แสงสว่างจ้าสาดเข้าตา คินค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เขาเห็นคือสีขาวโพลนราวกับอยู่ในหมอกหนาทึบ เขาพยายามขยับร่างกาย แต่กลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีโซ่ตรวนพันธนาการเอาไว้ “มีนา… มีนัท… ปันปัน…” เขาพยายามเรียกชื่อเพื่อนๆ เสียงของเขาแหบพร่า “ที่… นี่… คือ… ที่ไหน… กัน… ล่ะ…?” เสียงของมีนาตอบกลับมาอย่างอ่อนแรง คินค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น เขาพบว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่บนพื้น แต่ลอยอยู่กลางอากาศในม่านหมอกสีขาวที่ไม่สิ้นสุด เพื่อนๆ ของเขาก็อยู่ในสภาพเดียวกัน พวกเขาลอยคว้างอยู่รอบๆ ตัวคิน “เรา… ผ่าน… มา… ได้… แล้ว…!” ปันปันอุทานอย่างดีใจ แต่เสียงของเขาก็ฟังดูแผ่วเบา “แต่… ที่นี่… มัน… แปลก… จัง…” “นี่… คือ… ‘มิติ… ความทรงจำ’… ที่… ดร.อลิซ… พูดถึง… แน่ๆ…” คินกล่าว “มัน… คือ… พื้นที่… ที่… เต็ม… ไป… ด้วย… พลังงาน… ของ… ความทรงจำ… ที่… ถูก… เก็บ… ไว้…” “แต่… มัน… ดู… ว่างเปล่า… จัง…” มีนัทกล่าว “ฉัน… ไม่… เห็น… อะไร… เลย… นอกจาก… หมอก… นี้…” “หมอก… นี้… คือ… ตัวตน… ของ… ความทรงจำ… ที่… ยัง… ไม่… ถูก… จัด… ระเบียบ…” คินอธิบาย “มัน… มี… พลังงาน… ของ… ความรู้สึก… ประสบการณ์… และ… เหตุการณ์… ต่างๆ… ที่… ถูก… เก็บ… ไว้… ที่นี่…” “แล้ว… เรา… จะ… หา… ความทรงจำ… ของ… เรา… ได้… อย่างไร… ล่ะ…?” มีนาถาม “เรา… ต้อง… ใช้… สัญชาตญาณ… และ… ความรู้สึก… ของ… เรา… ใน… การ… ค้นหา…” คินตอบ “ลอง… คิดถึง… ช่วงเวลา… ที่… เรา… อยาก… จะ… จำ… ได้… มาก… ที่สุด… ปล่อย… ให้… ความรู้สึก… นั้น… นำทาง…” ทุกคนหลับตาลง พวกเขาพยายามนึกถึงภาพเหตุการณ์ในอดีต ความรู้สึกที่คุ้นเคย ความทรงจำที่เลือนราง ทันใดนั้นเอง หมอกสีขาวรอบตัวพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป มันไม่ได้เป็นสีขาวโพลนอีกต่อไป แต่เริ่มมีสีสันปรากฏขึ้น สีฟ้า สีเขียว สีเหลือง สีแดง สลับกันไปมา “ดู… นั่น… สิ!” ปันปันชี้ไปยังจุดหนึ่ง “ฉัน… เห็น… ภาพ… บางอย่าง…” ภาพนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เป็นภาพของสนามเด็กเล่นที่คุ้นเคย มีชิงช้า มีสไลเดอร์ และมีต้นไม้ใหญ่ที่ปันปันชอบปีน “นั่น… คือ… ความทรงจำ… ของ… ฉัน…!” ปันปันอุทาน “ตอน… ที่… ฉัน… มา… เล่น… ที่นี่… กับ… พ่อ… แม่…” ภาพนั้นสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง และปันปันก็ถูกดึงเข้าไปในนั้น “ปันปัน!” เพื่อนๆ ตะโกนเรียก แต่เขาหายไปแล้ว “เขา… ถูก… ดึง… เข้าไป… ใน… ความทรงจำ… ของ… ตัว… เอง…” คินกล่าว “เรา… ก็… ต้อง… ทำ… เช่น… กัน…” “แต่… ถ้า… เรา… เข้าไป… แล้ว… เรา… จะ… ออกมา… ได้… อย่างไร…?” มีนัทถาม “เมื่อ… เรา… ได้… รับรู้… และ… เข้าใจ… ความทรงจำ… นั้น… อย่าง… ถ่องแท้… เรา… ก็… จะ… กลับ… ออกมา… ได้…” คินตอบ “แต่… ถ้า… เรา… ยัง… ค้าง… อยู่… กับ… ความทรงจำ… นั้น… นาน… เกินไป… เรา… อาจจะ… หลง… ทาง… ใน… โลก… นั้น…” มีนาหลับตาลง เธอพยายามนึกถึงภาพวันแรกที่เธอเจอกับคินที่โรงเรียน ภาพการทำงานร่วมกันกับเพื่อนๆ ภาพความฝันที่อยากจะเป็นนักดนตรี ทันใดนั้น หมอกสีขาวรอบตัวมีนาก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ และปรากฏภาพเวทีคอนเสิร์ตที่เธอใฝ่ฝัน “ฉัน… จะ… ต้อง… ไป… ที่นั่น…!” มีนากล่าว เธอหันไปมองเพื่อนๆ ด้วยรอยยิ้ม “แล้ว… เจอกัน… ใหม่… นะ…” เมื่อมีนาหายเข้าไปในภาพนั้น ก็ถึงตาของมีนัท มีนัทหลับตาลง เขาเห็นภาพการแข่งขันฟุตบอล ภาพกองเชียร์ที่ตะโกนให้กำลังใจ ภาพรอยยิ้มของพ่อแม่ที่มองเขาอยู่บนอัฒจันทร์ “ฉัน… ต้อง… กลับ… ไป… ชนะ… อีก… ครั้ง…” มีนัทกล่าว “ไว้… เจอกัน…” สุดท้าย เหลือเพียงคิน เขายังคงลอยอยู่กลางหมอกสีขาว เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่ความทรงจำในอดีต แต่เป็นสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น “นี่… มัน… คือ… อะไร… กัน…?” คินพึมพำ ทันใดนั้น หมอกสีขาวก็เริ่มก่อตัวเป็นภาพเงาดำทะมึน รูปร่างของมันบิดเบี้ยว ไม่ชัดเจน แต่ให้ความรู้สึกถึงอันตรายบางอย่าง “ระวัง… คิน!” เสียงของดร.อลิซดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง “นั่น… คือ… ‘เงา… แห่ง… ความ… ลบ… เลือน’… มัน… คือ… ตัวตน… ของ… ความทรงจำ… ที่… ถูก… สร้าง… ขึ้น… เพื่อ… ปกป้อง… สิ่ง… ที่… ถูก… ซ่อน… ไว้…” “ปกป้อง… อะไร…?” คินถาม “ปกป้อง… ‘แกน… ความทรงจำ… หลัก’… ของ… เรา…!” ดร.อลิซกล่าว “และ… มัน… กำลัง… จะ… ทำร้าย… แก…” เงาดำทะมึนพุ่งเข้ามาหาคินอย่างรวดเร็ว คินพยายามหลบหลีก แต่ร่างกายของเขายังคงหนักอึ้ง “ฉัน… ต้อง… ทำ… อะไร… สักอย่าง…!” คินคิดในใจ “ถ้า… ฉัน… ไม่… สามารถ… เข้าถึง… ‘แกน… ความทรงจำ… หลัก’… ได้… เรา… ก็… จะ… ไม่… มี… วัน… ได้… ความทรงจำ… ของ… เรา… กลับคืนมา…” เขาตัดสินใจ เขาต้องเผชิญหน้ากับเงาดำนั้น คินรวบรวมพลังงานทั้งหมดที่เขามี เขาปล่อยมันออกมาเป็นลำแสงสีฟ้าที่พุ่งเข้าปะทะกับเงาดำ “ฟุ่บ!” ลำแสงสีฟ้าส่องประกายสว่างวาบไปทั่วทั้งมิติแห่งความทรงจำ เงาดำพยายามต้านทาน แต่พลังงานของคินนั้นแข็งแกร่งเกินไป “กรี๊ดดดด!” เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้น และเงาดำก็เริ่มสลายตัวไป เหลือเพียงกลุ่มหมอกสีเทาที่ค่อยๆ จางหายไป คินรู้สึกถึงร่างกายที่เบาลง เขากำลังถูกดึงกลับไปยังจุดเริ่มต้น “สำเร็จ… แล้ว…!” เขากล่าวอย่างโล่งอก เมื่อแสงสว่างจ้าค่อยๆ จางลง คินก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่ห้องทดลองอีกครั้ง เขามองไปรอบๆ ปันปัน มีนา และมีนัท ก็กลับมาอยู่ที่นั่นแล้ว พวกเขากำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและโล่งอก “คิน! นาย… ไม่เป็นไร… ใช่… ไหม!?” มีนารีบวิ่งเข้ามาหา “ฉัน… สบายดี…” คินตอบ “พวก… นาย… ล่ะ?” “ฉัน… ก็… กลับมา… แล้ว…” ปันปันกล่าว “และ… ฉัน… จำ… ได้… ทุกอย่าง… แล้ว…!” “ฉัน… ก็… เหมือน… กัน…” มีนัทเสริม “ภาพ… ของ… พ่อ… กับ… แม่… ชัดเจน… มาก…” มีนายิ้มกว้าง “ฉัน… ก็… จำ… ได้… แล้ว…!” ทุกคนมองหน้ากันด้วยความยินดี พวกเขาประสบความสำเร็จในการเดินทางเข้าสู่มิติแห่งความทรงจำ “แต่… แล้ว… ‘แกน… ความทรงจำ… หลัก’… ล่ะ…?” มีนาถาม “เรา… ยัง… ไม่ได้… เข้าถึง… มัน… เลย…” “เรา… ยัง… ไม่… ได้… เข้าถึง… มัน… โดย… ตรง…” คินตอบ “แต่… การ… ที่… เรา… ได้… เห็น… และ… เข้าใจ… ความทรงจำ… ส่วน… หนึ่ง… ของ… เรา… มัน… ช่วย… ให้… ‘แกน… ความทรงจำ… หลัก’… เริ่ม… เปิด… ออก… ที… ละ… น้อย…” “แล้ว… มัน… จะ… ใช้… เวลา… นาน… แค่ไหน…?” ปันปันถาม “ฉัน… ไม่… แน่ใจ…” คินตอบ “แต่… ฉัน… รู้สึก… ได้… ว่า… ความทรงจำ… ที่… หาย… ไป… ของ… เรา… กำลัง… ค่อยๆ… กลับ… คืน… มา…” ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากนอกห้อง “พวก… เธอ… อยู่… ข้างใน… กัน… หมด… เลย… สินะ…” เสียงนั้น… เย็นเยียบ… และ… คุ้นเคย… อย่าง… ประหลาด…