แพรวเดินโซซัดโซเซออกมาจากโรงอาหารโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนรอบข้าง เธอวิ่งไปที่สวนหย่อมหลังอาคารเรียน ที่ซึ่งเป็นที่หลบภัยของเธอมาโดยตลอด เสียงสะอื้นดังออกมาจากลำคออย่างไม่อาจควบคุม เธอทรุดตัวลงนั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินไม่หยุด ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงฉายวนซ้ำอยู่ในหัว คำสารภาพของพี่อร ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ทำไม? ทำไมเธอถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้? ทำไมคนที่เธอเคยชื่นชมถึงได้กลายเป็นคนที่ทำร้ายเธอได้ถึงขนาดนี้? ความคิดถึงพี่เมฆก็นำพาความเจ็บปวดเข้ามาอีกครั้ง เขารู้เรื่องนี้มาก่อน ทำไมเขาถึงไม่เคยบอกเธอ? หรือว่าเขาไม่อยากให้เธอเสียใจ? "พี่เมฆ..." เธอพึมพำชื่อเขาออกมาเบาๆ ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังเข้ามาใกล้ "แพรว!" เป็นเสียงพี่เมฆ เขาเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเป็นห่วง "เป็นอะไรรึเปล่า" เขาถาม พลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ แพรวไม่สามารถพูดอะไรได้ เธอเพียงแค่หันหน้าไปมองเขา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด พี่เมฆดึงเธอเข้าไปกอดอย่างแผ่วเบา "ไม่เป็นไรนะ... ไม่เป็นไรแล้ว" "พี่เมฆ... ทำไม..." แพรวพยายามจะถาม แต่คำถามก็ติดอยู่ที่ลำคอ "พี่ขอโทษนะแพรว" พี่เมฆพูดเสียงนุ่ม "พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแพรวมาก่อน" "พี่รู้เรื่องทั้งหมด... ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" แพรวถาม "ตั้งแต่... ตั้งแต่ตอนที่พี่เคยคบกับอร... มันนานมากแล้ว" พี่เมฆตอบ "ตอนนั้นพี่ไม่เข้าใจ... คิดว่าอรแค่หึงหวงธรรมดา... แต่พอเราเลิกกัน... อรก็ยังตามตื๊อ... พยายามจะกลับมาคบกับพี่... พี่ก็พยายามบอกปัดมาตลอด... จนกระทั่ง..." "จนกระทั่งเจอหนู" แพรวพูดต่อ "ใช่" พี่เมฆพยักหน้า "พี่รู้สึกดีกับแพรว... แล้วพี่ก็ไม่อยากให้เรื่องของอรมาทำให้เราสองคนลำบากใจ" "แล้วทำไมพี่ไม่บอกหนูตรงๆ คะ" แพรวถามอย่างตัดพ้อ "ปล่อยให้หนูต้องมาเจ็บปวดแบบนี้" "พี่กลัว... พี่กลัวว่าแพรวจะรับไม่ได้... กลัวว่าแพรวจะเสียใจมากไปกว่านี้" พี่เมฆตอบ "พี่คิดว่า... ถ้าให้อรสารภาพออกมาเอง... มันอาจจะดีกว่า..." "แต่สุดท้าย... หนู ก็ต้องมาเจ็บปวดอยู่ดี" แพรวพูดเสียงเบา "หนูไม่เข้าใจเลย... ทำไมพี่อรถึงได้ทำร้ายหนูได้ขนาดนี้" "พี่อรคงจะเสียใจมากจริงๆ" พี่เมฆกล่าว "การที่ต้องยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง... มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" "แล้ว... พี่อรจะทำยังไงต่อไปคะ" แพรวถาม "พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" พี่เมฆส่ายหน้า "แต่อย่างน้อย... ตอนนี้ความจริงก็ถูกเปิดเผยแล้ว... หวังว่า... อรจะได้เรียนรู้จากความผิดพลาดครั้งนี้" แพรวซบหน้าลงกับอกของพี่เมฆ เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา "ขอบคุณนะคะพี่เมฆ... ที่อยู่ตรงนี้" แพรวพูด "พี่จะอยู่ตรงนี้เสมอ" พี่เมฆตอบ "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ทั้งสองนั่งกอดกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้เวลาค่อยๆ เยียวยาบาดแผลในใจ ไม่นานนัก ต้นก็เดินเข้ามาหาพวกเขา "แพรว! พี่เมฆ!" ต้นเรียก แพรวเงยหน้าขึ้นมองต้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งสงสาร และก็ยังคงมีความรู้สึกไม่ไว้ใจอยู่บ้าง "เป็นไงบ้าง" พี่เมฆถามต้น "ผม... ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี" ต้นกล่าว "ผมตกใจมากจริงๆ กับสิ่งที่พี่อรทำ" "พี่อรคงจะรู้สึกเสียใจมาก" แพรวพูด "ใช่ครับ" ต้นพยักหน้า "ผมว่า... หลังจากนี้... พี่อรคงต้องใช้เวลาเยียวยาตัวเองเยอะเลย" "แล้ว... เรื่องโปรเจกต์ของเราล่ะ" แพรวถาม "เราจะทำยังไงต่อ" "ผมว่า... เราต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด" ต้นกล่าว "เราอาจจะต้องตัดข้อมูลบางส่วนออกไป... แล้วก็หาข้อมูลใหม่มาทดแทน" "อาจารย์ที่ปรึกษาคงจะผิดหวังมาก" พี่เมฆกล่าว "ก็คงจะนะครับ" ต้นถอนหายใจ "แต่เราก็ต้องอธิบายท่านไปตามความจริง" "ผมว่า... เราควรจะไปคุยกับอาจารย์ตอนนี้เลยนะ" พี่เมฆเสนอ "ก็ได้ครับ" แพรวและต้นตอบพร้อมกัน ทั้งสามคนลุกขึ้นยืน และเดินไปยังห้องพักอาจารย์ที่ปรึกษา แพรวรู้สึกว่าเธอเริ่มเข้มแข็งขึ้นแล้ว เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง การตัดสินใจของพี่อรที่จะสารภาพความจริงออกมา แม้จะเจ็บปวด แต่ก็เป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยา การเปิดเผยความจริงอาจจะทำให้เกิดความเจ็บปวดในระยะสั้น แต่ในระยะยาว มันจะนำมาซึ่งความเข้าใจที่ถูกต้อง และความสัมพันธ์ที่แท้จริง เมื่อเดินเข้าไปในห้องพักอาจารย์ แพรวได้ยินเสียงอาจารย์พูดคุยกับใครบางคนอยู่ "อ้าว... มาแล้วเหรอ" เสียงอาจารย์ที่ปรึกษาดังขึ้นเมื่อเห็นพวกเขา แพรวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด