หลังจากบทสนทนาที่สวนสาธารณะ บรรยากาศระหว่างกลุ่มของพลอยและเมษาก็เริ่มเปลี่ยนไป แม้จะยังมีความระแวงระคนอยู่บ้าง แต่ก็มีช่องว่างเล็กๆ เปิดขึ้นสำหรับการทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน เมษาดูเหมือนจะพยายามปรับตัวให้เข้ากับกฎของโรงเรียนและหลีกเลี่ยงการสร้างปัญหา พลอยเองก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น เธอเห็นเมษาพยายามเดินไปโรงเรียนตามลำพัง ไม่ได้พยายามเข้ามาวุ่นวายกับกลุ่มของเธออีก วันรุ่งขึ้น ที่โรงอาหาร เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วตามประสาเด็กนักเรียนดังเซ็งแซ่ พวกพลอย น้ำ มุก และแก้มส้ม นั่งรวมกลุ่มกันที่โต๊ะประจำของพวกเขา ข้าวกล่องและขนมวางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ "เป็นไงบ้าง" น้ำตาเอ่ยถามพลอยหลังจากที่เมษาเดินผ่านโต๊ะของพวกเขาไป "นางไม่ได้ตามแกมาอีกแล้วนะ" "ก็ดีขึ้นนะ" พลอยตอบ "ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว" "ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่" แก้มส้มพูดอย่างกังวล "เรารู้ความจริงเรื่องที่โรงเรียนเก่าแล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี" "ฉันก็เหมือนกัน" มุกเสริม "แต่ก็นั่นแหละ อย่างน้อยเขาก็ยอมเปิดใจเล่าให้เราฟัง" "เราต้องให้เวลาเขา" พลอยกล่าว "เราต้องดูต่อไปว่าเขาจะทำตัวยังไง" ระหว่างที่พวกเธอกำลังคุยกัน เสียงเรียกชื่อของพลอยก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "พลอย!" พวกเธอหันไปมองพร้อมกัน เมษาเดินตรงเข้ามาหาพวกเธอ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มบางๆ แต่แววตาดูจริงจังกว่าครั้งไหนๆ "มีอะไรเหรอ เมษา" พลอยถามอย่างสุภาพ เมษายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพวกเธอ "ฉัน... ฉันมีอะไรจะให้" เธอหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลใบเล็กออกมา ยื่นให้กับพลอย "นี่... เป็นของเล็กๆ น้อยๆ" พลอยรับถุงมา เปิดดูข้างใน เป็นสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกเป็นรูปดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนๆ และปากกาสีเข้าชุดกัน "นี่มัน..." พลอยเอ่ยอึ้ง "ฉันเห็นว่าพวกเธอมีสโมสรลับของพวกเธอ" เมษาอธิบาย "ฉันเลยคิดว่า... ถ้าเธออยากจะบันทึกอะไร หรืออยากจะเขียนอะไร เผื่อว่าสมุดเล่มนี้จะมีประโยชน์" แก้มส้ม น้ำตา และมุก มองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา "ฉัน... ฉันขอโทษนะ" เมษาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "สำหรับทุกอย่างที่ฉันทำไป ฉันทำให้พวกเธอไม่สบายใจ ฉันเข้าใจแล้ว" "ไม่เป็นไร" พลอยกล่าว "เราเข้าใจ" "ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษพวกเธออย่างเป็นทางการ" เมษากล่าว "ฉันอยากจะขอโทษที่พยายามเข้าหาพวกเธอมากเกินไป ฉันขอโทษที่ทำให้พวกเธอรู้สึกเหมือนถูกคุกคาม" เธอก้มหัวเล็กน้อย "ฉัน... ฉันอยากจะลองเป็นเพื่อนกับพวกเธอจริงๆ" น้ำตาเอ่ยขึ้น "เรา... เราก็อยากเป็นเพื่อนกับเธอเหมือนกัน" แก้มส้มพยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าเธอจริงใจ" "ฉันจริงใจ" เมษากล่าว