แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาปลุก “คิน” ให้ตื่นขึ้นตามปกติ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นวันธรรมดาอีกวันหนึ่ง เขาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้า แต่เมื่อสบตากับเงาสะท้อนในกระจก คิ น กลับรู้สึกแปลกไป เขาจำหน้าตัวเองได้ แต่มีบางอย่างที่ขาดหายไป เหมือนภาพวาดที่มีเส้นบางเส้นถูกลบออกไปอย่างจงใจ ความรู้สึกหน่วงๆ จุกอยู่ที่อก มันไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความรู้สึกของความไม่สมบูรณ์ “แปลกชะมัด” คินพึมพำกับตัวเอง “วันนี้รู้สึกเบลอๆ ยังไงไม่รู้” เขาเดินกลับมาที่เตียง พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อคิดว่าวันนี้มีอะไรต้องทำบ้าง ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เห็นนาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียง ชี้บอกเวลา 7:00 น. พอดี เขาควรจะรีบอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน แต่กลับรู้สึกเฉื่อยชาอย่างไม่มีสาเหตุ “เอ่อ… วันนี้มีเรียนอะไรนะ?” คินถามตัวเองเบาๆ เขาลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋านักเรียนมาเปิดดู หวังว่าจะเจอตารางสอนที่คุ้นเคย แต่ในกระเป๋า มีเพียงตำราเรียนบางเล่ม สมุดโน้ตที่หน้ากระดาษส่วนใหญ่ว่างเปล่า และปากกาที่ไม่มีแม้แต่รอยขีดเขียน “นี่มันอะไรกัน? ฉันจำอะไรไม่ได้เลย” ความกังวลเริ่มคืบคลานเข้ามา คินพยายามนึกถึงวิชาเรียนของเมื่อวาน นึกถึงคุณครู นึกถึงเพื่อนๆ แต่ภาพเหล่านั้นกลับพร่าเลือนเหมือนถูกหมอกลงจัด เขารู้สึกเหมือนกำลังมองเข้าไปในก้นบึ้งของความว่างเปล่า ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น คินรีบคว้ามันมาดู หน้าจอแสดงชื่อ “มีนา” เพื่อนสนิทของเขา “ฮัลโหล มีนา เกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆ” คินถามทันทีที่กดรับสาย “แกก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ!” เสียงมีนาปลายสายดังมาอย่างตื่นตระหนก “ฉันตื่นมาแล้วจำอะไรไม่ได้เลย เหมือนสมองว่างเปล่าไปหมด ฉันไม่รู้ว่าเมื่อวานทำอะไรไปบ้าง ไม่รู้ว่าคืนนี้มีนัดกับใคร แล้วยิ่งกว่านั้น… ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมฉันถึงควรจะจำเรื่องพวกนั้นได้” คินถอนหายใจยาว “ฉันก็เหมือนกัน มีนา ฉันจำได้แค่ชื่อตัวเอง ชื่อเธอ แล้วก็โรงเรียนของเรา โรงเรียนวิวัฒน์วิทยาคม ที่เหลือ… หายไปหมดเลย” “แย่แล้ว! นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแน่ๆ คิน” มีนากล่าวเสียงเครียด “ฉันลองเปิดข่าวดูแล้วนะ เหมือนนักเรียนทุกคนในโรงเรียนเราก็เป็นแบบนี้หมดเลย! มีคนส่งข้อความไปทั่วกลุ่มไลน์ของโรงเรียน ทุกคนสับสนไปหมด” “ทุกคน? ทั้งโรงเรียน?” คินอุทานด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเจอเรื่องประหลาดแบบนี้มาก่อน “แล้ว… พวกผู้ใหญ่ล่ะ? พ่อแม่ ครูบาอาจารย์?” “เท่าที่ฉันได้ยินมา… พวกเขาก็จำอะไรไม่ได้เหมือนกัน” มีนาตอบเสียงแผ่ว “มันเหมือนมีบางอย่างถูกลบออกไปจากความทรงจำของพวกเราทุกคน” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ คินพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ ความทรงจำที่หายไป ไม่ใช่แค่ของเขาคนเดียว แต่เป็นของนักเรียนทั้งโรงเรียน! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? “แล้วเราจะทำยังไงกันดี?” คินถาม “ถ้าทุกคนจำอะไรไม่ได้เลย แล้วใครจะหาคำตอบได้ล่ะ?” “นั่นแหละคือปัญหา” มีนากล่าว “แต่ฉันว่า… เราต้องทำอะไรสักอย่างนะ คิน เราจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้” “หมายถึง… เราจะออกตามหาความทรงจำของเราเองงั้นเหรอ?” คินถาม “ใช่! บางที… อาจจะมีเบาะแสซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งที่เรามองข้ามไป” มีนากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความมุ่งมั่น “ฉันว่าเราน่าจะต้องลองไปโรงเรียนดูนะ อย่างน้อยก็อาจจะมีอะไรที่เราคุ้นเคยอยู่บ้าง” “ไปโรงเรียน?” คินนึกภาพตาม “แต่ถ้าทุกคนจำอะไรไม่ได้ แล้วเราจะไปโรงเรียนทำไม? แล้วโรงเรียนจะเปิดสอนได้ยังไง?” “นั่นก็ไม่รู้เหมือนกัน” มีนากล่าว “แต่ฉันจะลองไปนะ แล้วแกจะไปไหม? เราจะได้ช่วยกัน” คินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงอยู่ แต่การอยู่เฉยๆ ก็ยิ่งทำให้เขากลัวมากขึ้น เขาตัดสินใจ “ได้ ฉันจะไป” “ดีมาก! แล้วเจอกันที่โรงเรียนนะ ประมาณ 9 โมงเช้า ฉันจะลองแวะไปดูที่หน้าโรงเรียนก่อน” มีนากล่าว “โอเค แล้วเจอกัน” คินวางสาย เขายืนนิ่งอยู่กลางห้อง มองไปรอบๆ ห้องนอนที่คุ้นเคย ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม เตียง โต๊ะเขียนหนังสือ ชั้นหนังสือ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนกำลังมองสถานที่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ความทรงจำที่หายไปนั้น มันเหมือนมีกำแพงกั้นระหว่างเขากับโลกแห่งความเป็นจริง “พลังพิเศษ?” คินพึมพำ เขาเคยมีพลังพิเศษบางอย่าง พลังที่ทำให้เขารับรู้ถึงอารมณ์ ความรู้สึก หรือแม้แต่ความคิดที่ซ่อนเร้นของคนอื่นได้ แต่ตอนนี้… พลังนั้นก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปมาก เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่สิ่งรอบตัว หวังว่าจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง แต่กลับมีเพียงความว่างเปล่า “บางที… พลังของฉันอาจจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ได้” คินคิด เขาตัดสินใจแต่งตัวอย่างรวดเร็ว แม้จะจำไม่ได้ว่าปกติเขามักจะแต่งตัวอย่างไร แต่เขาก็เลือกเสื้อผ้าที่หยิบได้จากตู้ โดยหวังว่ามันคงไม่ผิดปกติอะไร เมื่อเดินออกจากบ้าน เขาก็พบว่าถนนหนทางดูผิดปกติ ผู้คนเดินไปมาอย่างสับสน บางคนยืนนิ่งมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง ราวกับว่าเพิ่งตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย “นี่มันจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา?” คินถามตัวเองอีกครั้ง ขณะที่มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนวิวัฒน์วิทยาคม สถานที่ที่เขาหวังว่าจะเจอคำตอบบางอย่าง