"ระบบ… รักษาความปลอดภัย… ของ… ห้อง… ทดลอง… ทำงาน… แล้ว!" คินอุทาน ใบหน้าของเขาฉายแววตื่นตระหนก "แสดงว่า… มี… ใคร… บางคน… กำลัง… พยายาม… จะ… เข้ามา… ใน… ห้อง… นี้!" เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปทั่วปีกอาคารที่ถูกทิ้งร้าง เสียงนั้นดังเสียดแทงโสตประสาท ทำให้บรรยากาศที่วังเวงอยู่แล้ว ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดมากขึ้นไปอีก "ใคร… กัน… ที่… จะ… มา… ตอนนี้… แล้ว… มา… ทำไม… กัน… ล่ะ?" ปันปันถาม เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ไม่รู้… สิ… แต่… เรา… ต้อง… เตรียมตัว… รับมือ" มีนัทกล่าว เขากระชับไฟฉายในมือแน่น คินรีบหันกลับไปที่แผงควบคุม เขากำลังพยายามจะปิดระบบสัญญาณเตือนภัย แต่ดูเหมือนว่าระบบที่ดร.อลิซวางไว้จะซับซ้อนกว่าที่เขาคิด "มัน… ไม่… ยอม… ปิด… เลย!" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขาดความมั่นใจ "เรา… อาจจะต้อง… หา… ที่… ซ่อน… ก่อน… ที่… พวกมัน… จะ… มา… ถึง" "พวกมัน… เหรอ?" มีนาทวนคำ "นาย… คิดว่า… จะ… มี… คน… มากกว่า… หนึ่ง… คน… หรือ… เปล่า?" "ไม่แน่ใจ… แต่… เพื่อ… ความปลอดภัย… ของ… พวกเรา… เรา… ควรจะ… ซ่อน… ตัว… ไว้… ก่อน" คินตอบ พวกเขารีบมองหาที่ซ่อนในห้องทดลองที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ระเกะระกะ คินสังเกตเห็นตู้เก็บอุปกรณ์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เขารีบผายมือให้เพื่อนๆ "ไป… ซ่อน… ตรงนั้น… กัน!" คินกระซิบ ทั้งสี่คนรีบเข้าไปหลบซ่อนอยู่หลังตู้เก็บอุปกรณ์ พวกเขากลั้นหายใจ พยายามฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากภายนอก ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังใกล้เข้ามา จากนั้น ประตูห้องทดลองที่พวกเขาเพิ่งจะเปิดออก ก็ถูกกระแทกให้เปิดออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่สองร่างปรากฏขึ้นที่ทางเข้าห้อง พวกเขาสวมชุดสีดำสนิท และมีอุปกรณ์บางอย่างที่ดูคล้ายอาวุธอยู่ในมือ "ตรงนี้… มี… ร่องรอย… พลังงาน… ที่… ผิดปกติ" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มแหบพร่า "ดูเหมือนว่า… จะ… มี… ใคร… บางคน… เข้ามา… ใช้… อุปกรณ์… ของ… ดร.อลิซ… แล้ว" อีกเสียงหนึ่งตอบ "เรา… ต้อง… รีบ… เก็บ… มัน… ไป… ก่อน… ที่… พวกเขา… จะ… ทำ… อะไร… ได้" คิน ปันปัน มีนา และ มีนัท แลกสายตากันด้วยความตกใจ พวกเขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ใครคือคนพวกนี้? แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องการอุปกรณ์ของดร.อลิซ? "เรา… ต้อง… หา… วิธี… ที่จะ… ทำให้… พวกมัน… ออกไป… จาก… ที่นี่" คินกระซิบ "แต่… เรา… จะ… ทำ… ยังไง… ล่ะ?" ปันปันถาม "พวกมัน… ดู… อันตราย… มาก… เลย" "ฉัน… มี… แผน… บางอย่าง" คินตอบ "แต่… มัน… อาจจะ… ต้อง… พึ่งพา… พวกเธอ… หน่อย" คินค่อยๆ ผยิดหน้าไปทางแผงควบคุมหลัก เขากระซิบแผนการของเขาให้เพื่อนๆ ฟัง ปันปันและมีนัทพยักหน้าอย่างเข้าใจ ขณะที่คนร้ายสองคนกำลังสำรวจห้อง และมองหาอุปกรณ์ของดร.อลิซ คินก็ค่อยๆ สไลด์ตัวออกจากที่ซ่อน และพยายามจะเข้าไปใกล้แผงควบคุม "หยุด… ตรงนั้น… แหละ!