"เรา… ต้อง… หยุด… พวกมัน… ให้… ได้!" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว เขาเหลือบมองไปยังตู้เก็บอุปกรณ์ที่เขาเคยกล่าวถึง ซึ่งตอนนี้ถูกคนทั้งสองผลักออกไปอย่างช้าๆ เผยให้เห็นประตูเหล็กบานเล็กที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง "แต่… พวกมัน… มี… อุปกรณ์… ที่… ดู… แข็งแกร่ง… มาก… เลย… เรา… จะ… ทำ… ยังไง… กัน… ล่ะ?" มีนัทถาม "ฉัน… จะ… ลอง… อีกครั้ง… แต่… คราวนี้… ฉัน… จะ… พยายาม… ควบคุม… มัน… ให้… อยู่… ใน… ขอบเขต… ที่… ปลอดภัย… ที่สุด" คินกล่าว ขณะที่เขากำลังรวบรวมสมาธิ เขารู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ความร้อนที่เพิ่มสูงขึ้น "นายแน่ใจนะ… คิน?" ปันปันถาม ด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง "ฉัน… ต้อง… ทำ… ให้… ได้" คินตอบ "ถ้า… พวกมัน… ได้… อุปกรณ์… นั้น… ไป… แล้ว… เกิด… อะไร… ขึ้น… กับ… พวกเรา… ต่อ… ไป… ก็… ไม่… รู้…" ร่างทั้งสองคนนั้นกำลังใช้เครื่องมือบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นใบเลื่อยไฟฟ้าขนาดเล็ก เจาะเข้าไปที่กลอนประตูเหล็ก พวกมันทำงานอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ "ใกล้… แล้ว… อีก… นิดเดียว…" เสียงแหบพร่าพูดอย่างกระหาย "เรา… ต้อง… รีบ… ทำ… อะไร… สักอย่าง… แล้ว!" มีนาเสริม คินหลับตาลง เขาพยายามสัมผัสถึงพลังงานของประตูบานนั้น เขารู้สึกได้ถึงความเย็นและความแข็งแกร่งของมัน เขาค่อยๆ ปลดปล่อยพลังงานของตนเองออกมาอย่างช้าๆ แต่มั่นคง พลังงานนั้นแผ่กระจายออกไป สัมผัสกับพื้นผิวของประตูเหล็ก "เปรี๊ยะ!" เกิดประกายไฟเล็กๆ ขึ้นที่บริเวณกลอนประตู คนทั้งสองชะงักไป "อะไร… กัน… นั้น?" เสียงหนึ่งอุทาน "พลังงาน… นี้… มัน… ดูดซับ… พลังงาน… ของ… เรา… ด้วย!" อีกเสียงเสริม "ไม่… ไม่… จริง… สิ…" คินยิ้มเล็กน้อย เขาเห็นว่าแผนของเขากำลังได้ผล เขาค่อยๆ เพิ่มระดับพลังงานของตนเองขึ้นเรื่อยๆ ประตูเหล็กเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย "หยุด… เดี๋ยวนี้… เลย!" เสียงแหบพร่าตะคอก มันหันมามองคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ "ฉัน… ขอโทษ… ด้วย… นะ… แต่… พวกแก… มา… ผิด… เวลา… ผิด… ที่… แล้ว" คินกล่าว "เจ้า… เด็ก… หน้า… โง่!" ร่างทั้งสองทิ้งเครื่องมือที่ใช้เจาะประตู แล้วพุ่งเข้าใส่คินทันที "ระวัง!" มีนัทตะโกน เขารีบหยิบขวดแก้วที่เต็มไปด้วยของเหลวบางอย่างที่เขาเก็บมาจากห้องทดลอง แล้วขว้างมันใส่ร่างทั้งสอง "ฟุ่บ! โครม!" ขวดแก้วแตกกระจาย ของเหลวสีเขียวข้นกระจายไปทั่วพื้น และเมื่อมันสัมผัสกับอากาศ ก็เกิดควันสีขาวขึ้นมาอย่างหนาแน่น "อั่ก!" ร่างทั้งสองคนไอสำลัก พวกมันดูเหมือนจะได้รับผลกระทบจากควันพิษ "ไป… กัน… เถอะ!" คินตะโกน เขาเห็นว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะหลบหนี พวกเขารีบวิ่งออกจากห้องทดลอง ไปยังทางที่เข้ามา ในขณะที่ร่างทั้งสองยังคงสำลักควันอยู่ "แย่… แล้ว… พวกมัน… ไม่… ยอม… แพ้… ง่ายๆ… แน่!" มีนาหันกลับไปมอง "เรา… ต้อง… หา… ทาง… ที่จะ… ปิด… ทางเข้า… นี้… ให้… ได้… ก่อน… ที่… พวกมัน… จะ… ตาม… มา… ทัน!" คินกล่าว พวกเขามาถึงทางเข้าห้องทดลอง ที่ซึ่งพวกเขาทิ้งประตูบานใหญ่เปิดแง้มเอาไว้ "เรา… จะ… ปิด… มัน… ได้… ยังไง… ล่ะ?" ปันปันถาม "ฉัน… จะ… ลอง… ใช้… พลัง… ของ… ฉัน… อีกครั้ง… เพื่อ… สร้าง… กำแพง… พลังงาน… ปิด… ทางเข้า… นี้… ชั่วคราว" คินตอบ คินหันกลับไป เขาเห็นว่าร่างทั้งสองกำลังพยายามลุกขึ้นยืน และมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต "เร็ว… เข้า… คิน!" มีนัทเร่ง คินสูดลมหายใจลึกๆ เขาหลับตาลง สัมผัสถึงพลังงานรอบตัว และดึงมันเข้ามาในตัว พลังงานสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเขา ค่อยๆ แผ่ขยายออกไป "ปัง! ปัง!" เสียงประตูที่ถูกกระแทกดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้คินต้องเร่งความเร็วในการรวมพลังงาน "พลังงาน… นี้… มัน… คือ… อะไร… กัน… แน่?" เสียงแหบพร่าตะโกนมา "เป็น… พลังงาน… ที่… ช่วย… ปกป้อง… พวกเรา… ไง… เล่า!" คินตะโกนตอบ กำแพงพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ปิดกั้นทางเข้าห้องทดลองอย่างสมบูรณ์ มันดูเหมือนจะแข็งแกร่งพอที่จะยับยั้งการเข้ามาของคนทั้งสองได้ชั่วคราว "เรา… ทำ… ได้… แล้ว!" ปันปันถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่… เรา… ก็… ยัง… ไม่… รู้… ว่า… พวกมัน… คือ… ใคร… แล้ว… ทำไม… ถึง… ต้องการ… อุปกรณ์… นั้น…" มีนาพูด "และ… ที่สำคัญ… เรา… ก็… ยัง… ไม่… รู้… ว่า… อุปกรณ์… ที่… พวกมัน… ต้องการ… นั้น… มัน… คือ… อะไร… กัน… แน่" คินกล่าว พวกเขาหันกลับไปมองที่ประตูบานเล็กที่อยู่หลังตู้เก็บอุปกรณ์ มันยังคงปิดสนิท แต่มีรอยไหม้เล็กน้อยจากการพยายามเจาะของคนทั้งสอง "บางที… เรา… อาจจะ… ต้อง… กลับมา… ที่นี่… อีกครั้ง…" คินพึมพำ "นาย… หมายถึง… จะ… กลับมา… เปิด… ประตู… นั้น… อย่างนั้น… เหรอ?" ปันปันถาม "ใช่… ถ้า… พวกมัน… ต้องการ… มัน… ขนาดนั้น… แสดงว่า… มัน… ต้อง… มี… อะไร… บางอย่าง… ที่… สำคัญ… อยู่… ข้างใน… นั้น" คินตอบ "และ… บางที… มัน… อาจจะ… เกี่ยวข้อง… กับ… การ… กอบกู้… ความทรงจำ… ของ… พวกเรา… ด้วย" "แต่… ถ้า… พวกมัน… กลับมา… อีก… ล่ะ?" มีนัทถาม "เรา… จะ… ต้อง… เตรียมตัว… รับมือ… ให้… ดีกว่า… เดิม" คินกล่าว "และ… ฉัน… เชื่อว่า… พวกมัน… คงจะ… ไม่… สามารถ… ผ่าน… กำแพง… พลังงาน… ของ… ฉัน… ไป… ได้… ง่ายๆ… แน่" พวกเขาเดินออกจากปีกอาคารที่ถูกทิ้งร้าง มุ่งหน้ากลับไปยังที่ปลอดภัย บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความไม่แน่นอน แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ได้ค้นพบเบาะแสใหม่ เกี่ยวกับผู้คนที่เกี่ยวข้องกับการสูญเสียความทรงจำของพวกเขา "เรา… จะ… ต้อง… หา… คำตอบ… ให้… ได้… ไม่ว่า… มัน… จะ… ยาก… แค่ไหน… ก็ตาม" คินกล่าว