เสียงโลหะเสียดสีกันอย่างน่าขนลุก ดังใกล้เข้ามา… เมลิสาและนนทภพยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตูห้องทำงาน เมื่อรู้ว่า ‘วัตถุ’ ที่กำลังมุ่งหน้ามายัง ‘ห้องควบคุมหลัก’ คือสิ่งที่อันตรายเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือได้โดยตรง… “เราต้องไปที่ห้องควบคุม… ก่อนที่มันจะไปถึง!” นนทภพตัดสินใจทันที “เมลิสา… เธอต้องไปกับฉัน” “แต่… ถ้ามันอันตราย… แล้ว ‘อ.’ คนนั้น… ทำไมไม่บอกให้ชัดเจนกว่านี้… หรือมาเตือนด้วยตัวเอง?” เมลิสาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ “บางที… เขาอาจจะทำไม่ได้” นนทภพตอบ “หรือ… อาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องส่งสารมาในลักษณะนี้… ตอนนี้เราไม่มีเวลามาสงสัยกันแล้ว… สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ… การป้องกันไม่ให้ ‘มัน’… ทำลายระบบของเรา… และอาจจะ… ทำร้ายใครก็ตามที่อยู่ในนั้น…” ทั้งสองรีบวิ่งออกจากห้องทำงานมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ส่วนตัวที่ชั้นนี้ แต่เมื่อไปถึงประตูลิฟต์กลับล็อก! สัญญาณไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ “แย่แล้ว! ระบบล็อกอัตโนมัติ! สงสัย ‘มัน’… จะเริ่มส่งผลกระทบต่อระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว!” นนทภพพยายามกดปุ่มฉุกเฉิน แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง “เราจะไปไงคะ?” เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “ทางบันไดหนีไฟ… แต่… มันอยู่ไกล…” นนทภพหันซ้ายหันขวา “ไม่ทันแน่… ระยะทางจากชั้นนี้ไปยังห้องควบคุม… มันไกลเกินไป…” ทันใดนั้นเอง เมลิสาก็จำบางอย่างได้ “อุโมงค์ลับ… ที่เจ้าหน้าที่แจ้ง… มันเชื่อมต่อมาจากไหนคะ?” นนทภพขมวดคิ้ว “มัน… ควรจะเชื่อมต่อไปยัง… ห้องเก็บโบราณวัตถุ… และ… ชั้นใต้ดิน… ที่เป็นที่ตั้งของ ‘โรงไฟฟ้าพลังงานเวท’… ของเรา… ถ้าเราไปถึงตรงนั้น… เราอาจจะ…” “เราต้องไปที่นั่น!” เมลิสาตัดสินใจ “ประตูทางเข้าอุโมงค์ลับ… อยู่ตรงไหนคะ?” นนทภพมองเมลิสาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็เห็นถึงความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ “มัน… อยู่ในห้องเก็บของ… ด้านในสุดของชั้นนี้… แต่… มันอันตรายนะเมลิสา…” “อันตรายกว่าการปล่อยให้ ‘มัน’… ไปถึงห้องควบคุม… ใช่ไหมคะ?” เมลิสาตอบกลับ “ฉันจะไปกับคุณ!” ทั้งสองรีบวิ่งไปยังห้องเก็บของ เมื่อเปิดประตูเข้าไป ด้านในเต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่ท่ามกลางฝุ่นและกลิ่นอับชื้น เมลิสาเห็นแผ่นเหล็กที่พื้น… มีรอยที่บ่งบอกว่ามันถูกเปิดออกได้ “นี่ไงคะ!” เธอชี้ไปที่แผ่นเหล็กนั้น นนทภพพยักหน้า “ดีมาก… เราต้องรีบแล้ว…” ทั้งสองช่วยกันงัดแผ่นเหล็กขึ้น เผยให้เห็นบันไดแคบๆ ที่ทอดลงไปสู่ความมืดมิด… และกลิ่นแปลกประหลาดที่ลอยขึ้นมา… กลิ่นเหมือนโลหะที่ถูกเผาไหม้ ผสมกับกลิ่นโอโซน… “พร้อมนะ?” นนทภพถาม เมลิสากลั้นใจ “พร้อมค่ะ…” พวกเขาค่อยๆ หย่อนตัวลงไปในอุโมงค์ ความมืดสนิทโอบล้อมพวกเขาไว้ มีเพียงแสงสลัวๆ จากโทรศัพท์มือถือของนนทภพที่ส่องไปข้างหน้า… เสียงโลหะเสียดสีกันดังแว่วมาแต่ไกล… มันกำลังเคลื่อนที่… เร็วขึ้น… “เราต้องไปให้เร็วกว่านี้…” นนทภพพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเร่งรีบ เมื่อเดินมาถึงจุดหนึ่ง อุโมงค์ก็แยกออกเป็นสองทาง… “ทางไหนคะ?” เมลิสาถาม “ตามเสียง… เสียงนั้น… มาจากทางขวา… แต่… ขวา… คือทางไป ‘โรงไฟฟ้าพลังงานเวท’… ส่วนซ้าย… คือทางไป… ‘ห้องควบคุม’…” นนทภพตอบ “แต่เจ้าหน้าที่บอกว่า ‘มัน’… กำลังมุ่งหน้าสู่ ‘ห้องควบคุม’… ทำไมเสียงถึงมาทางโรงไฟฟ้าคะ?” เมลิสาถามด้วยความสงสัย “บางที… ‘มัน’… อาจจะไม่ได้มีเจตนาเดียว… หรือ… อาจจะมี ‘บางสิ่ง’… ที่กำลังพยายาม… ‘ล่อ’… เรา… ไปอีกทาง…” นนทภพครุ่นคิด ทันใดนั้นเอง เสียงโลหะเสียดสีกันก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน… อยู่ใกล้ๆ… ด้านหลังพวกเขา! “บ้าจริง!” นนทภพหันกลับไปมอง “มัน… มันมาอีกทาง! มันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่!” แสงไฟจากโทรศัพท์ส่องไปด้านหลัง… ในความมืด… ร่างสูงใหญ่ที่ทำจากโลหะกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้น… ดวงตาสีแดงก่ำของมันส่องแสงจ้า… “เมลิสา! วิ่ง!” นนทภพตะโกน ทั้งสองรีบวิ่งไปตามทางซ้ายมือ… ทางที่มุ่งหน้าสู่ ‘ห้องควบคุม’… เสียงโลหะไล่ตามมาติดๆ… พวกเขาไม่รู้ว่า ‘มัน’ คืออะไร… รู้เพียงแต่มันอันตราย… และมันกำลังตามล่าพวกเขา… เมื่อวิ่งมาถึงทางแยกสุดท้าย… เสียงไล่ตามมาถึงแล้ว… พวกเขาเห็นประตูบานใหญ่สีขาวอยู่ตรงหน้า… “ห้องควบคุมหลัก!” “ไป!” นนทภพผลักเมลิสาให้วิ่งนำไปก่อน… แต่ทันทีที่เมลิสาเท้าแตะพื้นห้องควบคุม… แสงไฟสีแดงก็ดับวูบลง… เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบลง… และ… ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า… ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ… นนทภพ… ที่เพิ่งวิ่งตามเธอเข้ามา… ยืนนิ่ง… ใบหน้าซีดเผือด… ดวงตาเบิกกว้าง… เขาไม่ได้มองไปที่ ‘วัตถุ’ ที่กำลังจะเข้ามา… แต่เขากลับจ้องมองไปที่… คอนโซลควบคุมหลัก… ที่จู่ๆ ก็มีข้อความปรากฏขึ้น… “ยินดีต้อนรับ… สู่… ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’… ที่แท้จริง… จง… ‘ปลุก’… ‘มัน’… ขึ้นมา… เพื่อ… ‘ข้า’…” แล้ว… ภาพบนหน้าจอหลักของระบบควบคุม… ก็เปลี่ยนไป… แทนที่จะเป็นแผนผังอาคาร… กลับกลายเป็น… รูปดวงดาวที่กำลังหมุนคว้าง… และ… ตัวอักษรภาษาโบราณ… ที่เมลิสาไม่เคยเห็นมาก่อน… แต่… กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด… “นี่มัน… อะไรกันคะคุณนนท์?” เมลิสาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นนทภพไม่ได้ตอบ… เขากลับค่อยๆ หันมามองเมลิสา… และสิ่งที่เธอเห็นในดวงตาของเขา… ไม่ใช่ความกังวล… ไม่ใช่ความตกใจ… แต่เป็น… แววตาที่บ่งบอกถึง… ความเข้าใจ… ที่น่ากลัว… “เมลิสา…” เขาเอ่ยเสียงเบา… “เหมือนว่า… ‘เรา’… จะตกหลุมพราง… ของ ‘อ.’