"ธามเอ๊ย" ป้าสมศรีเอ่ยเสียงแผ่วเบา ขณะที่เธอมองไปยังธามและพราวที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน "ป้าดีใจจริงๆ ที่เห็นพวกเรากลับมามีความสุขอีกครั้ง" ธามยิ้มตอบ "ทุกอย่างเป็นเพราะป้าสมศรีคอยเป็นกำลังใจให้พวกผมเสมอครับ" "ไม่ใช่แค่กำลังใจหรอกนะ" พราวยิ้มหวาน "ป้าสมศรีคือคนสำคัญที่ทำให้ทุกอย่างเป็นไปได้" "พอเลยๆ" ป้าสมศรีหัวเราะเสียงใส "แก่แล้ว ไม่ได้มีแรงอะไรมากขนาดนั้นหรอก" "แต่ป้าสมศรีมีความรักที่ยิ่งใหญ่กว่าใครๆ ครับ" ธามกล่าวเสริม "ความรักที่ป้าสมศรีมีให้ต้นหล้า และมีให้เรา มันเป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้เลย" ต้นหล้าที่กำลังเล่นอยู่กับตุ๊กตาของป้าสมศรี หันมามองพ่อกับแม่ "คุณย่ารักหนูที่สุดในโลกเลยค่ะ" เธอบอกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ใช่แล้วจ้ะ" ป้าสมศรียิ้มรับ "คุณย่ารักต้นหล้าที่สุดในโลกเลย" ทั้งสี่คนใช้เวลาพูดคุยกันอีกพักใหญ่ ก่อนที่ธามจะเห็นว่าใกล้จะถึงเวลามื้อกลางวันแล้ว "ป้าสมศรีครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปสั่งอาหารกลางวันมาให้ป้านะครับ" "ไม่ต้องมากเรื่องหรอกจ้ะ" ป้าสมศรีก้มลงหยิบแก้วน้ำ "ป้ามีอาหารเตรียมไว้แล้ว" "จริงเหรอครับ" ธามถามด้วยความประหลาดใจ "ป้าเตรียมอะไรไว้ครับ" "ก็อาหารโปรดของหลานรักไง" ป้าสมศรีกระพริบตาปริบๆ "วันนี้ป้าจะทำแกงส้มปลากะพง แล้วก็ไข่เจียวฟูกรอบให้กิน" ต้นหล้าดีใจกระโดดโลดเต้น "เย้! หนูชอบแกงส้มของคุณย่าที่สุดเลยค่ะ!" พราวยิ้มมองธาม "เห็นไหมคะ คุณธาม ป้าสมศรีเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว" ธามหัวเราะ "ได้เลยครับ งั้นผมขอตัวไปช่วยป้าสมศรีเตรียมกับข้าวดีกว่า" ขณะที่ธามเดินเข้าไปในครัวกับป้าสมศรี พราวจึงหันไปถามต้นหล้า "หนูสนุกไหมคะวันนี้" "สนุกมากเลยค่ะแม่" ต้นหล้าตอบ "หนูดีใจที่ได้มาหาคุณย่า" "แม่ก็ดีใจที่ลูกมีความสุข" พราวลบผมต้นหล้าอย่างอ่อนโยน "แล้วลูกอยากให้แม่พามาหาคุณย่าอีกไหม" "อยากมาอีกค่ะ!" ต้นหล้ารับคำทันที "หนูจะมาหาคุณย่าทุกอาทิตย์เลย" เมื่อธามกลับออกมาจากครัวพร้อมกับป้าสมศรีที่ถือจานแกงส้มร้อนๆ และไข่เจียวสีทองน่ารับประทาน ทั้งหมดก็พร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร "หอมจังเลยค่ะ" พราวยกนิ้วโป้ง "กลิ่นแกงส้มของป้าสมศรีนี่เป็นเอกลักษณ์จริงๆ" "ฝีมือไม่ตกเลยนะป้า" ธามกล่าวพลางตักแกงส้มใส่จานให้พราว "รสชาติยังคงเดิมเป๊ะ" "ขอบใจจ้ะ" ป้าสมศรีกินไข่เจียวไปพลาง "แต่ที่อร่อยนี่เป็นเพราะมีคนกินอร่อยนี่แหละ" บทสนทนาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น ขณะที่ทุกคนกำลังลิ้มรสอาหารฝีมือป้าสมศรี ธามสังเกตเห็นว่าป้าสมศรีกำลังมีอาการเหนื่อยหอบเล็กน้อย "ป้าสมศรีครับ ป้าไหวไหมครับ" ธามถามด้วยความเป็นห่วง "ถ้าเหนื่อยเดี๋ยวผมช่วย" "ป้าไหวจ้ะ" ป้าสมศรียิ้ม "แค่กินอาหารอร่อยๆ แล้วเห็นหน้าพวกเจ้า ป้าก็มีแรงแล้ว" แต่ธามก็ยังคงเป็นห่วง เขาขอตัวไปนั่งลงข้างๆ ป้าสมศรี "ป้าสมศรีครับ ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับป้าด้วย" ป้าสมศรีก้มมองธาม "มีอะไรเหรอจ๊ะ" "หลังจากเรื่องบริษัทคลี่คลายแล้ว ผมอยากจะให้ป้าสมศรีมาอยู่ที่คฤหาสน์กับพวกเรานะครับ" ธามกล่าว "ผมอยากดูแลป้าอย่างใกล้ชิด" ป้าสมศรีกำลังจะตอบ แต่แล้วเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย "ที่นี่...