หลังจากเหตุการณ์ในห้องสมุด แพรวรู้สึกกังวลใจอย่างมาก เธอไม่แน่ใจว่าการตัดสินใจของเธอจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์กับพี่เมฆอย่างไรบ้าง เธอพยายามติดต่อพี่เมฆเพื่อจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เขาก็ยุ่งมากจริงๆ จนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบข้อความ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรวกำลังนั่งดูซีรีส์อยู่ที่บ้าน โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากพี่เมฆ แพรวรีบกดรับทันที "ฮัลโหลค่ะพี่เมฆ" เธอเอ่ยเสียงหวาน "แพรว... พี่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย" เสียงของพี่เมฆฟังดูจริงจังกว่าปกติ "ตอนนี้เธอว่างหรือเปล่า?" "ว่างค่ะ... มีอะไรเหรอคะ?" แพรวถาม ใจของเธอเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ "พี่... พี่เพิ่งเจอกับอรมาเมื่อช่วงบ่าย" พี่เมฆพูด "เธอเล่าเรื่องที่เธอไปเจอเธอที่ห้องสมุดให้พี่ฟัง... พี่... พี่ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี" แพรวหน้าชาไปทันที เธอรู้ว่าต้องมาถึงวันนี้จนได้ "หนู... หนูขอโทษค่ะพี่เมฆ" เธอพูดเสียงสั่น "หนู... หนูแค่อยากจะปกป้องพี่เมฆ... และความสัมพันธ์ของเรา" "ปกป้องเหรอ?" พี่เมฆทวนคำ "แต่แพรว... ทำไมเธอไม่บอกพี่ตรงๆ?" "หนู... หนูไม่กล้าค่ะ" แพรวตอบ น้ำตาเริ่มไหลออกมา "หนู... หนูไม่มั่นใจในตัวเอง... หนูคิดว่า... ถ้าพี่เมฆรู้ว่าหนูทำแบบนี้... พี่เมฆอาจจะ... ไม่รักหนูอีกแล้ว" พี่เมฆถอนหายใจยาว "แพรว... เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลยนะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "พี่... พี่อยากให้เธอเชื่อใจพี่มากกว่านี้" "หนู... หนูพยายามแล้วค่ะ" แพรวสะอื้น "แต่... อดีตของพี่เมฆ... เรื่องของพี่อร... มันทำให้หนูกังวลตลอดเวลา" "พี่เข้าใจนะ" พี่เมฆพูด "แต่อร... เขาเป็นแค่อดีตจริงๆ นะแพรว... เขามาหาพี่เมื่อวานนี้... แล้วก็บอกว่าอยากจะกลับมาคบกับพี่อีกครั้ง" คำพูดนั้นทำให้แพรวตกใจ "จริงเหรอคะ?" "ใช่... เขาบอกว่าเขาเสียใจที่เคยทำผิดพลาดไป... แล้วก็อยากจะขอโอกาสอีกครั้ง" พี่เมฆเล่าต่อ "แต่พี่... พี่ปฏิเสธเขาไปแล้ว" แพรวตาเบิกกว้าง "พี่เมฆปฏิเสธพี่อรเหรอคะ?" "อืม... พี่บอกเขาไปตรงๆ ว่าพี่กำลังมีความสุขกับเธอ" พี่เมฆตอบ "พี่บอกเขาว่า... ตอนนี้พี่เลือกเธอแล้ว" คำพูดของพี่เมฆ ทำให้แพรวรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด น้ำตาแห่งความดีใจไหลออกมา "ขอบคุณค่ะพี่เมฆ... ขอบคุณจริงๆ" "ไม่เป็นไรนะ" พี่เมฆพูด "พี่อยากให้เธอรู้ว่า... พี่รักเธอนะแพรว" "หนูก็รักพี่เมฆค่ะ" แพรวตอบ "หนูขอโทษที่ทำให้พี่เมฆต้องเสียใจ" "ไม่เป็นไรเลย" พี่เมฆบอก "แต่หลังจากนี้... พี่อยากให้เราคุยกันตรงๆ นะ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม" "ค่ะ... หนูสัญญา" แพรวตอบ "แล้วเรื่องที่เธอไปบอกอรที่ห้องสมุด..." พี่เมฆพูดต่อ "อรเขาโทรมาหาพี่แล้ว... เล่าให้พี่ฟังหมดเลย" แพรวหน้าแดงด้วยความอาย "หนู... หนูขอโทษอีกครั้งนะคะ" "ไม่เป็นไร" พี่เมฆหัวเราะเบาๆ "พี่เข้าใจว่าเธอห่วงพี่... แต่พี่อยากให้เธอรู้ว่า... พี่เข้มแข็งพอที่จะจัดการกับเรื่องพวกนี้เอง" "ค่ะ... หนูจะจำไว้" แพรวตอบ "ดีมาก" พี่เมฆพูด "แล้ว... เรื่องงานที่บริษัทพ่อของพี่... พี่คงจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก แต่... พี่จะพยายามหาเวลามาเจอเธอให้ได้นะ" "หนูเข้าใจค่ะ" แพรวตอบ "พี่เมฆสู้ๆ นะคะ" "แล้วเธอก็เหมือนกันนะ" พี่เมฆกล่าว "ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย" หลังจากวางสาย แพรวรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ความกังวล ความไม่มั่นใจ และความเข้าใจผิดต่างๆ ที่สะสมมานาน ได้ถูกคลี่คลายลงไปแล้ว เธอรู้ว่าหนทางข้างหน้าอาจจะยังไม่ราบรื่นเสมอไป แต่อย่างน้อยที่สุด เธอเชื่อว่าความสัมพันธ์ของเธอกับพี่เมฆ จะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอย่างแน่นอน