การเดินทางไปยังรีสอร์ทริมทะเลที่ธันวาคมเคยกล่าวถึงเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น น้องอันนาดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษกับการได้ไปทะเลครั้งแรก เธอเอาแต่นั่งมองออกนอกหน้าต่างรถ ยิ้มกว้างเมื่อเห็นต้นมะพร้าวและสายน้ำสีครามที่เริ่มปรากฏให้เห็น ธันวาคมขับรถด้วยความระมัดระวัง เขาชำเลืองมองอรดาที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นระยะๆ รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความสุขที่บริสุทธิ์ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่นำพาเธอเข้ามาในชีวิต "ใกล้ถึงแล้วนะครับคนเก่ง" ธันวาคมหันไปพูดกับน้องอันนา "ทะเล! อันนาจะเล่นน้ำทะเล!" น้องอันนาร้องเสียงใส อรดาก้มลงหอมแก้มลูกสาว "ใช่แล้วลูก เราจะได้เล่นน้ำทะเลกัน สนุกแน่ๆ เลย" เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่บริเวณรีสอร์ท ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้อรดาต้องอุทานด้วยความประทับใจ รีสอร์ทแห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ มองเห็นวิวทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ตัวอาคารเป็นสไตล์โมเดิร์นผสมผสานกับธรรมชาติ มีทางเดินไม้ทอดยาวลงไปยังชายหาดส่วนตัว ท่ามกลางสวนสวยที่ตกแต่งอย่างประณีต "สวยจังเลยค่ะธันวาคม" อรดาเอ่ยชม "ผมรู้ว่าคุณต้องชอบ" ธันวาคมยิ้ม "เรามาพักผ่อนกันเต็มที่นะ" หลังจากเช็คอินและเก็บสัมภาระเข้าห้องพักที่ตกแต่งอย่างหรูหราพร้อมระเบียงส่วนตัวที่มองเห็นวิวทะเลได้อย่างชัดเจน สมาชิกทั้งสามก็รีบเปลี่ยนชุดเป็นชุดว่ายน้ำและตรงไปยังชายหาด น้องอันนาตื่นตาตื่นใจกับหาดทรายขาวละเอียดและน้ำทะเลใสราวกับกระจก เธอวิ่งเล่นไปตามริมหาด เก็บเปลือกหอยสวยๆ อย่างสนุกสนาน ธันวาคมและอรดาเดินเคียงข้างกัน คอยดูแลไม่ให้ลูกสาวคลาดสายตา เสียงหัวเราะของน้องอันนาผสานไปกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความสุข "นี่เป็นครั้งแรกที่อันนาได้เห็นทะเลจริงๆ จังๆ เลยนะคะ" อรดากล่าวขณะนั่งลงบนผืนทราย "ใช่ครับ เขาตื่นเต้นมาก" ธันวาคมตอบ เขาหยิบเปลือกหอยอันหนึ่งที่น้องอันนาเก็บมาวางไว้บนฝ่ามือ "ดูสิ ลูกเก็บอันนี้มาให้เรา" อรดาหยิบเปลือกหอยมาดู "สวยจังเลยค่ะ ขอบคุณนะลูก" เธอตะโกนเรียกน้องอันนา น้องอันนาวิ่งกลับมาหาทั้งสองคน "อันนาเก็บมาให้แม่ ให้พ่อ" "ขอบคุณครับลูก" ธันวาคมพูดพร้อมกับกอดลูกสาวไว้แน่น "พ่อกับแม่ดีใจมากนะที่ได้มาเที่ยวทะเลกับอันนา" "อันนาก็ดีใจที่สุดเลยค่ะ" น้องอันนากล่าว ในช่วงบ่าย ธันวาคมได้พาน้องอันนาลงเล่นน้ำทะเลอย่างสนุกสนาน เขาอุ้มเธอขึ้นบ่า พาวิ่งไปตามชายหาด ปล่อยให้คลื่นซัดเท้าเบาๆ อรดาเฝ้ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เธอรู้สึกว่าครอบครัวของเธอสมบูรณ์แบบที่สุดในตอนนี้ "ธันวาคมคะ" อรดาเดินเข้าไปหา "คุณอยากลองเล่นน้ำไหมคะ" "เดี๋ยวผมตามไปครับ" ธันวาคมตอบ "อันนา ไปเล่นกับแม่เร็ว" หลังจากผลัดกันดูแลน้องอันนาจนเหนื่อยแล้ว ทั้งสามคนก็กลับขึ้นมาที่ห้องพัก อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และเตรียมตัวสำหรับมื้อค่ำ "คืนนี้เราจะทานอาหารที่ห้องอาหารของรีสอร์ทนะครับ" ธันวาคมกล่าว "มีอาหารทะเลสดๆ เพียบเลย" "ดีจังค่ะ" อรดาตอบ "ฉันอยากลองทานปลาที่นี่ดู" ขณะเดินไปยังห้องอาหาร ธันวาคมได้หยุดเดินและหันมามองอรดา "อรดา" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "คะ" อรดามองหน้าเขาอย่างสงสัย "ผมอยากจะบอกคุณว่า ตั้งแต่วันนั้นที่คุณเข้ามาในชีวิตผม ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นเสมอ" ธันวาคมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณทำให้ผมได้รู้จักความรักอีกครั้ง ทำให้ผมได้รู้ว่าการมีครอบครัวมันอบอุ่นแค่ไหน" อรดาหน้าแดงเล็กน้อย "คุณก็เหมือนกันค่ะธันวาคม คุณทำให้ชีวิตของดิฉันมีความหมายอีกครั้ง" "ผมรักคุณนะครับ อรดา" ธันวาคมเอ่ยคำรักออกมาอย่างตรงไปตรงมา "ดิฉันก็รักคุณค่ะ ธันวาคม" อรดาตอบรับด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น ทั้งสองมองตากันด้วยความรักที่สื่อถึงกันได้อย่างลึกซึ้ง ธันวาคมค่อยๆ เลื่อนมือไปกุมมือของอรดาไว้แน่น "เราเข้าไปทานข้าวกันเถอะครับ" ธันวาคมกล่าว "ค่ะ" อรดาตอบรับ ขณะที่กำลังจะเดินต่อไป น้องอันนาก็วิ่งเข้ามาดึงมือของทั้งสองคน "พ่อ แม่ อันนาหิวแล้ว" น้องอันนากล่าว ธันวาคมและอรดายิ้มให้ลูกสาว ก่อนจะจูงมือเธอเดินเข้าห้องอาหาร บรรยากาศของมื้อค่ำเต็มไปด้วยบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความสุขและความผูกพัน เสียงหัวเราะของน้องอันนา เสียงพูดคุยที่อ่อนหวานของอรดา และเสียงทักทายของธันวาคมที่สอดแทรกเข้ามาเป็นระยะๆ หลังจากมื้อค่ำ ธันวาคมได้ชวนอรดาไปเดินเล่นริมชายหาดอีกครั้ง "คืนนี้ดาวสวยจังเลยค่ะ" อรดาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ "ใช่ครับ" ธันวาคมตอบ "แต่ก็ยังไม่สวยเท่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมหรอกครับ" อรดาอมยิ้ม "คุณนี่มีวิธีพูดจริงๆ เลย" "ผมพูดจากใจครับ" ธันวาคมจับมือของอรดาไว้แน่น "ผมดีใจที่เราได้มาอยู่ที่นี่ด้วยกันแบบนี้" "ดิฉันก็ดีใจค่ะ" อรดาตอบ "ขอบคุณนะคะสำหรับทุกอย่าง" "ไม่เป็นไรครับ" ธันวาคมยิ้ม "นี่คือครอบครัวของเรา" ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามชายหาด เสียงคลื่นซัดเบาๆ ราวกับเป็นเพลงกล่อมที่ขับกล่อมความรักของพวกเขาให้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ น้องอันนาหลับไปแล้วบนรถเข็นที่ธันวาคมเข็นมา "คุณคิดว่าเราควรจะหาเวลามาเที่ยวทะเลแบบนี้บ่อยๆ ไหมคะ" อรดาถาม "แน่นอนครับ" ธันวาคมตอบ "เราควรจะสร้างความทรงจำดีๆ ด้วยกันให้มากๆ" "ค่ะ" อรดาพยักหน้า "แล้วเรื่องที่บริษัทล่ะคะ" อรดาเอ่ยถามขึ้นมา "ตอนนี้ทุกอย่างกำลังไปได้สวยครับ" ธันวาคมตอบ "โครงการ 'แสงอรุณ' ก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก เรามีแผนที่จะขยายตลาดไปต่างประเทศด้วย" "เก่งมากๆ เลยค่ะ" อรดาชมเชย "ก็เพราะมีคุณคอยสนับสนุนอยู่ข้างๆ นี่ครับ" ธันวาคมหันมามองหน้าอรดา "ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ" "อย่าพูดแบบนี้สิคะ" อรดาหน้าแดงอีกครั้ง "คุณก็เก่งมากเหมือนกัน" "เอาล่ะครับ เรากลับห้องกันดีกว่า" ธันวาคมกล่าว "พรุ่งนี้ยังมีกิจกรรมสนุกๆ รอเราอยู่อีกเยอะเลย" ทั้งสองคนเดินกลับไปยังห้องพัก ทิ้งรอยเท้าเล็กๆ ไว้บนผืนทรายยามค่ำคืน เป็นเครื่องหมายแห่งความสุขและความทรงจำที่กำลังก่อตัวขึ้นในครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขา