เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยนบนสนามหญ้าเขียวขจีของโรงเรียน นาริสราวิทยา แก๊งเพื่อนซี้ทั้งสี่ นัดพบกันที่หน้าอาคารเรียนเก่า ซึ่งปัจจุบันถูกดัดแปลงให้เป็นห้องเก็บของขนาดใหญ่ กลิ่นอายของความเก่าแก่และความอับชื้นลอยออกมาจากประตูเหล็กบานใหญ่ “นี่คืออาคารเรียนเก่าสินะ” นานากล่าว พลางมองสำรวจอาคาร “ดูจากสภาพแล้ว น่าจะถูกสร้างมานานมากๆ เลย” “แล้วสวนดอกไม้แห่งความทรงจำอยู่ตรงไหนล่ะ?” ลีโอถาม พลางกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณ “บันทึกบอกว่าอยู่ทางทิศตะวันออกของต้นซากุระ ใกล้กับอาคารนี้” มินชี้ไปยังทิศทางที่คาดว่าเป็นไปได้ “แต่ดูเหมือนจะไม่มีสวนดอกไม้อะไรเหลืออยู่เลยนะ มีแต่หญ้าขึ้นรกๆ” “อาจจะถูกรื้อถอนไปแล้วจริงๆ” คิงกล่าว “แต่รูปปั้นนางฟ้าล่ะ? เราน่าจะหาอะไรที่เกี่ยวข้องได้” พวกเขาเริ่มเดินสำรวจบริเวณรอบๆ อาคารเรียนเก่าอย่างละเอียด ก้าวผ่านพุ่มไม้ที่ขึ้นสูงและหญ้าที่รกชัฏ “มองหาอะไรที่ดูผิดแปลกไปจากธรรมชาติ” มินกระตุ้นเพื่อนๆ “อย่างเช่น… ก้อนหินที่มีลักษณะไม่เหมือนก้อนหินทั่วไป หรือร่องรอยของสิ่งก่อสร้างที่ถูกฝังกลบ” หลังจากเดินสำรวจไปได้สักพัก ลีโอก็ةตะโกนขึ้น “เจอแล้ว! ตรงนี้!” ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปหา ลีโอกำลังชี้ไปยังก้อนหินขนาดใหญ่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยมอสและเถาวัลย์ มันดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของฐานรากบางอย่างที่ถูกฝังดินไว้ “ดูเหมือนจะเป็นแท่นหินอะไรสักอย่างนะ” คิงกล่าว พลางพยายามปัดมอสและเศษใบไม้ออก “แต่ถูกธรรมชาติกลืนไปหมดแล้ว” “รอเดี๋ยวนะ” มินก้มลงไปมองใกล้ๆ “ตรงนี้… มันมีอะไรสลักอยู่!” เธอใช้มือปัดฝุ่นและเศษดินออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนก้อนหิน มันคือรูปดาวห้าแฉกที่มีเครื่องหมายกากบาทอยู่ตรงกลาง! “นี่มัน… สัญลักษณ์เดียวกับที่เจอในสมุดสารานุกรมพืชพรรณ!” มินอุทานด้วยความตื่นเต้น “ใช่แล้ว!” คิงเห็นด้วย “นี่ต้องเป็นเบาะแสสำคัญแน่ๆ” “แต่… รูปปั้นนางฟ้าหายไปไหน?” นานาถาม “ในเมื่อมีแท่นหินนี้อยู่ น่าจะมีรูปปั้นอะไรสักอย่างตั้งอยู่บนนี้สิ” “อาจจะถูกย้ายไปที่อื่น หรือถูกเก็บรักษาไว้ในที่ที่ปลอดภัยกว่า” คิงคาดเดา “แต่ที่แน่ๆ คือ สัญลักษณ์นี้เชื่อมโยงกับ ‘ศิลามณีแห่งรัตติกาล’ ที่เราเจอในบันทึก” “แล้ว ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’ ล่ะ? ที่ที่ ‘เมื่อดวงดาวส่องแสงนำทาง’?” ลีโอถาม “เรายังไม่มีข้อมูลเลย” มินถอนหายใจ “แต่การที่เจอสัญลักษณ์นี้ที่นี่ น่าจะบอกอะไรบางอย่างกับเรา” “บางที ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’ อาจจะหมายถึงที่ที่เราไม่คาดคิดก็ได้นะ” นานากล่าว “ไม่ใช่ที่ที่มองเห็นได้ชัดเจน” “เรากลับไปที่ศาลาริมสระดีกว่า” คิงเสนอ “เราอาจจะมองข้ามอะไรไปบางอย่างที่นั่น” เมื่อกลับมาถึงศาลาริมสระน้ำเก่าแก่ บรรยากาศยามสายดูสงบร่มรื่นยิ่งกว่าเดิม แสงแดดส่องกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ “เรามาคิดทบทวนกันใหม่” คิงกล่าว “เรามีสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกที่ปรากฏในหลายๆ ที่ มีตำนานเรื่องสมบัติใต้ต้นซากุระ มีเรื่องของ ‘ศิลามณีแห่งรัตติกาล’ ที่เชื่อมโยงกับแร่ชนิดพิเศษ แล้วก็มีคำว่า ‘เมื่อดวงดาวส่องแสงนำทาง’ ” “แล้วก็มีรอยขุดที่โคนต้นซากุระด้วย” ลีโอเสริม “ซึ่งอาจจะหมายความว่ามีคนเคยพยายามจะหาอะไรบางอย่างไปแล้ว” “หรืออาจจะแค่พยายามจะซ่อนอะไรบางอย่างก็ได้นะ” มินแย้ง “เราไม่รู้เจตนาของคนที่ขุด” “แล้วเรื่อง ‘ผู้พิทักษ์แห่งสวน’ ที่คิงเจอในบันทึกของอดีตผู้อำนวยการล่ะ?” นานาถาม “มันเกี่ยวข้องกันไหม?” “ฉันก็ยังสงสัยเรื่องนั้นอยู่” คิงตอบ “ในบันทึกไม่ได้ให้รายละเอียดอะไรมากนัก นอกจากว่า ‘ผู้พิทักษ์แห่งสวน’ คือผู้ที่คอยดูแลรักษาความลับของต้นซากุระ” “ความลับของต้นซากุระ… มันคือ ‘ศิลามณีแห่งรัตติกาล’ หรือเปล่า?” ลีโอคาดเดา “เป็นไปได้” มินกล่าว “แต่เรายังขาดเบาะแสสำคัญอีกอย่างคือ ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’ ” “‘เมื่อดวงดาวส่องแสงนำทาง’… ถ้าเราตีความตรงตัว มันอาจจะหมายถึงตอนกลางคืนก็ได้นะ” นานาเสนอ “ตอนที่ดาวบนท้องฟ้าส่องสว่าง” “แล้วถ้า ‘ดวงดาว’ ในที่นี้ หมายถึงดาวบนท้องฟ้าจริงๆ ล่ะ?” คิงครุ่นคิด “เราจะรู้ได้ยังไงว่าดาวดวงไหนคือ ‘ดาวนำทาง’?” “หรือว่า… ‘ดาว’ ที่ว่านี้ ไม่ใช่ดาวบนท้องฟ้าจริงๆ?” ลีโอถาม “อาจจะเป็นสัญลักษณ์อะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับดวงดาวก็ได้” “อย่างเช่น… สัญลักษณ์ดาวห้าแฉกนั่นไง!” มินตาเป็นประกาย “หรือบางที มันอาจจะหมายถึงการเรียงตัวของดาวห้าแฉกในลักษณะใดลักษณะหนึ่ง” “แต่เราจะหาข้อมูลเรื่องการเรียงตัวของดาวห้าแฉกได้จากไหน?” คิงถาม “ในห้องสมุดเราไม่มีหนังสือเกี่ยวกับดาราศาสตร์มากนัก” “เราลองกลับไปดูที่ต้นซากุระอีกครั้งดีไหม?” นานาเสนอ “บางที เราอาจจะมองเห็นอะไรบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิม” “ใช่” มินเห็นด้วย “บางที การที่เรามีความรู้เพิ่มขึ้น อาจจะทำให้เรามองเห็นเบาะแสใหม่ๆ ก็ได้” เมื่อยามบ่ายคลุมเครือด้วยเงาของต้นไม้ใหญ่ แก๊งเพื่อนซี้ทั้งสี่ก็มุ่งหน้าไปยังต้นซากุระอีกครั้ง คราวนี้ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อค้นหาเพียงสิ่งของ แต่มาเพื่อไขปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น