ชัญญารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอพยายามรวบรวมสติอย่างรวดเร็ว ยืนเผชิญหน้ากับวิศรุตที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธแค้น "คุณวิศรุตคะ" เธอพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "ดิฉัน..." "คุณอย่าแก้ตัวเลย" วิศรุตตัดบท เสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "ผมเห็นคุณหมดแล้ว คุณเข้ามาในห้องทำงานของผม ทำไม?" "ดิฉัน..." ชัญญาอ้ำอำอิด เธอมองเอกสารในมืออย่างสิ้นหวัง "ดิฉันแค่อยากจะรู้ความจริงค่ะ" "ความจริง?" วิศรุตหัวเราะเยาะ "คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์อะไรมาอยากรู้อะไรของคุณ" เขาเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ "คุณคือใครกันแน่? คุณทำงานให้ใคร? บอกมาเดี๋ยวนี้!" ชัญญาถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ เธอไม่เคยเห็นวิศรุตในสภาพที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน "ดิฉัน..." "อย่าบอกนะว่าคุณแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย" วิศรุตพูดเสียงดัง "คุณคิดว่าผมจะเชื่อคำโกหกของคุณหรือไง?" "ดิฉันไม่ได้โกหกค่ะ" ชัญญากล่าว "ดิฉันมาที่นี่จริงๆ เพื่อค้นหาความจริง" "ความจริงอย่างนั้นเหรอ?" วิศรุตย้ำ "คุณคิดว่าคุณจะหาความจริงได้จากที่นี่?" เขาชี้ไปที่เอกสารในมือของชัญญา "นี่คือสิ่งที่ทำให้คุณมาที่นี่ใช่ไหม? คุณกำลังจะเอาเอกสารพวกนี้ไปให้ใคร?" ชัญญากัดริมฝีปาก เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถปฏิเสธได้อีกต่อไป "ดิฉัน... ดิฉันมาเพื่อจะหยุดคุณค่ะ" "หยุดผม?" วิศรุตหัวเราะเสียงดัง "คุณคิดว่าคุณจะหยุดผมได้งั้นเหรอ? คุณมันก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไหนก็ไม่รู้" "คุณกำลังทำสิ่งผิดกฎหมาย" ชัญญาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "คุณกำลังทำร้ายคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง" "ผมทำร้ายใคร?" วิศรุตถามเสียงเข้ม "ผมไม่ได้ทำร้ายใครเลย ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมต้องทำเพื่อให้ได้สิ่งที่ผมต้องการ" "แต่คุณกำลังทำลายคนอื่น" ชัญญากล่าว "คุณกำลังทำลายบริษัทของดิฉัน" "นั่นก็เป็นเพราะคุณไม่เข้มแข็งพอ" วิศรุตตอบ "ถ้าคุณเข้มแข็งพอ คุณก็จะไม่ปล่อยให้ผมทำอย่างนี้ได้" ทันใดนั้นเอง เสียงประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง นภัทรยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด "คุณชัญญา!" เขาตะโกน "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" วิศรุตหันไปมองนภัทรด้วยความประหลาดใจ "นภัทร!" เขากล่าว "มาทำอะไรที่นี่?" "ผมมาเพื่อช่วยเธอ" นภัทรตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "และผมจะไม่ปล่อยให้คุณทำอะไรเธอเด็ดขาด" วิศรุตหัวเราะเบาๆ "ช่วยเธอ? คุณคิดว่าคุณจะช่วยเธอได้งั้นเหรอ?" เขาหันกลับมามองชัญญา "คุณแน่ใจเหรอว่าคนที่คุณไว้ใจ มันจะช่วยคุณได้จริงๆ?" ชัญญาหันไปมองนภัทร เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา "ค่ะ ฉันแน่ใจ" เธอตอบวิศรุต "ดี" วิศรุตกล่าว "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปให้พ้นจากที่นี่ซะ" "ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น" นภัทรกล่าว "จนกว่าคุณจะปล่อยตัวคุณชัญญาไป" "ปล่อยตัว?" วิศรุตแค่นเสียง "คุณคิดว่าผมจับตัวเธอไว้รึไง?" เขาหันไปมองชัญญา "คุณอยากจะไปกับเขาไหม? คุณอยากจะหนีไปจากที่นี่ไหม?" ชัญญากลืนน้ำลาย เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาตัดสินใจที่สำคัญที่สุด "ดิฉันจะอยู่ที่นี่" เธอตอบ "จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบ" วิศรุตยิ้มมุมปาก "ดีมาก" เขาพูด "ผมชอบคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ" เขาก้าวเข้ามาใกล้ชัญญามากขึ้น "แต่ผมก็ไม่ชอบคนที่จะมาขัดขวางแผนการของผม" "คุณจะทำอะไร?" นภัทรถามอย่างระแวง "ผมจะบอกความจริงให้เธอฟัง" วิศรุตกล่าว "ความจริงที่เธอไม่เคยรู้" "ความจริงอะไร?" ชัญญาถาม "ความจริงเกี่ยวกับพ่อของคุณ" วิศรุตตอบ คำว่า "พ่อ" ทำให้ชัญญาตัวแข็งทื่อ "คุณหมายความว่ายังไง?" "พ่อของคุณ" วิศรุตกล่าว "เขาเป็นคนเริ่มเรื่องทั้งหมด" "ไม่จริง!" ชัญญาตะโกน "คุณโกหก!" "ผมไม่ได้โกหก" วิศรุตยืนยัน "พ่อของคุณเป็นคนเข้ามาขอความช่วยเหลือจากผม ขอให้ผมช่วยจัดการเรื่องโครงการนี้ให้" "ไม่จริง!" ชัญญาพูดซ้ำ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "พ่อของดิฉันไม่เคยทำแบบนั้น" "เขาทำ" วิศรุตกล่าว "และเขาก็สัญญาว่าจะให้ผลตอบแทนที่ดีกับผม" "แล้วคุณก็หลอกลวงเขาใช่ไหม?" ชัญญาถามเสียงสั่น "ผมไม่ได้หลอกลวง" วิศรุตตอบ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมถนัด" นภัทรเข้ามาประคองชัญญาที่เริ่มเซ "คุณชัญญา ไม่เป็นไรนะครับ" "พ่อของฉัน..." ชัญญาพึมพำ "เขาไปไหน?" "เขาหายตัวไป" วิศรุตตอบ "ตั้งแต่โครงการเริ่มมีปัญหา" ชัญญารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่วิศรุตกำลังพูดได้ "ผมจะบอกอะไรให้" วิศรุตพูดต่อ "เอกสารพวกนี้ที่คุณถืออยู่ มันเป็นหลักฐานที่พ่อของคุณทิ้งไว้ให้ผม" "ไม่จริง!" ชัญญาตะโกนอีกครั้ง "คุณเชื่อผมสิ" วิศรุตกล่าว "พ่อของคุณเป็นคนทะเยอทะยาน เขาอยากได้โครงการนี้มากที่สุด" "คุณกำลังโกหก" ชัญญากล่าว "คุณกำลังพยายามทำให้ดิฉันสับสน" "ผมไม่ได้พยายามทำอะไรทั้งนั้น" วิศรุตตอบ "ผมแค่บอกความจริง" นภัทรหันไปมองวิศรุตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ "คุณมันเลวทรามมาก" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมต้องทำ" วิศรุตกล่าว "และตอนนี้ คุณชัญญา ก็ต้องเลือกว่าจะอยู่ข้างใคร"