เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในห้องพักผู้ป่วยที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ธันวาคมยังคงนั่งเฝ้าคุณย่าของเขาไม่ห่าง อรดาเข้ามาพร้อมกับถ้วยซุปอุ่นๆ ที่เธอเตรียมมาเอง "คุณทานอะไรหน่อยนะคะ" อรดาบอก เสียงอ่อนโยน "คุณดูอ่อนเพลียมากเลย" ธันวาคมพยักหน้ารับ เขาหยิบช้อนขึ้นมาตักซุปเข้าปาก เคี้ยวอย่างช้าๆ ราวกับรสชาติใดๆ ก็ไม่อาจเข้าถึงอารมณ์ที่กำลังท่วมท้นในใจ "ผม... ผมรู้สึกผิด" ธันวาคมกล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ที่ผมอาจจะ... ทำให้คุณย่าผิดหวัง" อรดามองหน้าเขาอย่างสงสัย "ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นคะ" "คุณย่าท่านคาดหวังให้ผมเป็นผู้นำที่แข็งแกร่ง" ธันวาคมพูดต่อ "แต่ตอนนี้ ผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแอเหลือเกิน... ผมกลัว" "คุณไม่ต้องกลัวนะคะ" อรดาจับมือเขาไว้แน่น "คุณไม่ได้อ่อนแอเลย คุณกำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่ยากลำบาก และนั่นคือความเข้มแข็งในอีกรูปแบบหนึ่ง" "แต่ถ้าคุณย่า... ถ้าท่านไม่..." ธันวาคมพูดต่อไม่ได้ เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ อรดาโน้มตัวเข้าไปกอดเขา "เราจะอยู่ตรงนี้กับคุณย่านะคะ" เธอพูดปลอบ "และไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราก็จะผ่านมันไปด้วยกัน" ขณะที่ทั้งคู่นั่งกอดกันอยู่นั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก คุณมหาพรเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารหลายปึก "คุณท่าน... สภาพคงที่ค่ะ" คุณมหาพรแจ้งข่าว "แต่ท่านฝากสิ่งนี้มาให้ค่ะ" คุณมหาพรยื่นเอกสารให้ธันวาคม ธันวาคมรับมาดูด้วยความงุนงง เอกสารเหล่านั้นดูเก่าแก่และเป็นลายมือเขียน "นี่มัน..." ธันวาคมพึมพำ "นี่มันพินัยกรรม" อรดามองเอกสารด้วยความตกใจ "พินัยกรรมของคุณย่าเหรอคะ" "ไม่... ไม่ใช่ของผม" ธันวาคมตอบ "นี่มัน... ของพ่อกับแม่ผม" ธันวาคมเปิดอ่านพินัยกรรมของบิดามารดาอย่างละเอียด ใบหน้าของเขาซีดลงเรื่อยๆ "เป็นไปได้อย่างไร..." "มีอะไรเหรอคะ" อรดาถาม เมื่อเห็นสีหน้าของสามี "นี่มัน... เรื่องการบริหารบริษัท" ธันวาคมพูดเสียงสั่น "ในพินัยกรรมระบุว่า... ถ้าผมไม่สามารถบริหารบริษัทต่อไปได้... หรือถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน... บริษัทจะต้องตกเป็นของ... คุณอรดา" อรดานิ่งอึ้งไป "อะไรนะคะ" เธอทวนคำ "เป็นของหนูเหรอคะ" "ใช่ครับ" ธันวาคมพยักหน้า "และยังมีเงื่อนไขบางอย่าง... ที่คุณย่าต้องเป็นผู้ดูแลบริษัทต่อไป จนกว่าผมจะพร้อม" "แต่... แต่คุณย่าก็ป่วยอยู่..." อรดาพูดติดขัด "ผมรู้" ธันวาคมถอนหายใจ "นี่มัน... ซับซ้อนกว่าที่คิด" ทันใดนั้น คุณย่าก็ขยับตัวบนเตียง เสียงกระแอมเบาๆ ดังขึ้น คุณมหาพรรีบเข้าไปดู "คุณท่านคะ" คุณมหาพรเอ่ย "คุณท่านรู้สึกตัวแล้วค่ะ" คุณย่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองธันวาคมและอรดา ใบหน้าของคุณย่าดูดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย "ธันวาคม... อรดา..." คุณย่าเรียกชื่อทั้งสองคน "พ่อแม่... ของเจ้า... ฝากเรื่องบริษัท... ไว้กับเจ้า" "ผมรู้ครับคุณย่า" ธันวาคมตอบ "ผมเพิ่งอ่านพินัยกรรมเจอ" "เจ้า... เจ้าต้องทำให้ดีที่สุดนะ..." คุณย่ากล่าว "อย่าให้... ความหวังของพ่อแม่... สูญเปล่า" "ผมจะพยายามครับคุณย่า" ธันวาคมยืนยัน "และ... อรดา..." คุณย่าหันไปทางอรดา "ข้า... รู้ว่าเจ้า... เป็นคนดี... ข้า... ไว้ใจเจ้า" อรดาก้มลงจูบมือคุณย่า "ขอบคุณค่ะคุณย่า" เธอตอบ "หนูจะดูแลธันวาคมและบริษัทให้ดีที่สุดค่ะ" หลังจากเหตุการณ์นั้น คุณย่าก็มีอาการดีขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ แต่สภาพร่างกายก็ยังอ่อนแอ ธันวาคมจึงต้องรับหน้าที่บริหารบริษัทเต็มตัวอย่างที่พินัยกรรมระบุ "คุณแน่ใจนะว่าไหว" อรดาถามสามีในเช้าวันหนึ่ง หลังจากที่คุณย่ากลับไปพักฟื้นที่บ้าน "ผมต้องไหว" ธันวาคมตอบ "เพื่อคุณย่า เพื่อพ่อกับแม่ของผม และเพื่อเรา" "ฉันจะช่วยคุณเต็มที่ค่ะ" อรดากล่าว "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ธันวาคมมองหน้าภรรยา เขาเห็นความตั้งใจและความห่วงใยในดวงตาของเธอ "ขอบคุณนะอรดา" เขากล่าว "ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ" วันแรกของการบริหารบริษัทเต็มตัว ธันวาคมรู้สึกกดดันอย่างมาก เขาต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญหลายอย่าง และต้องรับมือกับแรงกดดันจากผู้ถือหุ้นบางส่วนที่ยังคงไม่ไว้วางใจเขา "คุณธันวาคมคะ" เลขาคนใหม่ของเขากล่าว "มีตัวแทนจากบริษัทคู่แข่งขอเข้าพบค่ะ" "ใคร" ธันวาคมถาม "คุณวิภาค่ะ" เลขาตอบ ธันวาคมนิ่งไปครู่หนึ่ง ชื่อวิภาทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ "ให้เธอเข้ามา" ธันวาคมตัดสินใจ เมื่อวิภาเข้ามาในห้องทำงาน เธอไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มาพร้อมกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง "สวัสดีค่ะ คุณธันวาคม" วิภาเอ่ยยิ้มมุมปาก "ดิฉันนำข่าวดีมาแจ้งค่ะ" "ข่าวดีอะไร" ธันวาคมถามอย่างระแวง "บริษัทของเรา... ได้รับข้อเสนอควบรวมกิจการค่ะ" วิภาบอก "และผู้เสนอ... ก็คือบริษัทของคุณ" ธันวาคมเบิกตากว้าง "ควบรวมกิจการ? บริษัทของเรา? คุณพูดเรื่องอะไร" "อย่าทำเป็นไม่รู้นะคะ คุณธันวาคม" วิภาหัวเราะ "ดิฉันรู้ทุกอย่าง คุณกำลังมีปัญหาเรื่องสภาพคล่อง และคุณย่าของคุณก็กำลังป่วยหนัก บริษัทของคุณกำลังต้องการความช่วยเหลือ" "แล้ว... ใครคือผู้เสนอ" ธันวาคมถามเสียงแข็ง "ก็... ดิฉันนี่แหละค่ะ" วิภาตอบ "ดิฉันเสนอจะซื้อหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทคุณในราคาที่... รับรองว่าคุณจะไม่มีวันได้ราคานี้อีก" ธันวาคมกำหมัดแน่น "คุณกำลังจะฉวยโอกาส" "จะเรียกว่าฉวยโอกาสก็ได้ค่ะ" วิภาตอบหน้าตาย "หรือจะเรียกว่า... การยื่นมือเข้าช่วยเหลือก็ได้" "ผมไม่ขาย" ธันวาคมตอบทันที "คิดให้ดีนะคะ คุณธันวาคม" วิภาเตือน "ถ้าคุณไม่ยอม... ดิฉันก็จะใช้ช่องทางอื่น" "ช่องทางไหน" "ช่องทางตามพินัยกรรมของคุณพ่อคุณไงคะ" วิภาบอก "ถ้าบริษัทมีปัญหา... และคุณไม่สามารถบริหารได้... อำนาจในการตัดสินใจบางส่วนจะตกเป็นของคุณอรดา... แต่ถ้าคุณอรดาตัดสินใจไม่ดี... หุ้นส่วนใหญ่อาจจะถูกขายออกไปให้คนอื่น... ที่เหมาะสมกว่า" คำพูดของวิภาเหมือนมีดที่กรีดลงบนใจของธันวาคม เขาไม่เคยคิดว่าวิภาจะรู้เรื่องพินัยกรรมมาก่อน "คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร" ธันวาคมถาม "โลกเราแคบกว่าที่คุณคิดนะคะ คุณธันวาคม" วิภาหัวเราะ "และดิฉันก็มีคนที่คอยรายงานความเคลื่อนไหวให้ตลอดเวลา" ธันวาคมมองหน้าวิภา เขารู้ทันทีว่ามีใครบางคนกำลังทรยศเขาอยู่