น้ำตาคลอเบ้า "ฉันจะไม่ทำให้พวกเธอผิดหวัง" มุกยิ้มให้เมษา "งั้น... มานั่งด้วยกันสิ" เมษามองมุกด้วยความดีใจ "ได้เหรอ" "ได้สิ" พลอยตอบ "ถ้าเธออยากจะเล่าเรื่องอะไร หรืออยากจะทำกิจกรรมอะไรกับพวกเรา เราก็ยินดี" เมษานั่งลงที่เก้าอี้ว่างตัวหนึ่งข้างแก้มส้ม เธอยิ้มอย่างโล่งอก "ฉัน... ฉันอยากจะลองทำกิจกรรมที่พวกเธอเคยทำกัน" เมษาเอ่ย "เห็นพวกเธอเคยทำเวิร์คช็อปแต่งหน้าแต่งตัว แล้วก็ดูหนังกัน ฉันก็สนใจนะ" "ได้เลย" แก้มส้มตอบ "สัปดาห์หน้าเรามีแผนจะดูหนังมาราธอนที่ห้องใต้หลังคาของพลอย เธอมาได้นะ" "จริงเหรอ!" เมษาตาเป็นประกาย "ขอบคุณมาก!" ทั้งห้าสาวนั่งทานอาหารกลางวันด้วยกัน บรรยากาศเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่เคย เมษาเล่าเรื่องราวชีวิตของเธอในวัยเด็กให้ฟังมากขึ้น แม้จะยังคงมีบางส่วนที่เธอเลือกที่จะเก็บไว้ แต่สิ่งที่เธอเล่าก็ทำให้พวกเธอเข้าใจภูมิหลังและเหตุผลเบื้องหลังพฤติกรรมของเธอมากขึ้น "ตอนเด็กๆ ฉันอยู่กับยาย" เมษาเล่า "พ่อแม่ฉันทำงานหนัก ไม่ค่อยมีเวลาให้" "แล้วยายของเธอเป็นยังไงบ้าง" น้ำตาถามด้วยความสนใจ "ยายใจดีมาก" เมษายิ้ม "แต่ยายก็อายุมากแล้ว ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่" "แล้วทำไมถึงต้องย้ายมาอยู่กับพ่อแม่" แก้มส้มถาม "ยายเสียไปเมื่อสองปีก่อน" เมษาตอบ เสียงของเธอแผ่วลง "ตอนนั้นฉันเลยต้องย้ายมาอยู่กับพ่อแม่ที่นี่" เรื่องราวของเมษาทำให้พวกเธอรู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอมากขึ้น พวกเธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงดูโดดเดี่ยวและต้องการการยอมรับ "แล้วเรื่องที่โรงเรียนเก่าของเธอ" พลอยถามอย่างนุ่มนวล "มีใครที่โรงเรียนเก่าของเธอที่ยังติดต่อกันอยู่บ้างไหม" เมษาหยุดคิดไปครู่หนึ่ง "มี... มีรุ่นพี่คนหนึ่งที่เคยช่วยฉันไว้" "ใครเหรอ" มุกถาม "เขาชื่อพี่เต้" เมษาตอบ "เขาเป็นคนเดียวที่พยายามจะเข้าใจฉันตอนที่ฉันมีปัญหา" "แล้วเธอเคยคุยกับเขาบ้างไหม" น้ำตาถาม "นานๆ ที" เมษาตอบ "เขาให้กำลังใจฉันเสมอ" พลอยมองเมษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ดีแล้วที่มีคนคอยให้กำลังใจ" มื้อกลางวันจบลงด้วยรอยยิ้มของทุกคน เมษาลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปเรียนพิเศษ" "แล้วเจอกันนะ เมษา" น้ำตากล่าว "เจอกัน" แก้มส้มเสริม เมษายิ้มให้พวกเธอ ก่อนจะเดินจากไป "เธอเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ" มุกกล่าวเมื่อเมษาลับสายตาไปแล้ว "ใช่" พลอยเห็นด้วย "การได้คุยกันตรงๆ ทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้น" "ฉันดีใจที่เธอขอโทษ" แก้มส้มกล่าว "แล้วก็ดีใจที่เธออยากจะเป็นเพื่อนกับเราจริงๆ" "หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นนะ" น้ำตากล่าว พวกเธอทั้งสี่คนมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง สโมสรลับ "The Secret Sisterhood of Pink Petals" อาจจะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแล้ว โดยที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน