ลมเย็นยามบ่ายพัดพาเอากลีบซากุระสีชมพูอ่อนปลิวกระจายไปทั่วบริเวณ ลานกว้างหน้าอาคารเรียนเก่าแก่ของโรงเรียนนาริสราวิทยา เปรียบเสมือนผืนผ้าใบสีชมพูที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้นอย่างงดงาม แต่สำหรับแก๊งเพื่อนซี้ทั้งสี่ ‘คิง’ ‘ลีโอ’ ‘นานา’ และ ‘มิน’ ภาพตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยความลึกลับและน่าตื่นเต้นมากกว่าความสวยงาม “แกดูนั่นสิ” คิงเอ่ยขึ้นขณะผายมือไปยังต้นซากุระขนาดมหึมาที่ยืนต้นตระหง่านอยู่กลางลาน รากของมันแผ่ขยายปกคลุมพื้นที่ราวกับแขนของยักษ์โบราณ “ตำนานที่ย่าของฉันเล่าให้ฟัง มันบอกว่าใต้ต้นไม้นี่แหละ คือที่ซ่อนของ ‘สมบัติลับ’ ของผู้ก่อตั้งโรงเรียน” ลีโอ นักผจญภัยตัวยงของกลุ่มที่มักจะสวมเสื้อผ้าโทนเข้มและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ “สมบัติลับ? อะไรนะ? เป็นทองคำแท่งรึเปล่า? หรือเพชรพลอยเม็ดโต?” เขาพูดพลางยกมือขึ้นทำท่าทางประกอบอย่างกระฉับกระเฉง นานา สาวน้อยผู้รักการอ่านและเป็นมันสมองของกลุ่ม ยกแว่นตากรอบหนาขึ้นเล็กน้อย “ฉันเคยอ่านเจอในบันทึกเก่าๆ ของโรงเรียนนะ ตำนานนี้มีมานานมากแล้ว แต่ไม่เคยมีใครยืนยันได้จริงๆ ว่ามีสมบัติอยู่จริง ส่วนใหญ่ก็คิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่าที่ผู้ใหญ่สร้างขึ้นมาหลอกเด็ก” มิน สาวน้อยหน้าหวานที่มักจะพกสมุดบันทึกและปากกาติดตัวไปทุกหนทุกแห่ง จ้องมองต้นซากุระด้วยความสนใจ “แต่ถ้ามันมีอยู่จริงล่ะ? ลองคิดดูสิ เราอาจจะเป็นกลุ่มแรกที่ได้ค้นพบสมบัติที่สาบสูญไปนานแล้วก็ได้นะ!” ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อจินตนาการถึงความเป็นไปได้ คิงพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันคิด! ย่าของฉันบอกว่าสมบัติชิ้นนี้ไม่ใช่แค่ของมีค่า แต่เป็นสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความเจริญรุ่งเรืองของโรงเรียนเราด้วย มันถูกซ่อนไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนไม่หวังดีมาทำลาย” ลีโอดีดนิ้วดังเปาะ “ถ้าเป็นแบบนั้นยิ่งต้องหา! ฉันพร้อมเสมอสำหรับการผจญภัยครั้งใหญ่! แล้วพวกแกพร้อมกันรึยัง?” นานาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มันอาจจะอันตรายนะ ตำนานพวกนี้มักจะมีอะไรซับซ้อนกว่าที่คิด” “อันตรายก็สนุกสิ!” ลีโอตอบทันควัน “ชีวิตที่ไม่มีความท้าทายมันน่าเบื่อจะตายไป!” มินรีบเสริม “ฉันก็เห็นด้วยกับลีโอค่ะ ถ้าเราช่วยกันหา บางทีเราอาจจะเจออะไรที่น่าสนใจก็ได้นะคะ” เธอเหลือบมองคิง “แล้วย่าของคิงมีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ? เกี่ยวกับวิธีการหา หรือเบาะแสอะไรแบบนั้น” คิงเกาหัวแกรกๆ “ย่าของฉันเล่าแบบกว้างๆ น่ะ บอกแค่ว่ามันถูกซ่อนไว้อย่างชาญฉลาด และมี ‘กุญแจ’ ที่จะไขความลับได้ แต่ย่าก็จำไม่ได้แล้วว่ากุญแจนั้นคืออะไร” “กุญแจ?” นานาขมวดคิ้ว “กุญแจจริงๆ หรือกุญแจในเชิงสัญลักษณ์?” “ไม่รู้สิ” คิงตอบ “แต่ย่าบอกว่า สัญลักษณ์บางอย่างที่เกี่ยวข้องกับผู้ก่อตั้งโรงเรียนอาจจะเป็นเบาะแส” ลีโอทอดสายตามองไปรอบๆ ต้นซากุระที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปกว้างใหญ่ “ต้นไม้นี่มันใหญ่ขนาดนี้ จะไปหาอะไรตรงไหนกันล่ะ? ขุดไปเรื่อยๆ ก็คงเหนื่อยแย่” “เราต้องมีแผน” นานาเอ่ยขึ้น “เราไม่สามารถขุดค้นไปทั่วได้โดยไม่มีทิศทาง ถ้าเราจะหาจริงๆ เราต้องเริ่มจากการศึกษาประวัติของโรงเรียน ผู้ก่อตั้ง และสัญลักษณ์ต่างๆ ที่อาจจะเชื่อมโยงกับต้นไม้นี่” มินรีบเปิดสมุดบันทึกของเธอ “ฉันจะช่วยรวบรวมข้อมูลประวัติโรงเรียนจากห้องสมุดค่ะ” “เยี่ยม!” คิงตบไหล่มินเบาๆ “ส่วนฉัน จะลองไปคุยกับคุณครูใหญ่ดู เผื่อท่านจะมีข้อมูลอะไรที่เก็บรักษาไว้” ลีโอทำท่าทางเหมือนนักสืบ “ส่วนฉัน จะสำรวจพื้นที่รอบๆ ต้นซากุระนี่ให้ละเอียด อาจจะมีอะไรผิดปกติที่คนอื่นมองข้ามไป” “ตกลงตามนี้” คิงสรุป “เราจะใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการรวบรวมข้อมูลเบื้องต้น หลังจากนั้น เราจะมาประชุมกันอีกครั้งเพื่อวางแผนการค้นหาที่ชัดเจนยิ่งขึ้น” แสงอาทิตย์ยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำ กลีบซากุระยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องราวกับเป็นพยานแห่งตำนานโบราณ แก๊งเพื่อนซี้ทั้งสี่ยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ จิตใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวัง ความตื่นเต้น และความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนาแห่งสมบัติลับใต้ต้นซากุระ “ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องใหญ่เลย” นานาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ก็ดีแล้วนี่” ลีโอหัวเราะ “ชีวิตจะได้ไม่น่าเบื่อ” คิงมองไปยังยอดไม้ที่สูงเสียดฟ้า “ไม่ว่าสมบัติจะเป็นอะไร ฉันหวังว่าเราจะค้นพบความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่” มินพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร การได้ร่วมมือกันทำอะไรแบบนี้ก็เป็นเรื่องที่น่าจดจำแล้วค่ะ” ลมพัดมาอีกครั้ง นำพากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกซากุระให้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เป็นสัญญาณเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งใหม่ที่เต็มไปด้วยปริศนาและความท้าทายที่รอพวกเขาอยู่ข้างหน้า