การไล่ล่าดำเนินไปอย่างดุเดือดท่ามกลางความมืดของป่า ชายปริศนาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเส้นทางในป่าแห่งนี้มากกว่า ทำให้เขานำหน้าพวกคิงไปพอสมควร แต่พลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในจี้ของคิงกลับทำให้เขารู้สึกถึงทิศทางของชายคนนั้นได้อย่างแม่นยำ แม้จะมองไม่เห็นทางก็ตาม "เขาไปทางนี้!" คิงตะโกนพลางชี้ไปยังพุ่มไม้รกทึบ "ฉันรู้สึกได้ว่าพลังงานของกล่องมันไปทางนั้น" "แน่ใจนะ คิง?" ลีโอถาม เขาหอบหายใจอย่างหนัก "ป่ามันหนาทึบมากเลยนะ เดี๋ยวเราก็หลงกันหมดหรอก" "ฉันแน่ใจ" คิงยืนยัน "พลังของจี้มันกำลังนำทางเราอยู่" อาจารย์สมศักดิ์ใช้ไฟฉายส่องนำทาง พยายามที่จะมองเห็นเส้นทางเบื้องหน้า "พวกเธอระวังด้วยนะ สัตว์ป่าอาจจะออกมาตอนกลางคืน" นานาพยักหน้า "ค่ะอาจารย์ หนูจะระวัง" เธอเองก็มีเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม แม้จะเย็นลงแล้วก็ตาม พวกเขาเดินฝ่าพงหญ้าและกิ่งไม้ที่เกี่ยวพันไปเรื่อยๆ ความหวังที่จะเอากล่องไม้คืนมา ทำให้พวกเขาไม่ย่อท้อต่อความเหนื่อยยาก "เดี๋ยวก่อน!" จู่ๆ นานาก็หยุดเดิน "ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง" ทุกคนหยุดนิ่ง ฟังเสียงที่นานาได้ยิน "เหมือนเสียง... เสียงน้ำตก?" ลีโอคาดเดา "ใช่! น้ำตก!" คิงอุทาน "เขาต้องไปทางน้ำตกแน่!" พวกเขาเร่งฝีเท้าไปทางเสียงน้ำตกที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่นานนัก ภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏเป็นน้ำตกขนาดเล็กที่ไหลลงสู่ลำธารใส เสียงน้ำตกดังกระหึ่มท่ามกลางความเงียบของป่า และที่ริมลำธาร ใกล้กับโขดหินก้อนใหญ่ ร่างของชายปริศนาก็นั่งหอบหายใจอยู่ เขากำลังพยายามจะเปิดกล่องไม้ในมือ "เขาจะเปิดมันแล้ว!" คิงเร่งฝีเท้าเข้าไป "เร็วเข้า!" พวกเขาไปถึงตัวชายปริศนาในขณะที่เขากำลังงัดฝากล่องไม้ขึ้นมาอย่างทุลักทุเล "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" คิงตะโกน ชายปริศนาหันมามองด้วยสายตาที่อ่อนแรงลง แต่ยังคงมีความมุ่งมั่นฉายแววอยู่ "พวกแก... มาช้าไปแล้ว" "เราจะปล่อยให้แกเปิดมันไม่ได้!" ลีโอพูด เขาเดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทีที่พร้อมจะเข้าปะทะ "อย่าเข้ามา!" ชายคนนั้นตะคอก เขาใช้พลั่วปัดป้อง "เรามาเพื่อความจริง" อาจารย์สมศักดิ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "ถ้าสมบัติในกล่องนั้นคือต้นเหตุของปัญหา เราต้องรู้ให้ได้" ชายปริศนาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามองกล่องในมือ สลับกับมองใบหน้าของพวกคิง และอาจารย์สมศักดิ์ "ความจริงอย่างนั้นหรือ?" เขาหัวเราะแห่ๆ "ความจริงที่พวกแกไม่มีวันเข้าใจ!" แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง ชายคนนั้นก็ไออย่างรุนแรงอีกครั้ง คราวนี้อาการหนักกว่าเดิมมาก เขาไอจนน้ำตาไหล และไอออกมาเป็นเลือด "แย่แล้ว!" นานาร้องอุทาน "นี่มัน... นี่มันเป็นเพราะพลังของกล่องพวกนี้จริงๆ ด้วย" คิงพึมพำ ชายปริศนาทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง กล่องไม้ในมือของเขาก็ร่วงหล่นลงไปในลำธาร "ไม่! ของข้า!" เขาพยายามเอื้อมมือไปคว้า แต่ก็ไม่ทัน กล่องไม้ลอยตามน้ำไปอย่างรวดเร็ว "ตามไป!" คิงตะโกน เขาไม่รอช้า กระโดดลงไปในลำธารเพื่อไล่ตามกล่องไม้ "คิง!" นานากรีดร้อง คิงว่ายน้ำตามกล่องไม้ไปอย่างไม่คิดชีวิต น้ำในลำธารเย็นจัด แต่เขาก็ไม่รู้สึกหนาว เขามุ่งมั่นที่จะเอากล่องใบนั้นกลับคืนมา ลีโอ อาจารย์สมศักดิ์ และนานา รีบวิ่งตามริมลำธารไป ขณะที่ชายปริศนาก็นั่งมองอย่างหมดอาลัยตายอยาก ไม่นานนัก คิงก็สามารถคว้ากล่องไม้ใบนั้นไว้ได้ เขารีบอุ้มกล่องขึ้นมาแล้วว่ายน้ำกลับมาที่ฝั่ง "คิง! เป็นอะไรไหม?" นานารีบวิ่งเข้ามาประคอง "ไม่เป็นไร" คิงตอบ เขาหอบหายใจอย่างหนัก แต่ก็สามารถอุ้มกล่องไม้ขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย "เราได้มันมาแล้ว" เขาวางกล่องไม้ลงบนพื้นหญ้า ลมเย็นๆ จากน้ำตกพัดมาทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย "ทีนี้... เรามาดูกันว่าข้างในมีอะไร" คิงกล่าว เขาหันไปมองชายปริศนาที่ยังคงนั่งหมดแรงอยู่ที่เดิม "คุณ... คุณอยากจะเปิดมันด้วยกันไหม?" คิงถาม ชายปริศนาส่ายหน้าช้าๆ "ข้า... ข้าหมดกำลังแล้ว" "งั้นเราจะเปิดเอง" คิงบอก เขามองไปที่กล่องไม้ใบนั้น สัญลักษณ์บนกล่องดูโบราณและลึกลับยิ่งกว่ากล่องใบแรกที่พวกเขาเคยเจอ คิงค่อยๆ เลื่อนนิ้วไปตามรอยต่อของฝากล่อง เขาออกแรงงัดขึ้นช้าๆ คลิก! เสียงกลอนเปิดดังขึ้นเล็กน้อย ฝากล่องไม้เผยอออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ทุกคนกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น สิ่งที่อยู่ภายในกล่องไม้โบราณ ไม่ใช่ทองคำ เพชรพลอย หรือสมบัติล้ำค่าใดๆ เลย แต่มันคือ... "นี่มัน... หนังสือ?" ลีโออุทานด้วยความผิดหวังเล็กน้อย ภายในกล่องมีหนังสือเก่าแก่เล่มหนึ่ง ปกหนังสีเข้มที่ซีดจางตามกาลเวลา หน้ากระดาษเหลืองกรอบและมีกลิ่นอายของความเก่าแก่ลอยออกมา "ไม่ใช่แค่หนังสือ" นานาบอก เธอชี้ไปที่มุมหนึ่งของกล่อง "ดูนั่นสิ" ในกล่องยังมีสิ่งของเล็กๆ อีกสองสามชิ้นวางอยู่ข้างๆ หนังสือ มันคือ... "แผ่นหินจารึก?" อาจารย์สมศักดิ์หยิบขึ้นมาดูอย่างพิจารณา แผ่นหินสีดำขนาดเล็ก มีอักษรโบราณสลักอยู่บนนั้น ดูเหมือนจะเป็นภาษาที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน "แล้วก็... นี่อีกอัน" คิงหยิบสิ่งสุดท้ายขึ้นมา มันคือ... "กุญแจ?" ลีโอถาม "กุญแจแบบไหนเนี่ย รูปทรงประหลาดชะมัด" กุญแจทำจากโลหะสีดำสนิท มีลวดลายที่ซับซ้อนและดูโบราณอย่างยิ่ง "ดูเหมือนว่า 'สมบัติ' ที่แท้จริง ไม่ใช่สิ่งที่จับต้องได้" อาจารย์สมศักดิ์บอก "แต่อาจจะเป็นความรู้ หรือเบาะแสบางอย่าง" คิงหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอย่างระมัดระวัง หน้าแรกของหนังสือมีข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ เป็นภาษาไทยโบราณ "บันทึกของ... ต้นซากุระ?" คิงอ่านออกเสียง "นี่มันคือบันทึกเกี่ยวกับต้นซากุระประจำโรงเรียนของเราเหรอ?"