… อย่างสมบูรณ์… ‘มัน’… ไม่ได้กำลังบุกรุกเข้ามา… ‘มัน’… ได้เข้ามาอยู่แล้ว… และ… ‘มัน’… ไม่ใช่ ‘ใคร’… แต่มันคือ… ‘บางสิ่ง’… ที่ควบคุม… ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’… ได้…” แล้ว… จากมุมมืดของห้องควบคุม… ร่างเงาหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น… ร่างนั้น… สูงโปร่ง… ดูเหมือนมนุษย์… แต่… มีรัศมีบางอย่างที่ทรงพลัง… และ… เยือกเย็น… “ในที่สุด… ‘เจ้า’… ก็มาถึง… ‘เมลิสา’…” เสียงนั้นดังขึ้น… เป็นเสียงที่เหมือนจะคุ้นเคย… แต่… เย็นเยียบ… เมลิสาตะลึง… “ใคร… ใครคะ?” เงาเหล่านั้น… ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้… เผยให้เห็นใบหน้าที่… น่าอัศจรรย์… และ… งดงาม… แต่น่ากลัว… “ข้า… คือ… ‘ผู้พิทักษ์’… แห่ง ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’… ‘อ.’… เอง…” “อ.?” เมลิสาอุทาน… “แต่… คุณบอกว่า… คุณไม่ไว้ใจ ‘เขา’… คุณบอกว่า… ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’… กำลังถูกช่วงชิง… แล้ว… ทำไม…?” “เจ้า… ยังไม่เข้าใจ… ‘ความจริง’… เมลิสา…” ‘อ.’ เอ่ย… “’ข้า’… กำลัง ‘ช่วย’… ‘มัน’… ให้ ‘ตื่น’… ‘เขา’… ไม่ใช่ ‘ศัตรู’… แต่… ‘อุปสรรค’… เท่านั้น…” นนทภพยืนนิ่ง… เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว… แล้วอีกก้าว… สายตาของเขาจับจ้องไปที่ ‘อ.’… ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เมลิสาอ่านไม่ออก… “เมลิสา…” เขาพูดเสียงแผ่วเบา… “’บางสิ่ง’… ที่ฉันเคยบอกเธอ… ว่ามันอันตราย… มันไม่ใช่ ‘อ.’… แต่มันคือ… ‘แรงจูงใจ’… ของ ‘อ.’… และ… ‘เป้าหมาย’… ที่แท้จริง… ของ ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’…” “เป้าหมาย?” เมลิสาถาม “ใช่…” นนทภพตอบ… “และ… ‘อ.’… กำลังจะใช้… ‘พลัง’… จาก… ‘หินแห่งดวงดาว’… เพื่อ… ‘ย้อนเวลา’… และ… ‘แก้ไข’… ‘ความผิดพลาด’… ในอดีต… ของ ‘อาณาจักร’… นั้น…” “ย้อนเวลา? แก้ไขความผิดพลาด?” เมลิสาเริ่มสับสน “ใช่…” นนทภพพูดต่อ… “และ… ‘ความผิดพลาด’… นั้น… ก็คือ… ‘การกำเนิด’… ของ ‘มนุษยชาติ’……” คำพูดนั้น… ทำเอาเมลิสารู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า… “อะไรนะคะ?! คุณนนท์! นั่นมัน… เป็นไปไม่ได้!” ทันใดนั้นเอง… ‘อ.’ ก็ยิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก… “เป็นไปได้… เมลิสา… และ… ‘เจ้า’… ก็จะเป็น… ‘เครื่องมือ’… สำคัญ… ในการ ‘แก้ไข’… นั้น…” แล้ว… ‘อ.’ ก็กวาดมือไปในอากาศ… เกิดแสงสว่างจ้า… และ… เมลิสาก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาล… ดึงร่างของเธอ… ลอยขึ้นไป… สู่… คอนโซลหลัก… ที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์โบราณ… “ไม่! คุณนนท์!” เมลิสาพยายามตะเกียกตะกาย… นนทภพจะเอื้อมมือไป… แต่… เขากลับรู้สึก… เหมือนถูกตรึงไว้… โดยพลังบางอย่าง… “เมลิสา!” เขาตะโกน… แล้ว… ภาพตรงหน้าเมลิสาก็พร่ามัว… ร่างของเธอ… กำลังถูกโอบล้อมไปด้วยแสงสีม่วงเข้ม… และ… ตัวอักษรโบราณ… ก็เริ่มส่องสว่าง… “นี่คือ… ‘จุดเริ่มต้น’… ของ ‘การสิ้นสุด’… ของ… ‘ยุคสมัย’… นี้…” เสียงของ ‘อ.’ ดังขึ้น… แล้ว… ทุกสิ่งก็มืดดับลง…