ตลอดทั้งวัน ชัญญาพยายามรวบรวมสติของเธอให้ได้มากที่สุด เธอทำงานตามปกติ แต่ในใจกลับคิดถึงแต่แผนการที่นภัทรวางไว้ เธอจะต้องแฝงตัวเข้าไปในงานเลี้ยงที่บริษัทของวิศรุตจัดขึ้นอีกครั้ง เพื่อหาหลักฐานที่จะมัดตัววิศรุตให้ได้ เมื่อถึงเวลาเย็น ชัญญาก็มาถึงหน้างานเลี้ยงของวิศรุต เธอสวมชุดราตรีสีดำเรียบหรูที่นภัทรจัดหามาให้ ผมของเธอถูกรวบตึงอย่างเรียบร้อย แต่งหน้าบางๆ เพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พยายามทำใจดีสู้ "คุณชัญญาครับ" เสียงของนภัทรดังขึ้นจากข้างหู เขายืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มที่ดูโดดเด่น "พร้อมแล้วนะครับ" ชัญญากลืนน้ำลาย "พร้อมค่ะ" เธอตอบ "จำไว้ว่าคุณต้องเข้าใกล้เป้าหมายให้มากที่สุด" นภัทรย้ำ "และหาจังหวะเข้าไปในห้องทำงานของวิศรุต" "แล้วถ้าเจอวิศรุตล่ะคะ" ชัญญาถาม "ถ้าเจอ ก็พยายามพูดคุยกับเขาไปก่อน" นภัทรบอก "ผมจะส่งสัญญาณให้คุณรู้ ถ้ามีโอกาส" ชัญญามองนภัทรด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขากำลังเสี่ยงทุกอย่างเพื่อช่วยเธอจริงๆ "ขอบคุณนะคะคุณนภัทร" "เราเป็นทีมเดียวกันนะครับ" นภัทรตอบ "เราต้องช่วยกัน" ชัญญาเดินเข้าไปในงาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหราและความบันเทิง แขกเหรื่อจำนวนมากกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เดินทักทายผู้คนตามมารยาท ขณะเดียวกันก็คอยมองหาโอกาส ในที่สุด เธอก็เห็นวิศรุตยืนพูดคุยอยู่กับกลุ่มนักธุรกิจ เขาดูมั่นใจและมีอำนาจตามเคย ชัญญารู้สึกใจเต้นแรง นี่คือโอกาสของเธอ "คุณวิศรุตคะ" เธอเดินเข้าไปหาเขา "ดิฉันไม่คิดว่าจะได้เจอกับคุณที่นี่" วิศรุตหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "คุณชัญญา" เขากล่าว "ผมดีใจที่คุณมานะครับ" เขาเหล่ตามองเธออย่างสำรวจ "คุณดูสวยขึ้นนะครับคืนนี้" "ขอบคุณค่ะ" ชัญญาตอบอย่างสุภาพ "ดิฉันแค่อยากจะมาแสดงความยินดีกับคุณด้วยค่ะ" "ยินดีเรื่องอะไรครับ" วิศรุตถาม "ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ" "ก็... เรื่องโครงการใหม่ของคุณไงคะ" ชัญญาพูด "ได้ยินว่ากำลังไปได้สวย" วิศรุตหัวเราะเบาๆ "ก็เรื่อยๆ ครับ" เขาตอบ "แต่ผมก็ยังคงจับตาดูโครงการของคุณอยู่เสมอนะครับ" ชัญญาตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้น "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ผมหมายความว่า ผมรู้อยู่เสมอว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับบริษัทของคุณ" วิศรุตพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "และผมก็พร้อมที่จะช่วยเหลือคุณเสมอ" "ดิฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณค่ะ" ชัญญาตอบเสียงเย็น "แน่ใจหรือครับ" วิศรุตยิ้มมุมปาก "คุณแน่ใจหรือว่าคุณสามารถจัดการกับทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง" ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างตึงเครียด ชัญญาก็เห็นนภัทรส่งสัญญาณให้เธอ เขาพยักหน้าไปทางด้านหลังของห้องทำงานของวิศรุต "ขอตัวก่อนนะคะคุณวิศรุต" ชัญญาพูด "ดิฉันมีธุระต้องไปจัดการ" "ไปสิครับ" วิศรุตกล่าว "แต่ผมหวังว่าคุณจะคิดถึงข้อเสนอของผมนะ" ชัญญาไม่รอช้า รีบเดินไปยังทิศทางที่นภัทรชี้ เธอกระซิบกับพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของวิศรุต "ดิฉันเป็นแขกพิเศษของคุณวิศรุตค่ะ" เมื่อเข้าไปในห้องทำงาน ชัญญาก็เห็นว่ามันว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารต่างๆ เธอรีบตรงไปยังลิ้นชักที่ดูเหมือนจะถูกจัดเก็บเป็นพิเศษ "เจอแล้วค่ะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นแฟ้มเอกสารที่เขียนว่า "โครงการ A" ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ชัญญารีบหันกลับไปมองด้วยความตกใจ เธอเห็นวิศรุตยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "คุณกำลังทำอะไรในห้องทำงานของผม คุณชัญญา" เขาถามเสียงเข้ม "ดิฉัน... ดิฉันแค่..." ชัญญาพยายามจะหาคำแก้ตัว "คุณกำลังพยายามจะขโมยเอกสารของผมใช่ไหม" วิศรุตกล่าวหา "ผมรู้แล้วว่าคุณกำลังวางแผนอะไร" ก่อนที่ชัญญาจะทันได้พูดอะไร นภัทรก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูอีกด้านหนึ่ง "คุณชัญญาครับ" เขาพูดเสียงดัง "คุณไม่ต้องกลัวนะครับ ผมอยู่ที่นี่แล้ว" วิศรุตหันไปมองนภัทรด้วยความไม่พอใจ "คุณนภัทร มาที่นี่ทำไม" "ผมมาเพื่อปกป้องคุณชัญญาครับ" นภัทรกล่าว "และเปิดโปงแผนการร้ายของคุณ" วิศรุตหัวเราะเยาะ "แผนการของผม? คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร" "ผมรู้ทุกอย่างแล้ว วิศรุต" นภัทรกล่าว "ผมรู้ว่าคุณปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับโครงการของคุณชัญญา และผมรู้ว่าคุณพยายามจะใช้เอกสารปลอมนั่นเพื่อต่อรองกับเธอ" "คุณไม่มีหลักฐาน!" วิศรุตตะโกน "ผมมีมากกว่าที่คุณคิด" นภัทรตอบ "และผมก็มีพยานที่จะมายืนยันเรื่องนี้ด้วย" ชัญญามองนภัทรด้วยความประหลาดใจ เธอไม่รู้ว่าเขามีแผนการอะไรอีก แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวเขา เธอหยิบแฟ้มเอกสาร "โครงการ A" ขึ้นมา "นี่คือหลักฐานค่ะคุณวิศรุต" ชัญญาพูด "คุณพยายามจะทำลายบริษัทของดิฉัน" วิศรุตหน้าซีดเผือด เขาจ้องมองชัญญาด้วยความไม่เชื่อ "คุณ... คุณทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ!" "ทำไมจะทำไม่ได้คะ" ชัญญาถาม "คุณมันเป็นคนเลว!" นภัทรเดินเข้าไปหาชัญญา "คุณชัญญาครับ คุณทำได้ดีมาก" เขาหันไปมองวิศรุต "ส่วนคุณวิศรุต เรื่องของคุณคงจะจบลงแค่นี้" แต่แล้ว ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นแพรวที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "คุณวิศรุตคะ" เธอพูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันได้ยินทุกอย่างแล้วค่ะ"