แพรวกลับมาที่ห้องพักของเธอพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความหวังและความกังวล เธอเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาและเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับ "ฟ้าใส" ในแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียต่างๆ เธอไล่ดูตั้งแต่เฟซบุ๊ก อินสตาแกรม ไปจนถึงทวิตเตอร์ "นี่มันเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรเลย" แพรวพึมพำกับตัวเองหลังจากที่ค้นหาไปได้สักพัก "ชื่อฟ้าใสมีเยอะแยะไปหมด แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใครคือคนที่อยู่ในแชทกลุ่มของเรา?" เธอเริ่มลองใช้คำค้นหาที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้น เช่น "ฟ้าใส โปรเจกต์ Young Innovators" หรือ "ฟ้าใส คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์" แต่ก็ยังไม่พบผลลัพธ์ที่น่าจะเป็นไปได้ ในขณะเดียวกัน ฟ้าก็กำลังพยายามรวบรวมข้อมูลจากเพื่อนๆ ในคณะ เธอแอบสอบถามถึงคนที่อาจจะมีพฤติกรรมน่าสงสัย หรือคนที่อาจจะเกี่ยวข้องกับพี่เมฆในทางที่อาจจะนำไปสู่เรื่องนี้ "แกแก้ว" ฟ้าโทรศัพท์หาแก้ว "แกมีอะไรคืบหน้าบ้างไหม?" "กำลังรอพี่เมฆอยู่เลย" แก้วตอบ "เขาบอกว่าจะพยายามขอภาพจากกล้องตัวอื่นให้ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะได้หรือเปล่า" "แล้วแพรวล่ะ?" ฟ้าถาม "กำลังสืบอยู่น่ะ" แก้วตอบ "แต่ดูเหมือนจะยังไม่เจออะไรที่ชัดเจน" "ฉันก็เหมือนกัน" ฟ้าถอนหายใจ "มีแต่ข่าวลือไปเรื่อยเปื่อย" "ไม่เป็นไร" แก้วปลอบใจ "ค่อยๆ หาไป เดี๋ยวก็เจอ" แพรวที่กำลังจมอยู่กับการค้นหาข้อมูล ก็เหลือบไปเห็นโพสต์ในเฟซบุ๊กของเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ชื่อ "แก้ม" โพสต์นั้นเป็นรูปภาพที่เธอไปเที่ยวทะเลกับกลุ่มเพื่อน และในรูปภาพนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งที่แพรวคุ้นตา "เดี๋ยวนะ" แพรวขมวดคิ้ว "คนในรูปนี่... คุ้นๆ นะ" เธอซูมเข้าไปดูรูปภาพนั้นอย่างละเอียด ผู้หญิงคนนั้นคือ "แพรวา" รุ่นน้องปีหนึ่งที่อยู่คณะเดียวกับเธอ แต่คนละภาควิชา แพรวจำเธอได้เพราะเคยเจอกันที่งานรับน้อง "แต่แพรวาไม่ใช่คนเดียวกับฟ้าใสแน่ๆ" แพรวคิด "แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นๆ หน้าผู้หญิงคนนั้นในร้านกาแฟ?" เธอพยายามนึกย้อนกลับไปถึงภาพจากกล้องวงจรปิด ผู้หญิงสวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า เธอไม่สามารถเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน "หรือว่าแพรวาจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?" แพรวเริ่มสงสัย "แต่เธอจะรู้เรื่องโปรเจกต์ของเราได้ยังไง?" เธอตัดสินใจลองค้นหาชื่อ "แพรวา" ในเฟซบุ๊ก เธอพบว่าแพรวามีโปรไฟล์ส่วนตัว และมีเพื่อนร่วมกันหลายคนกับเธอ "ลองเข้าไปดูโพสต์เก่าๆ ของแพรวาดูสิ" แพรวคิด "เผื่อจะเจออะไร" เธอไล่ดูโพสต์ต่างๆ ของแพรวาอย่างละเอียด จนกระทั่งไปเจอโพสต์หนึ่งที่แพรววาโพสต์รูปถ่ายของเธอเองที่ถ่ายหน้าคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ พร้อมแคปชั่นว่า "วันนี้มาหาเพื่อนสนิทที่คณะ สู้ๆ นะทุกคนกับโปรเจกต์!" "เพื่อนสนิทที่คณะ?" แพรวขมวดคิ้ว "หมายถึงใครกัน?" เธอไล่ดูความคิดเห็นใต้โพสต์นั้น และสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่คอมเมนต์หนึ่ง "สู้ๆ นะแพรวา! ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ" ชื่อผู้คอมเมนต์คือ "ฟ้าใส" แพรวตาโต เธอแทบจะกระโดดดีใจ "เจอแล้ว!" เธออุทานออกมาเสียงดัง "ฟ้าใสคือแพรวานี่เอง!" เธอรีบส่งข้อความหาแก้วและฟ้าทันที "แก้ว ฟ้า! ฉันเจอแล้ว! ฟ้าใสคือแพรวา! รุ่นน้องปีหนึ่งไง!" "อะไรนะ?" แก้วตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "แน่ใจเหรอ?" "แน่ใจ" แพรวส่งรูปโปรไฟล์ของแพรวา และข้อความคอมเมนต์ของ "ฟ้าใส" ให้แก้วและฟ้าดู "ดูนี่สิ! ชื่อผู้คอมเมนต์คือฟ้าใส แล้วแพรวาก็โพสต์ว่ามาหาเพื่อนสนิทที่คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์!" "โอ้โห!" ฟ้าอุทาน "เก่งมากแพรว!" "แล้วเราจะทำยังไงต่อ?" แก้วถาม "เราต้องคุยกับแพรวาสิ" แพรวตอบ "เราต้องถามเธอว่าทำไมเธอถึงทำแบบนี้" "แต่แพรวาเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งนะ" ฟ้ากังวล "เราจะไปต่อว่าเธอตรงๆ ได้หรือเปล่า?" "เราต้องทำ" แพรวกล่าว "ถึงแม้เธอจะเป็นรุ่นน้อง แต่การกระทำของเธอส่งผลกระทบกับเรามาก" "งั้นคืนนี้เรานัดเจอกันนะ" แก้วเสนอ "เราจะได้ไปคุยกับแพรวาด้วยกัน" "ตกลง" แพรวและฟ้าตอบรับ ทั้งสามคนนัดเจอกันที่ร้านกาแฟเดิมที่เคยเกิดเหตุการณ์ในครั้งนี้ แพรวรู้สึกทั้งตื่นเต้นและประหม่า เธอไม่รู้ว่าแพรวาจะยอมรับสารภาพ หรือจะปฏิเสธ เมื่อไปถึงร้านกาแฟ แพรว แก้ว และฟ้า ก็เห็นแพรววายืนรออยู่แล้ว เธอมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย "สวัสดีค่ะพี่ๆ" แพรวาเอ่ยทักทายด้วยเสียงสั่นๆ "สวัสดีจ้ะแพรวา" แพรวพยายามยิ้มอย่างเป็นมิตร "ขอบคุณมากนะที่มา" "ค่ะ" แพรวาตอบเสียงแผ่ว "มีอะไรให้หนูช่วยเหรอคะ?" "คือ..." แพรวเริ่มลังเล "เราอยากจะคุยเรื่องโปรเจกต์ Young Innovators ของพวกเราน่ะ" แพรวาหน้าซีดลงเล็กน้อย "โปรเจกต์...เหรอคะ?" "ใช่" แก้วเสริม "เราอยากจะถามเธอว่า เธอรู้จักใครที่ชื่อ 'ฟ้าใส' บ้างไหม?" สีหน้าของแพรวาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอหลบตาแพรว "ไม่...ไม่รู้จักค่ะ" เธอตอบตะกุกตะกัก "แน่ใจเหรอ?" ฟ้าถามอย่างนุ่มนวล "เพราะเราเจอคอมเมนต์ในโพสต์ของเธอ ชื่อ 'ฟ้าใส' บอกว่า 'สู้ๆ นะแพรวา! ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ'" แพรวาเงียบไป เธอก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าสบตาใคร "แล้วก็..." แพรวพูดต่อ "เราอยากจะถามเธอเรื่องรูปที่ถูกโพสต์ในกลุ่มแชทของเราด้วย" แพรวาตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "หนู...หนูขอโทษค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบา "หนู...หนูไม่ได้ตั้งใจ"