มณิสรยืนนิ่งอยู่ริมทะเล สายตาของเธอจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่ทอดไกลออกไป ภาพของกฤตินที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ ราวกับร่างที่ลอยอยู่ห่างไกลออกไปทุกที คำพูดของเมษา และคำอธิบายของกฤติน ยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอราวกับเสียงสะท้อนในถ้ำที่ไม่มีวันสิ้นสุด ความสับสน ความเสียใจ และความผิดหวัง ทะลุมาราวกับคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเข้าใส่จิตใจของเธอจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ "ฉัน... ฉันต้องการเวลา" เธอพูดออกไปอย่างแผ่วเบา พยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ กฤตินยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เธอได้มีพื้นที่ส่วนตัว เขารู้ว่าตอนนี้เขาไม่สามารถกดดันเธอได้อีกต่อไป เขาได้ทำลายความเชื่อใจของเธอไปแล้ว และการจะสร้างมันขึ้นมาใหม่นั้น คงต้องใช้เวลาและความอดทนอีกมหาศาล "ครับ" กฤตินตอบรับอย่างเข้าใจ "ผมจะรอ" บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง และเสียงลมที่พัดหวีดหวิว เป็นเสียงเดียวที่คอยเติมเต็มความอึดอัดที่คุกรุ่นอยู่ระหว่างคนทั้งสอง มณิสรหลับตาลงช้าๆ พยายามเรียบเรียงความคิดที่กระจัดกระจาย เธอนึกถึงรอยยิ้มของธีร์ นึกถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขาเมื่อมองมาที่เธอ นึกถึงวันที่กฤตินเข้ามาในชีวิตของเธอ ในวันที่เธออ่อนแอที่สุด และเขาคือคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วย "คุณกฤตินคะ" มณิสรเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงของเธอเริ่มมีความหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม "ฉัน... ฉันอยากจะถามอะไรคุณบางอย่าง" "ว่ามาเลยครับ" กฤตินขานรับ "ทำไม... ทำไมคุณถึงยอมรับธีร์เป็นลูกของคุณ ทั้งๆ ที่เขาก็ไม่ใช่ลูกของคุณจริงๆ" คำถามนี้คือสิ่งที่ค้างคาใจเธอมาตลอด เธอต้องการคำตอบที่แท้จริง ไม่ใช่แค่คำแก้ตัว กฤตินสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาหันหน้ามาเผชิญหน้ากับมณิสร ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความรู้สึกผิดและเสียใจปนเปกันไป "เพราะผมรักคุณครับ" กฤตินตอบอย่างหนักแน่น "ผมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น และผมก็เห็นว่าคุณรักธีร์มากแค่ไหน ผมไม่อยากให้คุณต้องเสียใจ หรือต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง" "แต่... คุณกับเมษาก็เคยรักกันมาก่อนนี่คะ" มณิสรพยายามจะเข้าใจ "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงยอมรับผิดแทนเขา" "ความสัมพันธ์ของผมกับเมษามันซับซ้อนกว่านั้นครับ" กฤตินเล่าต่อ "ตอนนั้นผมกำลังจะแต่งงานกับเธอ แต่เธอกลับมาบอกว่าเธอท้องกับผู้ชายคนอื่น ผมตกใจมาก เสียใจมาก แต่ผมก็เห็นความกลัวและความอับอายในแววตาของเธอ ผมไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวด ผม... ผมก็เลยตัดสินใจรับผิดชอบแทน" "แต่คุณไม่ได้รักเธอ" มณิสรถาม "ไม่ครับ" กฤตินตอบชัดเจน "ผมไม่เคยรักเมษาในแบบที่ผมรักคุณ ผมรักเธอในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง และผมก็พร้อมที่จะดูแลเธอในฐานะครอบครัว แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันคือความรักที่ผมต้องการมีไปตลอดชีวิต" "แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันเรื่องนี้" มณิสรยังคงติดใจในประเด็นนี้ "ผมกลัวครับ" กฤตินยอมรับอีกครั้ง "ผมกลัวว่าคุณจะมองผมในแง่ลบ กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมเป็นคนไม่ซื่อสัตย์ หรือกลัวว่าคุณจะเปรียบเทียบผมกับเมษา ผม... ผมไม่พร้อมที่จะเสียคุณไป ผมอยากมีคุณอยู่เคียงข้างตลอดไป" มณิสรถอนหายใจยาว เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามประมวลผลคำพูดของกฤตินทั้งหมด เรื่องราวที่ซับซ้อนนี้ทำให้เธอเหนื่อยล้าเหลือเกิน แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา "ฉัน... เข้าใจแล้วค่ะ" มณิสรกล่าว "ฉันเข้าใจว่าทำไมคุณถึงทำแบบนั้น" "แล้ว... คุณจะยกโทษให้ผมได้ไหมครับ" กฤตินถามด้วยความหวัง มณิสรเปิดตาขึ้น เผชิญหน้ากับกฤตินอีกครั้ง "ฉัน... ฉันยังไม่รู้ค่ะ" "ผมรู้ว่ามันยาก" กฤตินกล่าว "แต่ผมจะพยายามพิสูจน์ตัวเอง ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง" "แล้วธีร์ล่ะคะ" มณิสรเปลี่ยนเรื่อง "คุณกฤติน... เขาควรจะได้รู้ความจริงบ้างไหม" กฤตินมองมณิสรด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผม... ผมก็คิดเหมือนกันครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะรับได้ไหม" "เขาเป็นเด็กที่ฉลาดและเข้มแข็งนะคะ" มณิสรกล่าว "บางที... การที่เรารู้ความจริง อาจจะดีกว่าการที่เราต้องมาหลอกเขาไปเรื่อยๆ" "ผมจะคุยกับคุณย่าก่อน" กฤตินตัดสินใจ "แล้วเราค่อยมาดูกันอีกทีว่าจะคุยกับธีร์ยังไง" ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ธีร์ก็วิ่งมาหาพวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "แม่ครับ! พ่อครับ!" ธีร์ร้องเรียกเสียงดัง "ธีร์เจอเปลือกหอยสวยๆ เต็มเลยครับ!" ทั้งมณิสรและกฤตินมองหน้ากัน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ แม้จะยังคงมีความไม่แน่นอนอยู่ แต่ภาพของธีร์ที่กำลังมีความสุข ก็เป็นเหมือนแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องประกายท่ามกลางความมืดมิด "มาครับลูก" กฤตินอุ้มธีร์ขึ้นมา "พ่อจะช่วยถือนะ" มณิสรเดินเข้าไปใกล้ มองดูธีร์อย่างมีความสุข เธอกอดธีร์ไว้ในอ้อมแขนของเธอแน่น "ธีร์รักแม่นะครับ" ธีร์กระซิบข้างหูของมณิสร "แม่ก็รักธีร์ค่ะ" มณิสรตอบ พลางหอมแก้มลูกชายเบาๆ กฤตินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ในอกของเขามีทั้งความหวังและความกลัวปะปนกันไป เขาหวังว่าเขาจะสามารถแก้ไขทุกอย่างได้ เขาหวังว่าความรักของเขาจะแข็งแกร่งพอที่จะฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านี้ไปได้ แต่เขาก็ยังคงกลัวว่ามันอาจจะสายเกินไป "เรากลับไปที่ห้องกันนะครับ" กฤตินเสนอ "เดี๋ยวผมจะให้คุณได้พักผ่อน" "ค่ะ" มณิสรตอบรับ "ฉัน... ฉันเหนื่อยแล้ว" ทั้งสามคนเดินกลับมาที่ห้องพักด้วยกัน บรรยากาศอาจจะยังคงมีความตึงเครียดอยู่บ้าง แต่ก็มีร่องรอยของความเข้าใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ มณิสรมองดูกฤตินด้วยสายตาที่ซับซ้อน เธอรู้ว่าเธอต้องใช้เวลาอีกมากในการประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น และเธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป