ก่อนที่ชัญญาจะทันได้ตอบ วิศรุตก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินตรงเข้ามาใกล้ แสงไฟจากโคมระย้าส่องต้องร่างสูงสง่าของนภัทรที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาพอดี นภัทรมองมายังชัญญาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันไปสบตากับวิศรุตอย่างท้าทาย "มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ คุณวิศรุต" นภัทรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความหมายแฝงที่ทำให้วิศรุตชะงักไปเล็กน้อย วิศรุตยิ้มมุมปากอย่างรวดเร็ว "อ้อ คุณนภัทรเอง ผมแค่ออกมาคุยกับคุณชัญญาเรื่องเล็กน้อยครับ" เขาเหล่มองชัญญาอย่างมีความหมาย "คุณชัญญาคงจะเหนื่อยจากการเดินคุยกับแขกในงานสินะครับ" "ผมเห็นคุณชัญญาดูไม่สบายใจ" นภัทรกล่าวเสริม สายตาของเขากวาดมองไปทั่วใบหน้าของชัญญาอย่างรวดเร็ว "ผมเลยเดินมาดูว่าเป็นอะไรหรือเปล่า" ชัญญารู้สึกราวกับกำลังตกอยู่กลางระหว่างพายุสองลูก เธอมองนภัทรด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโล่งใจที่เขามาขัดจังหวะ และประหวั่นพรั่นพรึงกับสถานการณ์ที่กำลังจะบานปลาย "ดิฉันไม่เป็นไรค่ะคุณนภัทร" เธอตอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "แค่ออกมาสูดอากาศข้างนอกสักครู่ค่ะ" "สูดอากาศ?" วิศรุตหัวเราะเบาๆ "อืมม อากาศข้างนอกก็เย็นดีนะครับ แต่ผมว่าอากาศในห้องแอร์ที่อบอุ่นกว่าคงจะเหมาะกับคุณชัญญามากกว่านะ" เขายื่นมือออกไปราวจะโอบไหล่ชัญญาอีกครั้ง แต่ก็ถูกสายตาเฉียบคมของนภัทรขัดไว้เสียก่อน "ผมว่าคุณชญาก็ดูแข็งแรงดีนะครับ" นภัทรพูดแทรกขึ้นมา "เธอจัดการกับทุกสถานการณ์ได้อย่างดีเสมอ" เขากล่าวชมเชยชัญญา แต่แฝงไปด้วยการประกาศความเป็นเจ้าของเล็กๆ น้อยๆ ในน้ำเสียง วิศรุตหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงการต่อสู้ทางอำนาจที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า "แน่นอนครับ คุณชัญญาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ" เขากล่าว "แต่บางครั้ง คนที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็ยังต้องการความช่วยเหลือนะครับ" เขาหันไปมองชัญญาอีกครั้ง "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อสิ่งที่เธอเผชิญอยู่นั้นใหญ่เกินกว่าจะรับมือไหวเพียงลำพัง" ชัญญาเม้มปากแน่น เธอกำลังคิดหนัก วิศรุตเสนอทางออกที่ดูเหมือนจะช่วยเธอได้ แต่ข้อเสนอนั้นเต็มไปด้วยอันตราย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะไว้ใจเขาดีหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจบางอย่างในสายตาของนภัทรที่มองมา "คุณวิศรุตครับ" นภัทรเอ่ยขึ้น "ผมไม่คิดว่านี่จะเป็นเวลาที่เหมาะสมในการพูดคุยเรื่องธุรกิจนะครับ งานเลี้ยงยังดำเนินอยู่ และผมเชื่อว่าคุณชัญญาก็มีแขกที่ต้องดูแลอีกมาก" "ผมเห็นด้วยครับ" ชัญญาเสริมอย่างรวดเร็ว "ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอรีบหมุนตัวจะเดินกลับเข้างานทันที "เดี๋ยวก่อนสิครับ คุณชัญญา" วิศรุตเรียกเธอไว้ "ผมยังไม่ได้ให้คำตอบกับคุณเลยนะครับ" ชัญญาหยุดชะงัก หันกลับมามองวิศรุตด้วยความโลเล "คำตอบเรื่องอะไรคะ" "เรื่องข้อตกลงของเราไงครับ" วิศรุตย้ำ "ผมเสนอจะให้เอกสารสำคัญกับคุณ เพื่อแลกกับความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ จากคุณ" นภัทรขยับเข้ามาใกล้ชัญญามากขึ้น "ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ที่ว่านี้ หมายถึงการทรยศบริษัทของคุณเองหรือเปล่าครับ คุณวิศรุต" เขาถามเสียงเย็น วิศรุตหัวเราะ "โอ้โห คุณนภัทร คิดไปไกลถึงขนาดนั้นเลยหรือครับ" เขาตอบ "ผมแค่ต้องการให้คุณชัญญาช่วยให้การเจรจาธุรกิจของเราเป็นไปอย่างราบรื่นขึ้นเท่านั้นเอง" "การเจรจาธุรกิจกับบริษัทของเธอ หรือการเจรจาธุรกิจกับคุณวิศรุตกันแน่ครับ" นภัทรย้อนถามอย่างไม่ลดละ ชัญญาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับบรรยากาศที่ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ "คุณวิศรุตคะ" เธอพูดเสียงดังฟังชัด "ดิฉันคิดว่าเราควรจะคุยเรื่องนี้ในเวลาที่เหมาะสมกว่านี้" "เวลาที่เหมาะสมของคุณคือเมื่อไหร่ครับ" วิศรุตถาม "คุณจะรอจนกว่าทุกอย่างจะสายเกินไปหรือครับ" เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "นี่ครับ เอกสารที่คุณตามหา ผมได้มันมาจากแหล่งข่าวภายในบริษัทของคุณเอง" ชัญญารับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอกวาดสายตาอ่านข้อความคร่าวๆ หัวใจของเธอเต้นระรัว มันเป็นรายละเอียดเกี่ยวกับข้อบกพร่องในการก่อสร้างจริงๆ เอกสารนี้จะช่วยเธอได้มาก แต่ข้อเสนอยังคงอยู่ "คุณจะทำข้อตกลงกับผมไหม คุณชัญญา" วิศรุตถามอีกครั้ง "รับเอกสารนี้ไป แล้วช่วยผมให้การเจรจาต่อรองครั้งต่อไปเป็นไปด้วยดี" นภัทรคว้ามือของชัญญาไว้เบาๆ "คุณชัญญาครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ผมเข้าใจว่าคุณกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ผมไม่อยากให้คุณตัดสินใจอะไรโดยที่ไม่ได้ไตร่ตรองให้ดี" "ถ้าคุณชัญญายังลังเล" วิศรุตกล่าวต่อ "ผมก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเอกสารชุดนี้ จะไม่หลุดไปถึงมือคู่แข่งรายอื่น" เขาโยนหินถามทาง "หรือแม้กระทั่ง... จะไม่ถูกนำไปใช้เพื่อทำลายบริษัทของคุณเสียเอง" คำพูดของวิศรุตทำให้ชัญญาใจหายวาบ เธอรู้ดีว่าเขากำลังกดดันเธออย่างหนัก "ดิฉันขอเวลาคิดสักครู่ได้ไหมคะ" เธอถาม "แน่นอนครับ" วิศรุตตอบ "แต่ผมมีเวลาไม่มากนัก" เขามองนาฬิกาข้อมือ "อีกไม่เกินสามวัน ผมต้องการคำตอบจากคุณ" "ผมคิดว่าคุณชัญญาต้องการเวลามากกว่านั้นครับ" นภัทรพูดแทรก "และผมก็พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลือเธอในทุกวิถีทางที่ผมสามารถทำได้" วิศรุตหัวเราะ "ความช่วยเหลือของคุณน่ะหรือ คุณนภัทร" เขากล่าวเย้ยหยัน "ผมไม่คิดว่าคุณจะเข้าใจปัญหาที่แท้จริงของเธอได้หรอก" "ผมอาจจะไม่เข้าใจปัญหาของเธอทั้งหมด" นภัทรยอมรับ "แต่ผมรู้ว่าควรจะไว้ใจใคร และไม่ควรไว้ใจใคร" เขากล่าวเน้นประโยคสุดท้ายอย่างมีความหมาย ชัญญาเงยหน้ามองนภัทร เธอเห็นความจริงใจและมุ่งมั่นในดวงตาของเขา นภัทรไม่ได้กำลังจะหลอกใช้เธอเหมือนวิศรุต เขากำลังพยายามปกป้องเธอ และบริษัทของเธอ "คุณวิศรุตคะ" ชัญญาตัดสินใจ "ดิฉันคิดว่าดิฉันต้องการคำแนะนำจากที่ปรึกษาทางกฎหมายของดิฉันก่อนค่ะ" เธอปฏิเสธข้อเสนอของวิศรุตอย่างนุ่มนวล วิศรุตหน้าตึงขึ้นทันที "คุณชัญญา คุณกำลังพลาดโอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตของคุณนะครับ" "บางทีโอกาสที่ดีที่สุด อาจจะมาในรูปแบบที่แตกต่างออกไปก็ได้ค่ะ" ชัญญาตอบ "ขอบคุณสำหรับเอกสารนะคะ" เธอหันไปทางนภัทร "คุณนภัทรคะ ดิฉันรบกวนคุณไปส่งที่รถได้ไหมคะ" นภัทรยิ้มบางๆ "ด้วยความยินดีครับ คุณชัญญา" เขาหันไปมองวิศรุต "ขอตัวนะครับ คุณวิศรุต" วิศรุตยืนนิ่ง มองตามหลังทั้งสองคนไปจนลับสายตา แววตาของเขามีประกายแห่งความโกรธแค้นและความไม่พอใจฉายชัด เขาจะปล่อยให้เรื่องนี้ง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด