แสงสีรุ้งที่สว่างจ้าจนแทบจะแสบตาพลันจางหายไปช้าๆ เผยให้เห็นภาพของห้องโถงที่ดูยิ่งใหญ่โอ่อ่าเช่นเดิม แต่คราวนี้ บรรยากาศรอบตัวกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่ความเคร่งขรึมอีกต่อไป แต่มีความรู้สึกของการเปิดกว้าง ราวกับว่าสิ่งที่เคยถูกปิดกั้นไว้ กำลังจะถูกปลดปล่อย ผลึกแห่งความทรงจำที่แท้จริงที่เคยตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง บัดนี้กลับมีลักษณะที่เปลี่ยนไป มันไม่ได้เปล่งประกายระยิบระยับอีกต่อไป แต่กลับมีลักษณะที่โปร่งใสมากขึ้น ราวกับแก้วคริสตัลที่สะท้อนภาพของทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวได้อย่างชัดเจน และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้น คือใจกลางของผลึกนั้น ปรากฏเป็นประตูบานหนึ่ง ที่ส่องแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา "นั่น… มันคืออะไร?" ปันปันเอ่ยถาม ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความงุนงงปนความหวัง "ประตู… ในผลึก?" "มันคือ… 'ประตูสู่ความจริง'… ที่ผู้ดูแลพูดถึง" คินตอบ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากประตูนั้น มันไม่ใช่พลังงานที่น่ากลัว แต่เป็นพลังงานที่อบอุ่นและเชื้อเชิญ "เมื่อเราเชื่อมต่อกับผลึกได้สำเร็จ… มันก็จะเปิดทาง… ให้เราได้เห็น… ทุกสิ่งทุกอย่าง" "แล้ว… เราจะเข้าไปในนั้นได้ยังไง?" มีนัทถาม เขามองไปยังประตูบานเล็กๆ ที่อยู่ภายในผลึกขนาดมหึมา "มันดู… เล็กเกินไป… สำหรับพวกเรา" "มันไม่ใช่ประตูที่ให้เราเดินเข้าไป… ด้วยร่างกาย" มีนาอธิบาย เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น "มันคือ… ประตูแห่งจิตวิญญาณ… หรือ… ความทรงจำ" "เราต้อง… ก้าวผ่านมันไป… ด้วยใจ… ของเรา" คินกล่าว เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ผลึกอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกถึงความกดดัน หรือความกลัว มีเพียงความรู้สึกของการยอมรับ และความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง "แต่… เราจะแน่ใจได้ยังไง… ว่าสิ่งที่เราจะเห็น… คือความจริง… ไม่ใช่ภาพลวงตา… ที่ถูกสร้างขึ้น?" ปันปันถาม เธอยังคงมีความกังวลอยู่บ้างหลังจากที่ได้เห็น 'เงา' ของตัวเองในบ่อน้ำแห่งภาพสะท้อน "เราได้ผ่าน… 'วงกตแห่งความทรงจำที่บิดเบือน'… และ 'สวนแห่งความจริงและผลึกที่แตกสลาย'… มาแล้ว" คินตอบ "เราได้เรียนรู้… ที่จะแยกแยะ… ระหว่างความจริง… และภาพลวงตา… เราต้องเชื่อมั่น… ในสัญชาตญาณ… และในสิ่งที่… เราได้ประจักษ์มา" เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับพื้นผิวของผลึกที่เย็นเฉียบ ความรู้สึกเชื่อมโยงที่เคยมีก็พลันเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าผลึกกำลังตอบรับการสัมผัสของเขา "พร้อมนะ… ทุกคน" คินกล่าว เขามองไปยังเพื่อนทั้งสาม "ไม่ว่าเราจะเห็นอะไร… เราจะเผชิญหน้ากับมัน… ไปด้วยกัน" ทั้งสามคนพยักหน้าอย่างหนักแน่น พวกเขาก้าวเข้ามาใกล้ผลึก ยืนเคียงข้างคิน ราวกับเป็นหนึ่งเดียวกัน "ก้าวเข้าไป… ด้วยความกล้าหาญ… และความหวัง" เสียงกระซิบของผู้ดูแลดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงที่มาจากภายนอก แต่มันดังมาจากภายในจิตใจของพวกเขาเอง ราวกับเป็นเสียงของตนเองที่กำลังให้กำลังใจ คินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ปล่อยใจให้ล่องลอยเข้าไปในประตูแห่งความจริงนั้น ภาพรอบตัวพลันพร่าเลือนไปทั้งหมด มีเพียงแสงสีทองอ่อนๆ ที่สว่างขึ้นเรื่อยๆ จากภายในประตูนั้น เมื่อตาของเขากลับมามองเห็นอีกครั้ง โลกทั้งใบก็พลันเปลี่ยนไป เขาไม่ได้อยู่ในห้องโถงที่โอ่อ่าอีกต่อไป แต่กลับยืนอยู่ท่ามกลางสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มันคือทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีดอกไม้ป่าหลากสีสันเบ่งบาน และมีสายลมพัดเอื่อยๆ พาเอาความหอมหวานของดอกไม้มาแตะจมูก "นี่มัน… ที่ไหนกัน?" ปันปันถาม เธอกำลังยืนอยู่ข้างๆ คิน มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย "ฉันว่า… นี่คือ… ความทรงจำ… ที่แท้จริง… ของพวกเรา" มีนาเอ่ยตอบ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความทึ่ง "มันคือ… สถานที่… ที่เราเคย… ใช้เวลา… ด้วยกัน… ก่อนที่… ทุกอย่างจะ… เปลี่ยนไป" ภาพเบื้องหน้าของพวกเขาค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ปรากฏเป็นภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในอดีต เป็นภาพที่พวกเขาเคยลืมเลือนไป แต่บัดนี้กลับปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน พวกเขาเห็นตัวเองในวัยที่เด็กลงกว่าเดิม กำลังวิ่งเล่น หัวเราะ และทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยกันในทุ่งหญ้าแห่งนี้ "ฉันจำได้… ฉันจำได้แล้ว!" มีนัทร้องอุทาน เขากำลังมองไปยังกลุ่มเด็กๆ ที่กำลังเล่นฟุตบอลกันอยู่ "ฉันเคยเล่นฟุตบอลที่นี่… กับทุกคน!" คินมองไปยังภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า เขารู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ขัดแย้งกันอยู่ เขาเห็นตัวเองในภาพนั้น กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข แต่ก็มีความรู้สึกแปลกๆ แฝงอยู่ "แต่… ทำไม… เราถึงลืมมันไป?" คินถาม "สถานที่แห่งนี้… มันควรจะเป็น… ความทรงจำที่ดี… ที่สุด… ของเรา… ใช่ไหม?" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าสีครามที่สดใสพลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะกลืนกินแสงสว่างทั้งหมด "เกิดอะไรขึ้น?" ปันปันร้องถามด้วยความตกใจ "ดูเหมือนว่า… ความจริง… ที่ถูกซ่อนไว้… กำลังจะปรากฏ" คินกล่าว เขาจ้องมองไปยังกลุ่มเด็กๆ ที่กำลังยืนนิ่งด้วยใบหน้าตกใจ มองไปยังท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป ภาพเหตุการณ์ค่อยๆ เปลี่ยนไปจากความสนุกสนาน กลายเป็นความตื่นตระหนก เด็กๆ ในภาพวิ่งหนีกันอย่างอลหม่าน เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว พวกเขากำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง… สิ่งที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงอันตราย "นั่นมัน… 'เงา'… ที่เราเห็น… ในบ่อน้ำ… ในห้องก่อนหน้านี้… นี่นา" มีนาเอ่ยเสียงสั่น "แต่มัน… ไม่ใช่แค่ 'เงา'… มันคือ… สิ่งที่เกิดขึ้น… จริงๆ" "มันคือ… วันนั้น… วันที่เรา… ได้เผชิญหน้า… กับมัน… เป็นครั้งแรก" คินกล่าว เขากำหมัดแน่น ความทรงจำที่เคยเลือนราง บัดนี้กลับชัดเจนขึ้นอย่างน่ากลัว "วันนั้น… เราได้ทำ… พลาดครั้งใหญ่… และมัน… ก็เปลี่ยนทุกอย่าง… ไปตลอดกาล" แสงสว่างจากประตูแห่งความจริงพลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะดึงพวกเขากลับออกมาจากภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนั้น "เราต้อง… กลับไป… ที่ห้องแห่งการตัดสิน" คินกล่าว "เราได้เห็น… ความจริง… บางส่วนแล้ว… แต่… เรายังต้อง… เข้าใจ… ว่าทำไม… มันถึงเกิดขึ้น… และเรา… จะแก้ไขมัน… ได้ยังไง"