที่ประตูทางเข้าด้านหลังของอาคาร เราพบภาพผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ อายุราวๆ ยี่สิบปลายๆ ถึงสามสิบต้นๆ สวมหมวกแก๊ปสีดำปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิด สวมเสื้อฮู้ดสีเข้ม เธอถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ แล้วก็จูงมือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาค่ะ" "แล้วเห็นหน้าเธอไหม" "ไม่เห็นเลยค่ะ นอกจากหมวกแก๊ป ก็ยังมีหน้ากากอนามัยและแว่นกันแดดด้วยค่ะ เธอเดินเร็วมาก แล้วก็ตรงมาที่ลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมไปยังชั้นนี้โดยตรงค่ะ" "ลิฟต์ส่วนตัว... หมายความว่าเธอรู้รหัส" นพดลขมวดคิ้ว "ใช่ค่ะ เธอใช้บัตรผ่านที่เชื่อมต่อกับระบบลิฟต์โดยตรงเลยค่ะ" "บัตรผ่าน... เป็นไปได้ว่าเธอเคยทำงานที่นี่ หรือมีความเกี่ยวข้องกับบริษัท" นพดลครุ่นคิด "แล้วเธอไปที่ไหนหลังจากนั้น" "หลังจากส่งเด็กผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องของคุณแล้ว เธอก็เดินออกจากอาคารไปค่ะ ไม่ได้กลับมาอีกเลย" ลลินดารายงาน "ดิฉันลองไล่เช็คประวัติการเข้าออกของพนักงานทั้งหมดแล้วค่ะ แต่ก็ยังไม่พบชื่อใครที่ตรงกับลักษณะดังกล่าว หรือใครที่เคยมีปัญหากับคุณนพดลมาก่อน" "คนนี้ต้องไม่ใช่คนนอกแน่ๆ" นพดลพึมพำ "ลลินดา ลองตรวจสอบรายชื่ออดีตพนักงานที่ลาออกไปในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะแผนกที่เคยติดต่อกับเรื่องส่วนตัวของฉัน หรือผู้ที่อาจจะมีเรื่องบาดหมางใจ" "ค่ะ" ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ข้าวหอมก็เอ่ยขึ้นมา "คุณน้า... คุณน้าเคยอยู่แผนกที่ทำดอกไม้ค่ะ" "แผนกที่ทำดอกไม้?" นพดลหันไปมองข้าวหอม "แผนกไหน" "หนู... หนูไม่แน่ใจค่ะ แต่คุณน้าชอบเอากล่องสีแดงๆ ที่มีรูปดอกกุหลาบมาให้หนูดูค่ะ" ข้าวหอมพยายามนึก นพดลคิดทบทวน ข้อมูลเรื่อง "แผนกที่ทำดอกไม้" และ "กล่องสีแดงที่มีรูปดอกกุหลาบ" ทำให้เขาพอจะเดาออกว่าอาจจะเป็นแผนกออร์แกไนเซอร์ หรือไม่ก็แผนกของขวัญของที่ระลึกของบริษัท ซึ่งเป็นแผนกที่ค่อนข้างเล็ก และส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานผู้หญิง "ลลินดา ลองตรวจสอบรายชื่อพนักงานในแผนกออร์แกไนเซอร์ หรือแผนกที่เกี่ยวข้องกับของขวัญของบริษัทในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะคนที่ลาออกไป" นพดลสั่งการ "รับทราบค่ะ" ลลินดารีบไปดำเนินการต่อ หลังจากลลินดาออกไป นพดลก็หันกลับมามองข้าวหอมอีกครั้ง เขารู้สึกว่าเรื่องนี้กำลังจะซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ และใบหน้าของเด็กน้อยตรงหน้าก็ยิ่งทำให้เขาสงสัย "หนูข้าวหอม" เขาเริ่มพูด "หนูจำได้ไหมว่าคุณน้าคนนั้นพูดอะไรกับหนูก่อนจะพามาที่นี่อีกบ้าง" "คุณน้าบอกว่า... คุณน้าฝากหนูไว้กับคุณพ่อค่ะ" ข้าวหอมตอบเสียงเบา "แล้วก็บอกว่าคุณพ่อจะใจดีกับหนู" "คุณพ่อ..." นพดลถอนหายใจยาว เขาต้องยอมรับความจริงที่เริ่มจะปรากฏตรงหน้า แม้ว่ามันจะเหลือเชื่อก็ตาม "แล้วหนู... หนูเคยเจอคุณพ่อมาก่อนไหม" ข้าวหอมส่ายหน้าช้าๆ "ไม่เคยค่ะ แต่คุณน้าให้ดูรูปถ่ายของคุณพ่อ หนูจำได้ว่าคุณพ่อหน้าตาเหมือนหนูเลยค่ะ" นพดลรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากำหัวใจของเขาไว้ เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับใครเลยจริงๆ หรือว่าเขาจะเคยพลาดอะไรไป? "รูปถ่าย..." นพดลพูดเบาๆ "หนูจำได้ไหมว่ารูปนั้นเป็นยังไง" "รูปคุณพ่อถือหนูค่ะ... ตอนหนูตัวเล็กๆ" ข้าวหอมตอบเสียงอ่อย "รูปนั้น... อยู่ในกระเป๋าของคุณน้าค่ะ" "กระเป๋าใบนั้น..." นพดลหันไปมองกระเป๋าใบเก่าที่ข้าวหอมวางทิ้งไว้บนพื้น "ลลินดา" เขาเรียกเลขาฯ ที่เพิ่งจะกลับเข้ามา "ค่ะคุณนพดล" "ไปเอากระเป๋าใบนั้นมาเปิดดูหน่อย" ลลินดาเดินไปหยิบกระเป๋าใบเก่าของข้าวหอมมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของนพดล เขาเปิดซิปออก สิ่งที่อยู่ข้างในมีของเล่นเด็กเล็กๆ น้อยๆ ผ้าห่มผืนเล็ก และสมุดภาพเล่มหนึ่ง นพดลหยิบสมุดภาพขึ้นมา เปิดดูอย่างรวดเร็ว ภาพแรกเป็นรูปเด็กทารกน้อยน่ารักกำลังนอนหลับตาพริ้ม เขาเอื้อมมือไปสัมผัสภาพนั้นอย่างแผ่วเบา "นี่... นี่ใช่หนูไหม" เขาถาม ข้าวหอมพยักหน้า "ใช่ค่ะ นั่นหนูตอนเด็กๆ" เขารีบเปิดไปยังหน้าถัดไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาแทบล้มทั้งยืน ภาพเด็กชายหน้าเหมือนเขาเป๊ะ กำลังอุ้มเด็กทารกน้อย ซึ่งก็คือข้าวหอมในวัยแบเบาะ ใบหน้าของเขาในภาพนั้นดูอ่อนโยนและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "นี่มัน..." นพดลพูดไม่ออก เขามองภาพนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของเขาในภาพนั้น... มันคือตัวเขาจริงๆ แต่เขาจำเหตุการณ์นี้ไม่ได้เลย! "คุณน้าบอกว่า รูปนี้คือหนูกับคุณพ่อค่ะ" ข้าวหอมชี้ไปที่รูป นพดลเงยหน้ามองข้าวหอม ดวงตาสีดำขลับของเด็กน้อยสะท้อนภาพใบหน้าของเขาที่กำลังตกตะลึงอยู่ "หนู... หนูจำไม่ได้จริงๆ เหรอว่าคุณน้าชื่ออะไร" "หนู... หนูขอโทษค่ะ" ข้าวหอมพูดเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "หนูจำได้แค่นี้จริงๆ ค่ะ" "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร" นพดลรีบพูด เขาไม่อยากให้เด็กน้อยเสียใจ "เราจะค่อยๆ นึกออกกันนะ" เขาหยิบรูปถ่ายในสมุดภาพออกมาดูอีกครั้ง เขาพยายามอย่างหนักที่จะนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่อาจจะเกิดขึ้นได้ แต่ก็ไม่สำเร็จเลย ราวกับความทรงจำส่วนนั้นถูกลบเลือนไป เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันค้นหารูปภาพ พิมพ์คำว่า "ข้าวหอม" ลงไป แต่ก็ไม่พบอะไรที่เกี่ยวข้อง "ลลินดา" เขาหันไปสั่ง "ลองตรวจสอบประวัติของพนักงานในแผนกที่เกี่ยวข้องกับดอกไม้ หรือของขวัญ ที่ลาออกไปในช่วงสองปีที่ผ่านมา แล้วเปรียบเทียบรูปพนักงานเหล่านั้นกับภาพที่เห็นในกล้องวงจรปิด ถ้ามีใครที่ลักษณะใกล้เคียงกัน ให้ส่งประวัติพร้อมรูปถ่ายมาให้ฉันดูทันที" "ค่ะคุณนพดล" ลลินดารับคำด้วยความกระตือรือร้น เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นมาอย่างไร นพดลกลับมามองข้าวหอมอีกครั้ง เด็กน้อยกำลังกอดตุ๊กตาหมีตัวเก่าไว้อย่างแน่น ใบหน้าซึมเซา นพดลรู้สึกถึงความรับผิดชอบบางอย่างที่ประดังเข้ามา เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องมาดูแลใคร หรือต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องราวที่ซับซ้อนเช่นนี้ "ตอนนี้... เธอมาอยู่ที่นี่กับฉันก่อนนะ" เขาพูดเสียงอ่อนลง "ฉันจะดูแลเธอเอง" ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาใสแป๋วมีประกายความหวังเล็กน้อย "จริงๆ เหรอคะ" "จริงสิ" นพดลตอบ พยายามยิ้มให้กำลังใจ "ไป เดี๋ยวฉันจะพาไปทานข้าว แล้วเราค่อยๆ คิดกันว่าใครคือคุณน้าคนนั้น" เขาไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือชีวิตของ "บอสใหญ่" คนนี้ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล