บรรยากาศในมหาวิทยาลัยกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังจากที่พี่เมฆหายหน้าหายตาไปนาน การกลับมาของเขาทำให้แพรวมีความสุขมากยิ่งขึ้น ทุกวันที่ได้เจอหน้า ได้พูดคุยกัน ได้ทานข้าวกลางวันด้วยกัน มันเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่เติมเต็มหัวใจของแพรวในทุกๆ วัน พี่เมฆกลับมาเป็นนักศึกษาเต็มตัวอีกครั้ง เขาดูผ่อนคลายกว่าที่เคยเป็นมาก การได้ปลดภาระจากบริษัทของพ่อทำให้เขามีเวลาให้กับตัวเอง และที่สำคัญที่สุดคือมีเวลาให้กับแพรว "แพรว... วันนี้เย็นนี้ไปดูหนังกันไหม?" พี่เมฆชวนแพรวขณะที่กำลังเดินไปห้องเรียน "ไปสิคะพี่เมฆ" แพรวตอบรับทันที "มีเรื่องอะไรน่าดูเหรอคะ?" "ไม่รู้สิ... แต่แค่อยากไปกับเธอ" พี่เมฆตอบพลางยิ้มให้แพรว แพรวใจเต้นแรงกับคำพูดนั้น "ก็ได้ค่ะ... หนูจะรอพี่เมฆนะ" แต่แล้ว... ขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านคณะนิเทศศาสตร์ สายตาของแพรวก็เหลือบไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งที่คุ้นเคย "พี่อร!" แพรวอุทานออกมาเบาๆ พี่เมฆหันไปมองตามสายตาของแพรว "อ้าว... อร" เขาเอ่ยทักทาย พี่อรเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะสดใส แต่แพรวกลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในแววตาของเธอ "สวัสดีค่ะพี่เมฆ" พี่อรทักทายเสียงหวาน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ" "ครับ" พี่เมฆตอบสั้นๆ "ช่วงนี้ยุ่งๆ กับเรื่องเรียนนิดหน่อย" "อ๋อ... เข้าใจค่ะ" พี่อรหันมามองแพรว "ส่วนคนนี้... คงจะเป็น... แพรว ใช่ไหมคะ?" แพรวรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอย่างประเมินค่า เธอพยักหน้ารับเบาๆ "ค่ะ... หนูแพรวค่ะ" "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" พี่อรยิ้ม "พี่อร... เป็นเพื่อนเก่าของพี่เมฆน่ะค่ะ" "ค่ะ... หนูรู้จักค่ะ" แพรวตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น "ว่าแต่... พี่เมฆคะ" พี่อรเปลี่ยนเรื่อง "เห็นว่าช่วงนี้พี่เมฆกลับมาเรียนแล้ว... ไม่ทราบว่า... จะมีโปรเจกต์อะไรที่ต้องทำร่วมกันอีกไหมคะ? พอดีพี่อรก็สนใจอยากจะลองทำโปรเจกต์เกี่ยวกับ... อืม... การตลาดอะไรพวกนี้อยู่เหมือนกันน่ะค่ะ" แพรวรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เธอมองหน้าพี่เมฆอย่างกังวล พี่เมฆขมวดคิ้วเล็กน้อย "เรื่องโปรเจกต์... พี่ว่าคงจะไม่มีแล้วล่ะอร" เขาตอบ "เพราะโปรเจกต์พิเศษของเรามันจบไปแล้ว" "อ๋อ... อย่างนั้นเหรอคะ" พี่อรตอบเสียงผิดหวังเล็กน้อย "เสียดายจัง... นึกว่าจะมีโอกาสได้ทำงานร่วมกับพี่เมฆอีก" "แต่ถ้ามีอะไรที่พี่พอจะช่วยได้... ก็บอกได้นะ" พี่เมฆกล่าวอย่างสุภาพ "จริงเหรอคะ?" พี่อรตาเป็นประกายขึ้นมาทันที "งั้น... พี่เมฆพอจะช่วยพี่อรเรื่องการบ้านวิชาการตลาดได้ไหมคะ? เห็นว่าพี่เมฆเก่งเรื่องนี้มากเลย" แพรวแทบจะกั้นหายใจ เธอรู้สึกถึงความไม่สบายใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง "เอ่อ..." พี่เมฆลังเล "พี่ว่า... พี่คงไม่มีเวลามากนักนะ" "โอ้... ไม่เป็นไรค่ะ" พี่อรตอบ "ถ้าพี่เมฆไม่สะดวก... งั้น... พี่อรขอรบกวนหน่อยนะคะ... อาจจะนัดเจอทานกาแฟกัน... เพื่อปรึกษาเรื่องงานนิดหน่อย... แค่แป๊บเดียวก็ได้ค่ะ" แพรวรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอ เธอไม่อยากให้พี่เมฆต้องไปพบปะกับพี่อรตามลำพัง "พี่เมฆคะ" แพรวเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว "เย็นนี้เราไปดูหนังกันนะ" พี่เมฆหันมามองแพรว "อ้อ... ใช่แล้ว" เขานึกขึ้นได้ "พี่ลืมไปเลย... ขอโทษทีนะอร" สีหน้าของพี่อรดูผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ... เข้าใจค่ะว่ามีนัดแล้ว... งั้น... ไว้คุยกันนะคะ" เธอกล่าวลาแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้แพรวกับพี่เมฆยืนอยู่ตรงนั้น "พี่เมฆ... เรายังไปดูหนังกันอยู่นะคะ" แพรวเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็ว "แน่นอนอยู่แล้ว... ที่รัก" พี่เมฆตอบ พร้อมกับจับมือแพรวไว้ "ไม่ต้องกังวลนะ" แพรวพยักหน้า แต่ในใจของเธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่ พี่อรดูเหมือนจะยังไม่ยอมแพ้ และการที่พี่เมฆต้องกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันอีกครั้ง ก็ทำให้โอกาสที่พวกเขาจะได้เจอกันบ่อยขึ้น ตลอดทางไปโรงภาพยนตร์ แพรวก็ยังคงคิดมาก เธอพยายามไม่แสดงออก แต่ความกังวลเกี่ยวกับพี่อรก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "เป็นอะไรไป... แพรง?" พี่เมฆถาม เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ "เปล่าค่ะ... หนูแค่... รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อย" แพรวตอบเสียงเบา "เรื่องอรเหรอ?" พี่เมฆถามอย่างเข้าใจ แพรวพยักหน้า "หนู... หนูรู้สึกว่าพี่อรเขา... ยังไม่อยากปล่อยพี่เมฆไปง่ายๆ" พี่เมฆถอนหายใจ "พี่ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน" เขาบอก "แต่ไม่ต้องห่วงนะ... พี่จะจัดการเอง" "แล้ว... พี่เมฆจะจัดการยังไงคะ?" แพรวถามอย่างกังวล "ก็... พี่จะทำตัวให้ชัดเจนกับเธอ" พี่เมฆตอบ "และ... จะให้เธอเห็นว่า... พี่รักเธอมากแค่ไหน" คำพูดนั้นทำให้แพรวใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย "หนู... หนูเชื่อใจพี่เมฆค่ะ" ระหว่างที่ดูภาพยนตร์ แพรวพยายามที่จะปล่อยวางและสนุกกับช่วงเวลาของเธอกับพี่เมฆ แต่ภาพของพี่อรที่ยืนยิ้มให้อย่างสุภาพก็ยังคงติดตาเธออยู่ หลังภาพยนตร์จบ ทั้งสองก็เดินออกมาจากโรงภาพยนตร์ "คืนนี้... นอนค้างที่ห้องพี่ไหม?" พี่เมฆถาม เสียงของเขาอบอุ่นและเต็มไปด้วยความต้องการ แพรวหน้าแดงเล็กน้อย "หนู... หนูต้องขอคุณแม่ก่อนนะคะ" "ได้เลย... ถ้าได้... อย่าลืมบอกพี่นะ" พี่เมฆตอบ พลางบีบมือแพรวเบาๆ ในขณะที่พวกเขากำลังจะแยกย้ายกันกลับบ้าน จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนเรียกมาจากด้านหลัง "พี่เมฆ!" ทั้งแพรวและพี่เมฆหันไปมอง ก็เห็นพี่อรวิ่งมาหาพวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "บังเอิญจังเลยค่ะ" พี่อรพูดพลางหอบเล็กน้อย "ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่" "ครับ... เราเพิ่งดูหนังกันเสร็จ" พี่เมฆตอบ "อ๋อ... ดีเลยค่ะ" พี่อรกล่าว "พอดีพี่อรมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่เมฆนิดหน่อย... ไม่ทราบว่า... พอจะมีเวลาสักครู่ไหมคะ?" แพรวรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เธอหันไปมองพี่เมฆอย่างคาดหวัง พี่เมฆมองหน้าแพรว ครู่หนึ่ง... แล้วเขาก็หันไปทางพี่อร "ขอโทษนะอร" พี่เมฆกล่าว "คืนนี้พี่ไม่ว่างจริงๆ" สีหน้าของพี่อรดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด "อ๋อ... งั้น... ไว้โอกาสหน้านะคะ" "ครับ" พี่เมฆตอบสั้นๆ พี่อรยิ้มให้ทั้งสองคนอีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้แพรวกับพี่เมฆยืนอยู่ด้วยกัน "พี่เมฆ... ขอบคุณนะคะ" แพรวเอ่ยขึ้นอย่างโล่งอก "ไม่เป็นไรนะ... ที่รัก" พี่เมฆตอบ พลางดึงแพรวเข้าไปกอด "พี่จะไม่ยอมให้ใครมาแทรกกลางระหว่างเราเด็ดขาด" แพรวซบหน้าลงกับอกของพี่เมฆ เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น เธอรู้ว่าการกลับมาของพี่เมฆจะนำความสุขมาให้เธอ แต่เธอก็อดที่จะกังวลเกี่ยวกับอุปสรรคใหม่ที่กำลังจะเข้ามาไม่ได้