เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง! แต่ครั้งนี้… ไม่ใช่กระสุนที่พุ่งเข้าใส่ใคร… หากแต่เป็น… “ปัง!” กระสุนเจาะเข้าที่ไหล่ของธนาธร… เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส… แต่สิ่งที่สำคัญกว่า… คือ… ลูกชายของเขา… ที่กำลังจะตกจากอ้อมแขน… “ลูก!” อลิซตะโกนเสียงหลง เธอรีบพุ่งเข้าไปรับร่างของลูกชายไว้… “กวิน!” ธนาธรตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว… เขาพยายามจะลุกขึ้น… แต่ความเจ็บปวดที่ไหล่… มันทำให้เขาเคลื่อนไหวได้ลำบาก กวินยืนถือปืนด้วยมือที่สั่นเทา… ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความบ้าคลั่ง… “ฉัน… ฉันไม่ยอม! ฉันไม่มีวันยอมแพ้!” “แกมัน… บ้าไปแล้ว!” ธนาธรตะโกน “ถ้าฉันไม่ได้… ก็ไม่มีใครได้!” กวินตะโกนกลับ ทันใดนั้นเอง… อลิซก็ใช้โอกาสที่กวินกำลังเสียสมาธิ… เธออุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขน… และรีบวิ่งเข้าไปคว้าปืนจากมือกวิน… “ไม่นะ!” กวินพยายามจะดึงปืนกลับคืน… แต่… อลิซก็แข็งแรงเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้… “หยุดนะ!” อลิซตะโกน การต่อสู้ระหว่างอลิซและกวิน… ทำให้ลูกชายของพวกเขา… เริ่มร้องไห้หนักขึ้น… “พอแล้ว! กวิน! พอได้แล้ว!” เสียงของท่านประธานดังขึ้น… เขาเห็นลูกชายของตัวเอง… กำลังทำเรื่องที่บ้าบิ่นที่สุด… “พ่อ…! ผม… ผมไม่ยอม…” กวินยังคงต่อสู้… “มันจบแล้ว… กวิน… แกไม่มีทางชนะ… ได้อีกแล้ว…” ท่านประธานพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ในขณะเดียวกัน… ตำรวจที่มาถึง… ก็รีบเข้าควบคุมสถานการณ์… พวกเขาล้อมกรอบกวิน… และจับเขาใส่กุญแจมือ… “แก… แกมัน… ไม่ได้เรื่อง!” ท่านประธานตะโกนใส่กวิน กวินมองพ่อของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง… “พ่อ… พ่อก็เหมือนกัน… พ่อไม่เคยเข้าใจ… ความรู้สึกของผมเลย…” เมื่อกวินถูกนำตัวไป… ท่านประธานก็ยืนนิ่ง… ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง… เขาเห็นแล้วว่า… สิ่งที่เขาทำ… มันทำให้ทุกอย่างพังทลาย… ธนาธรค่อยๆ เดินเข้าไปหาอลิซ… เขากอดเธอและลูกชายไว้แน่น… “ไม่เป็นไรนะ… คนเก่งของพ่อ…” อลิซร้องไห้… เธอดีใจที่ลูกของเธอปลอดภัย… และดีใจที่ธนาธรก็ปลอดภัย… “ฉันรักเธอ…” ธนาธรพูดกับอลิซ… “ฉันรักพวกเธอทั้งสองคน…” “ฉันก็รักคุณค่ะ…” อลิซตอบ เมื่อเรื่องราวทั้งหมดคลี่คลาย… ธนาธรก็ได้กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม… และเขาได้เริ่มต้นสร้างบริษัทขึ้นมาใหม่… ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม… ส่วนท่านประธาน… เขาถูกดำเนินคดี… และได้รับโทษ… ตามกฎหมาย… และกวิน… เขาก็ถูกส่งตัวไปรับการบำบัด… เพื่อให้เขาได้เรียนรู้… และปรับปรุงตัวเอง… วันเวลาผ่านไป… ธนาธรและอลิซ… ก็ได้แต่งงานกัน… และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข… กับลูกชาย… พวกเขาได้เรียนรู้ว่า… ความรัก… ความจริงใจ… และความอดทน… คือสิ่งสำคัญที่สุด… ที่จะทำให้พวกเขาก้าวผ่านอุปสรรคทุกอย่างไปได้… ในงานแต่งงาน… อลิซมองธนาธร… รอยยิ้มแห่งความสุขฉายชัดบนใบหน้าของเธอ… “คุณ… ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วใช่ไหมคะ?” อลิซถาม ธนาธรยิ้ม… “ผมได้มากกว่าที่ต้องการ… ผมได้เธอ… และลูกของเรา… นั่นคือ… ทุกอย่าง… ที่ผมต้องการ…” “แล้ว… อนาคตล่ะคะ? เราจะทำอะไรต่อไป?” “เราจะใช้ชีวิต… อย่างมีความสุข… สร้างครอบครัวที่แข็งแกร่ง… และ… ช่วยเหลือคนที่ต้องการ… ความช่วยเหลือ… เหมือนที่เราเคยได้รับ…” “ฉันรักคุณค่ะ…” “ฉันก็รักเธอ… ที่รัก…” ทั้งสองคนมองหน้ากัน… ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก… และความหวัง… ในขณะที่งานกำลังดำเนินไปอย่างมีความสุข… ทนายความหนุ่ม… ผู้ซึ่งเป็นคนสำคัญ… ในการเปิดโปงความจริง… ก็เดินเข้ามาหา… “ยินดีด้วยนะครับ… คุณธนาธร… คุณอลิซ…” “ขอบคุณครับ… ทนาย…” ธนาธรกล่าว “ผม… มีข่าวดีอีกอย่างจะบอก… ตอนนี้… ผมได้รับข้อเสนอ… จากบริษัทใหญ่… ให้ไปดำรงตำแหน่ง… ที่ปรึกษา… ครับ” ธนาธรและอลิซยิ้มให้เขา… “แต่… มีเงื่อนไขบางอย่าง…” ทนายความหนุ่มกล่าว “เงื่อนไขอะไรครับ?” ธนาธรถาม “เงื่อนไขที่ว่า… ผมจะต้อง… ช่วยเหลือ… คุณ… ในโครงการใหม่… ของคุณ… ที่จะช่วยเหลือ… สังคม…” ธนาธรและอลิซมองหน้ากัน… พวกเขามีความหวังใหม่… ที่จะสร้างสิ่งดีๆ… ให้กับโลกใบนี้… “เรายินดีครับ…” ธนาธรกล่าว “และ… ผมก็มีเรื่องอยากจะขอ… เล็กน้อย…” ทนายความหนุ่มกล่าว “ขออะไรครับ?” “ผม… อยากจะขอ… ทำงาน… เคียงข้าง… คุณอลิซ… ครับ” ธนาธรและอลิซมองหน้ากัน… ก่อนที่ธนาธรจะหัวเราะออกมา… “ได้เลย… ทนาย… พวกเรา… มีงาน… ให้ทำ… เยอะแยะ…” เรื่องราวของพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่แอบรัก… ได้จบลงแล้ว… พร้อมกับ… อนาคตที่สดใส… และความหวังใหม่… ที่จะสร้าง… สังคมที่ดีขึ้น…