เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอารินลดาสะดุ้งเฮือก เธอรีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของวายุที่ทรุดตัวลง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจและเสียใจ… วายุ… ชายหนุ่มที่เคยทำให้เธอสับสน… โกรธแค้น… และสุดท้าย… ก็เริ่มจะรัก… กำลังนอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าเธอ “วายุ…!” เธอร้องเรียกชื่อเขา เสียงสั่นเครือ “ใคร… ใครเป็นคนทำ!?” วายุพยายามยันตัวขึ้นอย่างอ่อนแรง ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังร่างที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขา… ร่างนั้น… สวมชุดสีดำสนิท… และใบหน้า… ของเขา… ช่างคุ้นเคย… “เป็นไปไม่ได้…” รินลดามองไปยังร่างนั้นด้วยความไม่อยากเชื่อ… “คุณ… คุณอา… ศิริชัย…!?” คุณอาศิริชัย… ชายที่เธอเคยเชื่อใจ… ชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นญาติผู้ใหญ่… บัดนี้… ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ… ด้วยสายตาที่เย็นชา… และปืนในมือ… “ฉัน… บอกแล้วไง… รินลดา…” คุณอาศิริชัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ว่า… ‘ความจริง’… มัน… ‘อันตราย’… เสมอ…” “ทำไม… คุณถึงทำแบบนี้…?” รินลดาสบถถาม “เพราะ… ฉัน… ต้องการ… ‘อำนาจ’… ที่แท้จริง… และ… ‘ประกายดาว’… คือ… ‘กุญแจ’… ที่จะให้… สิ่งนั้น… แก่ฉัน…!” วายุ… พยายามจะพูด… “ผม… บอกคุณแล้ว… รินลดา… ว่า… ให้ระวัง… เขา…” “อย่า… พูด… เลย… วายุ…” คุณอาศิริชัยหัวเราะ “เธอ… มัน… ‘โง่’… เกินไป… ที่จะเข้าใจ… ‘เกม’… ของฉัน…” รินลดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย… ความหวัง… ที่เธอเพิ่งจะได้รับ… จากวายุ… มันกำลังจะดับสูญไป… “ฉัน… จะไม่ยอมให้คุณ… ทำแบบนี้…!” เธอตะโกน… พลางพยายามจะลุกขึ้น… แต่ก็ถูกวายุ… ดึงแขนไว้… “ไม่… รินลดา… ถอยไป… มัน… อันตราย…” “ฉัน… ไม่ไปไหน… ทั้งนั้น…!” คุณอาศิริชัย… ยกปืนขึ้น… เล็งมาที่รินลดา… “ถ้าอย่างนั้น… ก็… ‘ตาย’… ไป… ด้วยกัน… ซะ…!” แต่ก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก… ร่างของวายุ… ก็พุ่งเข้าชน… คุณอาศิริชัย… อย่างสุดแรง…! “อั่ก!” ทั้งสองคน… ล้มลง… กลิ้งไปมา… เสียงปืน… ดังขึ้น… หลายครั้ง…! “ปัง! ปัง! ปัง!” รินลดามองดูเหตุการณ์… ด้วยความตกใจ… เธอไม่รู้ว่า… ใคร… ถูกยิง… เมื่อความวุ่นวายสงบลง… เธอเห็น… ร่างของคุณอาศิริชัย… นอนแน่นิ่ง… เลือด… ไหลนอง… และ… วายุ… เขาก็… ล้มลง… ข้างๆ… เขา… มี… ‘จี้รูปหัวใจสีฟ้า’… ที่สลัก… ‘L.V.’… ตกอยู่… “วายุ…!” รินลดา… รีบวิ่งเข้าไป… ประคองเขา… “ผม… ทำ… ได้แล้ว… รินลดา…” วายุพูด… เสียงแผ่วเบา… “ผม… ทำให้… พ่อ… ของผม… ได้… ‘รับผิดชอบ’… แล้ว…” “อย่า… พูด… เลย… วายุ… คุณ… ต้องไม่เป็นอะไร…” น้ำตาของรินลดา… ไหลพรั่งพรู… “ผม… ดีใจ… ที่ได้… รู้จัก… คุณ… รินลดา…” วายุตอบ… เขายกมือที่อ่อนแรง… ขึ้นมา… ลูบไล้… ใบหน้าของเธอ… “ผม… รัก… คุณ…” “ฉัน… ก็รัก… คุณ… วายุ…” รินลดา… กระซิบตอบ… พร้อมกับ… ที่เธอ… รู้สึกถึง… ลมหายใจ… ของเขา… ที่… ค่อยๆ… จางหายไป… หัวใจของเธอ… แหลกสลาย… ความรัก… ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น… ก็ต้อง… จบลง… อย่าง… น่าเศร้า… เมื่อเธอ… เงยหน้าขึ้น… เธอเห็น… ว่า… ผู้ที่ยิง… คุณอาศิริชัย… ก็คือ… วายุ… เอง… เขา… ใช้… ‘ปืน’… ของคุณอาศิริชัย… ยิง… เขา… ก่อนที่จะ… ถูก… คุณอาศิริชัย… ยิง… ตอบ… นี่คือ… การเสียสละ… ของหัวใจ… เพื่อ… ‘ความยุติธรรม’… รินลดารู้สึก… ถึง… ‘จี้รูปหัวใจสีฟ้า’… ที่คอของเธอ… มัน… กำลัง… ‘สั่น’… อย่างแผ่วเบา… ราวกับจะ… ‘ปลอบโยน’… เธอ… เธอ… เข้าใจ… แล้ว… ว่า… ‘ประกายดาว’… มัน… ไม่ใช่แค่… ‘เทคโนโลยี’… แต่มันคือ… ‘พลัง’… แห่ง… ‘ความรัก’… และ… ‘ความเสียสละ’… **ขณะที่เธอ… กำลังโอบกอดร่างของวายุ… ด้วยความโศกเศร้า… ทันใดนั้นเอง… เธอก็รู้สึกถึง… ‘บางสิ่ง’… ที่… ‘เปล่งประกาย’… ออกมาจาก… ‘จี้รูปหัวใจสีฟ้า’… ที่คอของเธอ… มัน… ค่อยๆ… สว่างไสวขึ้น… และ… เมื่อแสงนั้น… กระทบ… ร่างของวายุ… ร่างของเขาก็… เริ่ม… ‘สลาย’… กลายเป็น… ‘ละอองแสง’… เล็กๆ… จำนวนมาก… ลอยขึ้น… สู่… ท้องฟ้า… ทิ้งไว้เพียง… ‘ความว่างเปล่า’… และ… ‘ความทรงจำ’…!**