หลังจากที่ใช้เวลาสำรวจหอระฆังจนทั่วแล้ว แก๊งเพื่อนซี้ทั้งสี่ก็ตัดสินใจเดินทางกลับลงมา พวกเขารู้สึกเหนื่อยล้าจากการปีนป่ายและการสำรวจในที่ที่เต็มไปด้วยฝุ่น แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความหวังที่จะค้นพบความจริง “เอาล่ะ เราได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง?” คิงรวบรวมความคิด “เราเจอสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกที่เชื่อมโยงกับทุกอย่าง” “เราเจอที่ตั้งของต้นซากุระและหอระฆังบนแผนผังโบราณ” นานาเสริม “และมีสัญลักษณ์กากบาทอยู่ที่ทั้งสองจุด” “เราเจอ ‘ปฏิทินดวงดาว’ ในหอระฆัง ที่อาจจะบอกช่วงเวลาที่เราต้องมาที่นี่” มินพูดต่อ “แต่เรายังไม่รู้ว่า ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’ คือที่ไหน” ลีโอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง “แล้ว ‘เงาของดวงดาว’ มันคืออะไรกันแน่?” “ฉันคิดว่า… เราอาจจะต้องกลับไปที่ต้นซากุระอีกครั้ง” คิงเสนอ “บางที… เบาะแสที่เรามองข้ามไป อาจจะอยู่ที่นั่น” “แต่เราก็สำรวจต้นซากุระจนละเอียดแล้วนะ” ลีโอโต้แย้ง “เราทั้งปีนขึ้นไปดูบนกิ่งไม้ และก็เจอรูปดาวห้าแฉกที่พื้นแล้ว” “บางที… เราอาจจะมองข้ามอะไรบางอย่างไป” มินกล่าว “อย่างเช่น… ความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งที่อยู่บนกิ่งไม้ กับสิ่งที่อยู่บนพื้น” “หมายถึง… รอยสลักบนกิ่งไม้ที่เหมือนเข็มทิศ กับก้อนหินรูปดาวห้าแฉกที่เราเจอ?” นานาถาม “ใช่” มินตอบ “ถ้าเราถือว่ารอยสลักบนกิ่งไม้คือ ‘เข็มทิศ’… แล้วก้อนหินรูปดาวห้าแฉกคือ ‘จุดอ้างอิง’… บางที… มันอาจจะกำลังชี้บอกอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่บริเวณโคนต้นก็ได้” พวกเขาเดินกลับไปยังต้นซากุระอีกครั้ง ยามบ่ายคล้อย แสงแดดเริ่มอ่อนลง เงาของต้นซากุระทอดตัวยาวไปทั่วสนามหญ้า “เรามาถึงแล้ว” คิงกล่าว “ลองมองดูบริเวณโคนต้นอีกครั้งนะ” พวกเขาเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณที่เคยเจอสัญลักษณ์ดาวห้าแฉกที่ปูด้วยก้อนหินเล็กๆ “ลองดูรอยสลักบนกิ่งไม้ที่อยู่เหนือขึ้นไปนะ” มินบอก “ทิศทางที่สัญลักษณ์ดาวห้าแฉกชี้ไป… มันชี้ไปยังพื้นตรงไหน?” พวกเขาเงยหน้ามองกิ่งไม้ที่อยู่เหนือพวกเขาขึ้นไป จากนั้นก็มองลงมายังพื้นดินตามทิศทางที่กิ่งไม้นั้นชี้ไป “มันชี้ไปทาง… ตรงนี้!” นานาอุทาน พลางชี้ไปที่บริเวณที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ “ตรงไหน?” ลีโอถาม พลางเดินเข้าไปดู “ตรงที่… มีรอยแยกเล็กๆ บนพื้นดิน” นานาอธิบาย “ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างใต้” พวกเขาช่วยกันปัดใบไม้และเศษดินที่ปกคลุมบริเวณนั้นออก เผยให้เห็นรอยแยกที่ดูเหมือนจะเป็นปากทางเข้าของโพรงเล็กๆ “นี่มัน… ต้องใช่แน่ๆ!” มินกล่าวด้วยความตื่นเต้น “แต่… มันดูเล็กเกินไปนะ” ลีโอแสดงความกังวล “ถ้าเราจะเอาของที่ใหญ่กว่านี้ออกมา มันจะออกมาได้ยังไง?” “อาจจะไม่ได้ถูกซ่อนไว้ในโพรงนี้โดยตรงก็ได้” คิงสันนิษฐาน “แต่อาจจะเป็น ‘จุดสังเกต’ ที่จะนำเราไปยังที่ที่ซ่อนสมบัติจริงๆ” “แล้ว ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’ ล่ะ?” นานาถาม “มันคือที่ไหน?” “ลองคิดถึงสิ่งที่เชื่อมโยงกันทั้งหมดนะ” มินกล่าว “ต้นซากุระ… หอระฆัง… ปฏิทินดวงดาว… สัญลักษณ์ดาวห้าแฉก… แล้วก็ ‘เงาของดวงดาว’” “ถ้า ‘เงาของดวงดาว’ มันคือเงาที่เกิดจากกิ่งก้านของต้นซากุระ ในช่วงเวลาที่ดวงดาวส่องแสงนำทาง…” คิงเริ่มคิด “แล้ว ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’… มันอาจจะเป็นสถานที่ที่เงาเหล่านั้นทอดตัวไปถึง” “หมายความว่า… เราต้องรอจนถึงกลางคืน?” ลีโอถามอย่างไม่แน่ใจ “อาจจะต้องเป็นช่วงเวลาที่ดวงดาวขึ้นสูง หรืออยู่ในตำแหน่งที่เฉพาะเจาะจง” มินกล่าว “แล้วเงาของกิ่งก้านต้นซากุระ จะทอดตัวไปชี้ยัง ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’” “แล้วปฏิทินดวงดาวล่ะ?” นานาถาม “มันจะบอกเราได้ไหมว่าวันไหนคือวันที่ ‘เหมาะสม’?” “เราต้องกลับไปดูที่หอระฆังอีกครั้ง” คิงกล่าว “ต้องเปรียบเทียบปฏิทินดวงดาวกับตำแหน่งของดาวบนท้องฟ้าจริงๆ” “แต่วันนี้… เราเจอเบาะแสที่สำคัญที่สุดแล้ว” มินยิ้ม “เราเจอ ‘ปากทาง’ ที่น่าจะนำไปสู่ ‘ที่ที่ปลอดภัยที่สุด’” “แล้วเราจะทำยังไงกับโพรงเล็กๆ นี่?” ลีโอถาม “ลองหย่อนไฟฉายลงไปดูสิ” คิงบอก มินหยิบไฟฉายออกมาจากกระเป๋า แล้วค่อยๆ หย่อนลงไปในโพรง เสียงของไฟฉายที่กระทบพื้นด้านล่างดังขึ้นมา “ข้างในมีอะไร?” นานาถาม “ดูเหมือนจะเป็น… กล่องไม้เล็กๆ!” มินอุทาน “อยู่ตรงนั้น!” ทุกคนพยายามมองตามแสงไฟฉายเข้าไปในโพรง พวกเขาเห็นกล่องไม้เก่าๆ วางอยู่ก้นโพรงจริงๆ “ต้องใช่แน่ๆ!” คิงกล่าว “นี่คือ ‘สมบัติลับ’!” “แต่… กล่องมันเล็กขนาดนี้ จะเก็บสมบัติอะไรได้?” ลีโอถามด้วยความสงสัย “บางที… สิ่งที่อยู่ในกล่องอาจจะไม่ใช่ทองคำหรือเพชรพลอยก็ได้” มินกล่าว “อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำเราไปสู่สมบัติที่แท้จริง” “หรืออาจจะเป็นเบาะแสสุดท้ายที่จะไขปริศนาทั้งหมด” คิงเสริม “เราจะเอาออกมายังไง?” นานาถาม “มันดูตื้น แต่ก็เข้าถึงยาก” “ฉันจะลองใช้กิ่งไม้เล็กๆ ค่อยๆ เขี่ยดู” คิงอาสา “อาจจะพอเขี่ยให้มันเข้ามาใกล้ปากโพรงได้” คิงใช้กิ่งไม้เล็กๆ ที่หาได้แถวนั้น ค่อยๆ เขี่ยกล่องไม้ให้ขยับเข้ามาใกล้ปากโพรงอย่างระมัดระวัง มันเป็นไปอย่างทุลักทุเล แต่สุดท้าย กล่องไม้เก่าๆ ใบนั้นก็ถูกเขี่ยออกมาจนพ้นปากโพรง “เจอแล้ว!” คิงกล่าว พลางหยิบกล่องขึ้นมา กล่องไม้ใบนั้นมีขนาดประมาณฝ่ามือ มีลวดลายแกะสลักอย่างประณีต แต่ก็ดูเก่าแก่ตามกาลเวลา “เปิดดูเลยสิ!” ลีโอเร่งเร้า มินค่อยๆ วางกล่องลงบนพื้น แล้วใช้ปลายนิ้วค่อยๆ แงะฝากล่องขึ้นมา ฝากล่องค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน…