แสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์จากบ่อน้ำที่แปรเปลี่ยนเป็นประกาย ได้โอบล้อมกลุ่มของคินไว้ ราวกับกำลังดึงพวกเขาเข้าสู่มิติที่แตกต่างออกไป เสียงกระซิบจากผู้ดูแลความทรงจำยังคงดังอยู่ เป็นเสียงที่นำทางและให้กำลังใจ "ก้าวเข้าไป… อย่าลังเล… จงเชื่อมั่นในตนเอง… และในสิ่งที่พวกเจ้าได้เรียนรู้" คินเป็นคนแรกที่ตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปในแสงนั้น ตามมาด้วยมีนา ปันปัน และมีนัท พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังลอยละล่องไปในอากาศ ภาพรอบตัวพร่าเลือนไปหมด มีเพียงแสงสีขาวที่ส่องสว่างจ้าอยู่ตลอดเวลา เมื่อสัมผัสได้ว่าเท้าของพวกเขาสัมผัสกับพื้นอีกครั้ง แสงสว่างนั้นก็พลันจางหายไป เผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ดูโอ่อ่าและเคร่งขรึม ผนังของห้องเป็นหินอ่อนสีดำสนิท ประดับด้วยลวดลายสีทองอร่ามที่ดูโบราณและสง่างาม เพดานสูงลิบลิ่วจนมองไม่เห็น และตรงกลางห้อง มีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ "นี่มัน… 'ห้องแห่งการตัดสิน'… ที่ผู้ดูแลพูดถึง… สินะ" มีนาเอ่ยถาม พลางมองสำรวจบรรยากาศโดยรอบด้วยความทึ่ง "ดูยิ่งใหญ่… และน่าเกรงขาม… จริงๆ" มีนัทเสริม เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่หนาแน่น และศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายอยู่ทั่วทั้งห้อง "ฉันรู้สึกเหมือน… กำลังถูกจับจ้อง… จากที่ไหนสักแห่ง" ปันปันกล่าว เธอรู้สึกถึงสายตาที่มองมา แต่ไม่สามารถมองเห็นตัวตนที่แท้จริงได้ "อาจจะเป็น… ผู้ตัดสิน… หรือ… พยาน" คินคาดเดา เขารู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ "เราต้อง… เผชิญหน้ากับ… สิ่งที่สำคัญที่สุด… ที่นี่" บนแท่นหินตรงกลางห้องนั้น ปรากฏสิ่งหนึ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งสี่คนถึงกับหยุดหายใจ สิ่งนั้นคือ… ผลึกขนาดใหญ่… ใหญ่กว่าผลึกที่พวกเขาเคยเก็บมาหลายเท่า มันเปล่งประกายระยิบระยับด้วยแสงสีรุ้งที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง แต่ละสีของแสงสะท้อนถึงอารมณ์ และความทรงจำที่แตกต่างกัน "นั่น… คืออะไร?" มีนาถามด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึง "มันคือ… 'ผลึกแห่งความทรงจำที่แท้จริง'… ของพวกเรา… ทั้งหมด" คินตอบ เขาจำได้ทันทีถึงความรู้สึกบางอย่างที่เชื่อมโยงกับผลึกนั้น "ไม่ใช่แค่ของพวกเรา… แต่ของทุกคน… ที่สูญเสียความทรงจำ" "ทั้งหมด… เลยหรือ?" มีนัทอุทาน "แล้ว… เราจะทำอย่างไรกับมัน?" "เราต้อง… เชื่อมต่อกับมัน… อีกครั้ง" คินกล่าว "เราต้อง… ปลดปล่อยมัน… จากพันธนาการ… ที่มองไม่เห็น" พวกเขาเดินเข้าไปใกล้ผลึกนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่กระจายออกมา พลังงานนั้นไม่ได้ดูน่ากลัว หรือกดดันอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยความหวัง และความอบอุ่น ราวกับจะโอบกอดพวกเขาไว้ "พวกเจ้า… มาถึงแล้ว" เสียงของผู้ดูแลดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ดังมาจากภายในผลึกนั้นเอง "นี่คือ… จุดศูนย์กลาง… ของทุกสิ่ง" "คุณ… อยู่ในผลึกนั่น… หรือครับ?" คินถาม "ข้า… คือส่วนหนึ่งของความทรงจำ… ที่ถูกรวบรวมไว้… ที่นี่" ผู้ดูแลตอบ "ข้าคือ… จิตวิญญาณ… ที่เฝ้ารอ… การกลับคืนมาของความทรงจำที่แท้จริง" "แล้ว… เราจะปลดปล่อยมันได้อย่างไร?" ปันปันถาม "พวกเจ้า… ได้เรียนรู้แล้ว… ใน 'สวนแห่งความจริง'… และใน 'ห้องแห่งการตัดสิน'… ที่ผ่านมา" ผู้ดูแลกล่าว "พวกเจ้าได้เข้าใจ… ถึงแก่นแท้… ของความจริง… และได้ยอมรับ… เงาของตนเอง" "ตอนนี้… คือเวลา… ที่พวกเจ้าจะต้อง… ผสมผสาน… พลังของตนเอง… เข้ากับผลึกนี้" พวกเขาเข้าใจในสิ่งที่ผู้ดูแลต้องการให้ทำ สมาชิกทั้งสี่คนจึงยืนล้อมรอบผลึกแห่งความทรงจำที่แท้จริง จากนั้น พวกเขาก็นำผลึกแห่งความจริงของตนเองออกมาวางไว้บนพื้นรอบๆ ผลึกขนาดใหญ่ ผลึกสีเขียวของคิน, ผลึกสีฟ้าของมีนา, ผลึกสีชมพูของปันปัน, และผลึกสีส้มของมีนัท วางเรียงกันอยู่ พวกมันส่องแสงสว่างออกมาอย่างอ่อนโยน ราวกับจะส่งต่อพลังงานของตนเองไปยังผลึกที่ใหญ่กว่า "พวกเจ้า… ต้องใช้… พลังแห่งความทรงจำที่แท้จริง… ของตนเอง" ผู้ดูแลกล่าว "พลังแห่งความรัก… พลังแห่งความกล้าหาญ… พลังแห่งความหวัง… และพลังแห่งความจริงใจ" ทั้งสี่คนหลับตาลงอีกครั้ง พวกเขานึกถึงความทรงจำอันมีค่าที่สุดของตนเอง นึกถึงช่วงเวลาที่พวกเขารู้สึกถึงความรักที่ไม่มีเงื่อนไข นึกถึงความกล้าหาญที่ทำให้พวกเขาก้าวผ่านอุปสรรค นึกถึงความหวังที่ทำให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไป และนึกถึงความจริงใจที่ทำให้พวกเขาสามารถเชื่อมต่อกับผู้อื่นได้ พลังงานจากผลึกทั้งสี่เริ่มไหลเวียนเข้าไปในผลึกขนาดใหญ่ เกิดเป็นกระแสพลังงานสีรุ้งที่หมุนวนอย่างรวดเร็ว แสงสว่างจากผลึกขนาดใหญ่พลันสว่างวาบขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แรงสั่นสะเทือนแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้องโถง "ใช่แล้ว… พวกเจ้าทำได้" เสียงของผู้ดูแลดังขึ้นด้วยความยินดี "พวกเจ้ากำลัง… ปลดปล่อย… ความทรงจำ… ที่แท้จริง… กลับคืนมา" ขณะที่พลังงานกำลังหลอมรวมกันอยู่นั้นเอง ทันใดนั้นเอง ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็พลันฉายฉายขึ้นมาบนผนังหินอ่อนสีดำของห้อง ภาพเหล่านั้นแสดงให้เห็นถึงผู้คนที่กำลังสับสน… กำลังหวาดกลัว… และกำลังสูญเสียความทรงจำของตนเองไปทีละน้อย พวกเขามองเห็นบุคคลลึกลับในชุดคลุมสีดำ กำลังใช้พลังงานบางอย่าง… พลังงานที่ดูบิดเบี้ยวและมืดมิด… เพื่อพรากความทรงจำของผู้คนไป บุคคลนั้นกำลังหัวเราะอย่างชั่วร้าย ราวกับกำลังได้เสพสุขจากการทำลายล้าง "นั่น… คือคน… ที่ทำเรื่องนี้… ใช่ไหม?" มีนาถาม เสียงสั่นเครือ "ใช่" คินตอบ "นั่นคือ… ผู้ที่ปรารถนาในอำนาจ… ที่ผู้ดูแลพูดถึง" "เขา… กำลังจะทำลาย… ทุกอย่าง" ปันปันกล่าวด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง "ไม่… พวกเราจะหยุดเขา" มีนัทประกาศอย่างเด็ดเดี่ยว "เราจะเอาความทรงจำของเรา… และของทุกคน… กลับคืนมา!" ในขณะนั้นเอง ผลึกแห่งความทรงจำที่แท้จริงก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แสงสีรุ้งอันทรงพลังพลันพุ่งตรงออกไปนอกห้องโถงแห่งนี้ ราวกับจะส่งสัญญาณบางอย่างออกไป "พวกเจ้า… ได้ส่งสัญญาณ… แล้ว" ผู้ดูแลกล่าว "สัญญาณแห่งการตื่นรู้… สัญญาณแห่งการกลับคืนมา… ของความทรงจำ" "แล้ว… มันจะช่วยอะไรได้?" คินถาม "มันจะปลุก… ผู้คน… ให้ตื่นจาก… ความหลับใหล" ผู้ดูแลตอบ "มันจะทำให้… พวกเขารู้สึกถึง… บางสิ่งที่ขาดหายไป… และกระตุ้นให้… พวกเขา… ค้นหามัน" "แล้ว… เราล่ะ? เราจะได้ความทรงจำของเราคืนมาไหม?" ปันปันถาม "พวกเจ้า… คือผู้บุกเบิก… พวกเจ้าคือ… ผู้ที่จะนำทาง… ผู้คน… ไปสู่… การกลับคืนมา" ผู้ดูแลกล่าว "เมื่อผลึกนี้… กลับคืนสู่… สถานที่เดิม… ความทรงจำ… ก็จะค่อยๆ… กลับมา… ทีละน้อย" "แต่… เราจะรู้ได้อย่างไรว่า… เมื่อไหร่?" มีนาถาม "จงเชื่อมั่น… ในสัญชาตญาณ… ของพวกเจ้า" ผู้ดูแลตอบ "เมื่อพวกเจ้า… รู้สึกถึง… ความคุ้นเคย… ที่เพิ่มมากขึ้น… เมื่อพวกเจ้า… สามารถนึกถึง… สิ่งต่างๆ… ได้อย่างชัดเจน… ขึ้นเรื่อยๆ… นั่นคือ… สัญญาณ" กลุ่มของคินมองหน้ากัน พวกเขารู้ว่าการเดินทางยังไม่สิ้นสุด แต่พวกเขาก็รู้สึกถึงความหวังที่มากขึ้นกว่าเดิม พวกเขาได้ค้นพบจุดเริ่มต้นของการไขปริศนา และได้ส่งสัญญาณแห่งการกลับคืนมาของความทรงจำแล้ว "ขอบคุณ… คุณผู้ดูแล" คินกล่าว "เราจะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด" "จงไปเถอะ… ลูกเอ๋ย" ผู้ดูแลกล่าว "อนาคต… ของความทรงจำ… อยู่ในมือ… ของพวกเจ้าแล้ว" แสงสว่างจากผลึกแห่งความทรงจำที่แท้จริงพลันจางหายไป พร้อมกับเสียงของผู้ดูแล ทิ้งไว้เพียงกลุ่มของคินที่ยืนอยู่ท่ามกลางห้องโถงอันศักดิ์สิทธิ์ พวกเขากำลังจะก้าวออกจากที่นี่ พร้อมกับภารกิจใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม… การช่วยเหลือทุกคนให้ได้ความทรงจำที่ถูกพรากไปกลับคืนมา