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น คนร้ายคนหนึ่งหันมาเห็นคินเข้าพอดี คินชะงัก แต่ก็ไม่ยอมถอย เขารู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของพวกเขา "นาย… เป็น… ใคร… กัน… แน่?" คนร้ายอีกคนถาม "ฉัน… คือ… คน… ที่… จะ… ไม่ยอม… ให้… พวกนาย… เอา… อะไร… ไป… จาก… ที่นี่" คินตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทันใดนั้น ปันปันและมีนัทก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อน และตรงเข้าไปยังคนร้ายทั้งสองคน พวกเขาไม่ได้มีอาวุธ แต่ใช้ความคล่องแคล่ว และความตกใจของคนร้ายให้เป็นประโยชน์ มีนาที่อยู่ใกล้แผงควบคุมมากที่สุด รีบใช้จังหวะที่คนร้ายกำลังสับสน กดปุ่มบางอย่างบนแผงควบคุม "เกิดอะไร… ขึ้น… น่ะ?" คนร้ายคนหนึ่งร้องถาม เมื่อเห็นแสงไฟในห้องเริ่มกะพริบถี่ขึ้น "ระบบ… รักษาความปลอดภัย… กำลัง… ทำงาน… ผิด… ปกติ!" คินตะโกน "มัน… กำลัง… สร้าง… สนาม… พลังงาน… รบกวน!" แสงไฟในห้องเริ่มสว่างวาบ และเสียงดังอื้ออึงก็ดังขึ้น คนร้ายทั้งสองคนเริ่มแสดงอาการไม่สบายตัว พวกเขาเอามืออุดหู และดูเหมือนจะสับสนอย่างหนัก "นี่… มัน… อะไร… กัน… น่ะ!" หนึ่งในคนร้ายร้องโหยหวน "รีบ… ออกไป… จาก… ที่นี่… เดี๋ยวนี้!" คินตะโกน "ก่อน… ที่… สนาม… พลังงาน… นี้… มัน… จะ… ทำให้… พวกนาย… เสีย… การ… ควบคุม!" คนร้ายทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว พวกเขาตระหนักได้ว่าสถานการณ์กำลังจะเลวร้ายลง พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องล่าถอย "พวกเรา… จะ… กลับ… มา… ใหม่!" หนึ่งในคนร้ายตะโกน ก่อนที่พวกเขาจะรีบวิ่งออกจากห้องทดลองไป เมื่อเสียงฝีเท้าของคนร้ายหายไป ความเงียบก็กลับคืนมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ "เรา… ทำได้… แล้ว… ใช่ไหม?" ปันปันถาม หอบหายใจ "ใช่… พวกเขา… หนี… ไป… แล้ว" คินตอบ เขามองไปที่แผงควบคุมที่ยังคงแสดงค่าพลังงานที่ผิดปกติอยู่ "แต่… คำพูด… ของ… พวกเขา… มัน… ทำให้… ฉัน… เป็น… ห่วง… พวกเขา… บอกว่า… จะ… กลับ… มา… ใหม่" "แล้ว… อุปกรณ์… ของ… ดร.อลิซ… ล่ะ?" มีนาถาม "เรา… ได้… อะไร… จาก… มัน… บ้าง… หรือเปล่า?" "เรา… ได้… ข้อมูล… บางอย่าง… ที่… มี… ประโยชน์" คินกล่าว "แต่… ดูเหมือนว่า… ตัว… รับ… สัญญาณ… ที่… ฉัน… กำลัง… จะ… ติดตั้ง… มัน… จะ… ต้อง… ใช้… เวลา… มากกว่า… นี้… ในการ… ปรับ… แต่ง… ให้… สมบูรณ์" "แล้ว… เรา… จะ… ทำ… ยังไง… ต่อไป… ล่ะ?" มีนัทถาม คินมองไปที่บันทึกของดร.อลิซที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะ "เรา… ต้อง… หา… วิธี… ที่จะ… สร้าง… ตัว… ต้านทาน… พลังงาน… นี้… ขึ้นมา… ให้… ได้" "แต่… เรา… จะ… รู้… ได้ยังไง… ว่า… มัน… มาจาก… ที่ไหน… และ… จะ… สร้าง… มัน… ได้… ยังไง… ถ้า… เรา… ยัง… ไม่… มี… ตัว… รับ… สัญญาณ… ที่… สมบูรณ์?" ปันปันถาม "เรา… อาจจะต้อง… พึ่งพา… ข้อมูล… ที่… เรา… มี… อยู่… ตอนนี้… ก่อน" คินกล่าว "และ… พยายาม… ที่จะ… คาดเดา… จาก… รูปแบบ… ของ… สัญญาณ… ที่… ดร.อลิซ… ได้… บันทึก… ไว้… มัน… อาจจะ… เป็น… การ… คาดเดา… ที่… อันตราย… แต่… เรา… ไม่มี… ทางเลือก… อื่น" "แล้ว… พวก… คนร้าย… เมื่อกี้… ล่ะ?" มีนาถาม "พวกเขา… รู้… ได้ยังไง… ว่า… เรา… อยู่… ที่นี่… แล้ว… มา… ทำไม… กัน… น่ะ?" "นั่น… คือ… คำถาม… ที่… สำคัญ… ที่สุด… ใน… ตอนนี้" คินตอบ "บางที… การมา… ของ… พวกเขา… อาจจะ… เป็น… เบาะแส… ที่… สำคัญ… ที่สุด… ที่… เรา… จะ… ได้รับ… ใน… วันนี้"