ค่ำวันนั้น ท้องฟ้าเหนือเมืองเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ สมาชิกสโมสรลับสาวๆ นัดรวมตัวกันที่บ้านของพลอย บรรยากาศภายในบ้านอบอุ่นและเป็นกันเองกว่าที่เคย หลังจากเหตุการณ์ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมื่อช่วงบ่าย สมาชิกทุกคนรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเมษา เธอเปิดใจเล่าเรื่องราวในอดีต ซึ่งเป็นสิ่งที่เพื่อนๆ อยากให้เธอทำมาตลอด "เป็นไงบ้างทุกคน" พลอยเอ่ยขึ้นขณะรินน้ำผลไม้ใส่แก้ว "หลังจากได้ฟังเรื่องของเมษา" "ฉันรู้สึกสงสารเมษามากๆ เลย" แก้มส้มกล่าว "ตอนเด็กๆ เธอต้องเจอเรื่องที่หนักหนาสาหัสจริงๆ" "ใช่" น้ำตาเห็นด้วย "แต่ฉันก็ดีใจนะที่เธอไว้ใจเล่าให้เราฟัง" มุกพยักหน้า "การที่เธอเล่าเรื่องนี้ออกมา มันน่าจะเป็นก้าวแรกที่สำคัญในการเยียวยาจิตใจของเธอเลยนะ" เมษานั่งอยู่ตรงกลาง เธอยิ้มบางๆ ให้กับเพื่อนๆ "ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมากเลยค่ะจริงๆ" "เราดีใจที่เราได้เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นนะ" พลอยกล่าว "แต่เรื่องของนิ่ม... เรายังอยากช่วยอะไรได้อีกบ้างไหม" เมษามองหน้าเพื่อนๆ อย่างครุ่นคิด "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" เธอถอนหายใจเบาๆ "มันผ่านมานานมากแล้ว" "บางที... บางทีเราอาจจะต้องลองหาข้อมูลอะไรเพิ่มเติมก็ได้นะ" มุกเสนอ "เผื่อมีอะไรที่เรามองข้ามไป" "หาข้อมูลอะไรเหรอ" แก้มส้มถาม "จะให้พวกเราไปสืบสวนคดีเลยเหรอ" เธอหัวเราะเบาๆ "ไม่แน่ใจว่าจะทำได้ไหมนะ" "ไม่ใช่แนวสืบสวนสอบสวนขนาดนั้นหรอก" มุกอธิบาย "หมายถึงว่า... เราอาจจะลองย้อนกลับไปดูที่หมู่บ้านของเมษา หรือลองคุยกับคนเก่าๆ ในหมู่บ้านดู" น้ำตาขมวดคิ้ว "แต่เมษาบอกว่าเธอไม่ได้กลับไปที่นั่นนานแล้วนะ" "ใช่ค่ะ" เมษาตอบ "ฉันกลัวที่จะกลับไป" "เข้าใจเลย" พลอยกล่าว "แต่ถ้าเราไปด้วยกันล่ะ" เธอหันไปมองเมษา "เราจะไปด้วยกันนะเมษา เราจะคอยอยู่ข้างๆ เธอเอง" เมษานิ่งไปชั่วขณะ เธอมองเห็นความจริงใจในแววตาของเพื่อนๆ ทุกคน "จริงเหรอคะ" "แน่นอน" แก้มส้มรีบตอบ "ถ้าเมษาไป ฉันก็ไปด้วย!" "ฉันก็ไปด้วย" น้ำตากล่าวเสริม "พวกเราจะช่วยกันดูเอง" มุกเสริม "เราจะลองไปดูที่ทุ่งหญ้าที่เมษาเคยบอกไว้ หรือลองไปถามคนในหมู่บ้านแถวนั้นดู เผื่อจะมีใครจำเรื่องราวของนิ่มได้" เมษากลั้นน้ำตา "ฉัน... ฉันไม่รู้จะขอบคุณพวกเธออย่างไรดี" "ไม่ต้องขอบคุณอะไรทั้งนั้นแหละ" พลอยยิ้ม "นี่คือสิ่งที่เราควรจะทำในฐานะเพื่อน" "แต่... ถ้าเราไปที่นั่น แล้วมันมีอะไรเกิดขึ้นที่ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องร้ายๆ ขึ้นมาอีก ฉันจะทำยังไง" เมษาถามด้วยความกังวล "เราจะอยู่ตรงนั้นกับเธอ" น้ำตากล่าวอย่างมั่นใจ "เราจะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว" "เราจะคอยดูแลเธอเอง" แก้มส้มย้ำ "ถ้าเธอรู้สึกไม่ดีเมื่อไหร่ บอกเราได้เลยนะ เราจะพาเธอกลับมาทันที" มุกเสริม "เราจะทำทุกอย่างให้เธอรู้สึกปลอดภัยที่สุด" เมษามองหน้าเพื่อนๆ อีกครั้ง ความกังวลในใจเริ่มคลายลง แทนที่ด้วยความหวังและความอบอุ่น "เอาล่ะ" พลอยกล่าว "งั้นเรามาวางแผนกันหน่อยดีกว่า ว่าเราจะไปกันเมื่อไหร่ แล้วจะไปกันกี่คน" "ฉันอยากให้เราไปด้วยกันทั้งหมดเลยค่ะ" เมษาเอ่ยขึ้น "ฉันอยากให้ทุกคนไปด้วย" "แน่นอน เราจะไปด้วยกันทั้งหมด" พลอยตอบรับ "แล้วเรื่องการเดินทางล่ะ" "ฉันว่าเราอาจจะต้องขอให้ผู้ปกครองไปส่ง" น้ำตาเสนอ "หรืออาจจะเช่ารถตู้กันไป" "เรื่องนั้นเราค่อยๆ คุยกันได้" พลอยกล่าว "สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือ เราตัดสินใจแล้วว่าจะไป" เธอหันไปมองเมษา "เมษา เธอสบายใจนะที่จะไป" เมษายิ้ม "ค่ะ สบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ" การพูดคุยดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ภายใต้แสงดาวที่ส่องประกาย สมาชิกสโมสรลับสาวๆ กำลังวางแผนการเดินทางสู่หมู่บ้านในอดีตของเมษา การเดินทางครั้งนี้อาจจะไม่ได้ง่ายดายนัก แต่อย่างน้อย พวกเธอก็รู้ว่าพวกเธอจะไม่ได้เผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง บทสนทนาระหว่างพวกเธอเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความตื่นเต้นที่ปะปนกับความกังวลเล็กน้อย เป็นการรวมตัวที่แสดงให้เห็นถึงความผูกพันที่แข็งแกร่งและมิตรภาพที่พร้อมจะเผชิญหน้าทุกอุปสรรคไปด้วยกัน "ฉันเชื่อว่าเราจะหาคำตอบได้" มุกกล่าวสรุป "และฉันเชื่อว่าเมษาจะผ่านมันไปได้" "ใช่" แก้มส้มเสริม "พวกเราจะช่วยกันนะ" เมษานั่งฟังเพื่อนๆ พูดอย่างเงียบๆ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณและอบอุ่น เธอรู้ดีว่ามิตรภาพของพวกเธอคือสิ่งล้ำค่าที่สุดที่จะช่วยให้เธอผ่านพ้นเรื่องราวในอดีตไปได้