ป้าก็มีความสุขดีนะ" "ผมรู้ครับ" ธามเข้าใจ "แต่ผมอยากให้ป้ามาอยู่กับเราจริงๆ ป้าจะได้ไม่ต้องลำบากดูแลตัวเอง และเราก็จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น" พราวยื่นมือมาจับมือป้าสมศรี "ใช่ค่ะป้าสมศรี มาอยู่กับพวกหนูนะคะ" ต้นหล้าที่ได้ยินก็รีบเข้ามาเกาะแขนป้าสมศรี "คุณย่ามาอยู่บ้านใหม่กับหนูนะคะ!" ป้าสมศรีก้มมองต้นหล้า ดวงตาของท่านเริ่มมีแววเศร้าเล็กน้อย "แล้วป้าจะไปอยู่ที่ไหนล่ะจ๊ะ" "ก็มาอยู่ที่คฤหาสน์ของเราไงคะ" พราวตอบ "เรามีห้องว่างเยอะแยะเลยค่ะ" ป้าสมศรีกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเธอก็ไอออกมาอย่างแรง จนธามและพราวต้องรีบเข้าไปประคอง "ป้าสมศรี!" ธามอุทานด้วยความตกใจ "เป็นอะไรคะป้า" พราวกอดป้าสมศรีแน่น ป้าสมศรียังคงไอไม่หยุด ท่าทางของเธออ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ธามรีบอุ้มป้าสมศรีขึ้นมา "ผมจะพาป้าไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้" "ไม่ต้องห่วงนะป้า" พราวยกมือขึ้นลูบหลังป้าสมศรี "เดี๋ยวหนูกับต้นหล้าจะอยู่เป็นเพื่อน" ระหว่างทางไปโรงพยาบาล ธามรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาเป็นถึงพ่อมด เขาสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตของป้าสมศรีกำลังอ่อนลงอย่างรวดเร็ว "ป้าสมศรีครับ" ธามพูดเสียงเครือ "อดทนไว้นะครับ" ป้าสมศรีกระพริบตาปริบๆ "ไม่ต้องห่วงนะธาม...ป้า...จะไหว" เมื่อไปถึงโรงพยาบาล ธามรีบพาป้าสมศรีเข้ารับการตรวจทันที คุณหมอให้การรักษาอย่างเต็มที่ แต่ท่าทางของป้าสมศรีก็ยังคงน่าเป็นห่วง พราวและต้นหล้ามาถึงโรงพยาบาลในเวลาต่อมา เมื่อเห็นสภาพของป้าสมศรี พราวน้ำตาคลอ "ป้าสมศรีคะ" เธอเรียกเสียงแผ่วเบา ป้าสมศรีกระพริบตาช้าๆ "พราว...ต้นหล้า..." "หนูจะอยู่ตรงนี้กับคุณย่าค่ะ" ต้นหล้าพูดเสียงสั่นเครือ ธามนั่งลงข้างเตียง จับมือป้าสมศรีไว้แน่น "ป้าสมศรีครับ ผมขอโทษ ผมน่าจะพาป้ามาตรวจตั้งนานแล้ว" "ไม่...ไม่ใช่ความผิดของธามเลย" ป้าสมศรีกระแอมไอ "ป้า...แค่อยากให้พวกเรามีความสุข...ก่อนที่ป้าจะ..." "อย่าพูดอย่างนั้นนะคะป้า" พราวกอดแขนป้าสมศรี "พวกเราจะทำให้ป้ามีความสุขที่สุด" ป้าสมศรีกุมมือธามและพราว "ฝาก...ต้นหล้า...ด้วยนะ" "ผมสัญญาครับ" ธามกล่าวเสียงหนักแน่น "ผมจะดูแลต้นหล้าให้ดีที่สุด" "หนูจะรักต้นหล้าเหมือนลูกเลยค่ะ" พราวก้มลงจูบหน้าผากป้าสมศรี ป้าสมศรีกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่แล้วเธอก็หลับตาลงอย่างช้าๆ ลมหายใจของเธอค่อยๆ แผ่วเบาลง "ป้าสมศรี! ป้าสมศรี!" ธามตะโกนเรียกด้วยความตกใจ "คุณย่า!" ต้นหล้าโผเข้ากอดป้าสมศรี แต่ก็สายเกินไปแล้ว ป้าสมศรีจากไปอย่างสงบในอ้อมแขนของธามและพราว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเสียใจ