รูปถ่ายใบหนึ่งถูกแนบไว้กับหน้ากระดาษ เป็นรูปของชายหนุ่มคนเดิม… แต่คราวนี้เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนอันธพาล ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม และดวงตาฉายแววกร้าว “วันที่ 25 กรกฎาคม… ฉันได้ยินมาว่า ‘เขา’ กำลังจะกลับมา เขาต้องการ ‘ของ’ ชิ้นนั้นคืน ฉันรู้ดีว่าถ้าเขาได้มันไป… ทุกอย่างจะจบสิ้น ฉันต้องซ่อนมันไว้ให้ดีที่สุด… และต้องทำให้แน่ใจว่าเขาไม่มีวันหาเจอ” “ของ” ชิ้นนั้น… มันคืออะไรกันแน่? และทำไมมันถึงสำคัญขนาดที่ทำให้ใครบางคนต้องตามล่า? ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ความทรงจำที่หายไปของฉัน… มันน่าจะเชื่อมโยงกับเรื่องราวนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ขณะที่ฉันกำลังจมอยู่ในภวังค์ ป้ามาลีก็เข้ามาในห้องอีกครั้ง “คุณหนูคะ วันนี้คุณหนูจะไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะไหมคะ? อากาศดีนะคะ” ฉันลังเลเล็กน้อย แต่แล้วก็ตัดสินใจ “ค่ะป้า ไปค่ะ” ฉันแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ป้ามาลีเตรียมไว้ให้ มันเป็นชุดที่ดูเรียบง่าย แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ฉันหยิบสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่มีจี้รูปผีเสื้อมาใส่ มันเป็นสร้อยที่ป้ามาลีบอกว่า “เป็นของที่คุณแม่ของคุณหนูให้มา” เมื่อเราไปถึงสวนสาธารณะ ฉันรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับธรรมชาติรอบตัว เสียงนกร้อง เสียงลมพัด และแสงแดดอ่อนๆ ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายลง ขณะที่เรากำลังเดินเล่นอยู่ ฉันสังเกตเห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาใส่เสื้อฮู้ดสีดำ สวมแว่นกันแดดปิดบังใบหน้า แต่ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาที่ฉัน ฉันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “ป้าคะ… ใครคนนั้นน่ะค่ะ… ทำไมเขาถึงมองเราแบบนั้น?” ป้ามาลีหันไปมอง “อ๋อ ไม่ต้องห่วงค่ะคุณหนู อาจจะเป็นนักท่องเที่ยวเฉยๆ ค่ะ” แต่ฉันรู้สึกไม่มั่นใจ… สายตาของเขา… มันดูเหมือนกับสายตาของคนที่ฉันเห็นในรูปถ่าย ขณะที่เราเดินผ่านชายหนุ่มคนนั้น ฉันรู้สึกเหมือนได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย… เป็นกลิ่นเดียวกันกับที่ฉันได้กลิ่นในห้องนอนเมื่อวานนี้… กลิ่นที่ฉันพบในสมุดบันทึกของฉัน “ป้าคะ… หนูว่า… หนูรู้จักเขานะคะ” ฉันพูดด้วยเสียงสั่น ป้ามาลีหันมามองฉันด้วยสีหน้าแปลกใจ “รู้จักเหรอคะ? คุณหนูจำเขาได้?” ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไร ชายหนุ่มคนนั้นก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินตรงเข้ามาหาเรา “คุณมินตรา…” เขาเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่า แต่กลับคุ้นหูอย่างประหลาด ฉันมองเขาด้วยความตกใจ… เขาถอดแว่นกันแดดออก… ใบหน้าของเขา… มันคือใบหน้าของชายหนุ่มในรูปถ่าย! “คุณ… คุณคือใครคะ?” ฉันถามออกไปอย่างสั่นเครือ ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก “ฉันคือคนที่เธอตามหา… ฉันคือคนที่รู้ความจริงทุกอย่าง” ป้ามาลีดูตื่นตระหนก “คุณ! คุณเป็นใคร! มาทำอะไรที่นี่!” “ผมมาเพื่อทวงสิ่งที่ผมควรจะได้คืน” ชายหนุ่มพูด สายตาของเขากวาดมองไปที่ฉัน ก่อนจะหยุดที่ข้อมือของฉัน “รอยแผลเป็นนั่น… มันคือเครื่องหมาย… เครื่องหมายของผู้ที่ถูกครอบครอง” เขาพูด ครอบครอง? เครื่องหมาย? อะไรกัน? ทันใดนั้นเอง… ชายหนุ่มก็ยื่นมือออกมาคว้าข้อมือของฉันไว้แน่น “ปล่อยหนูนะ!” ฉันร้อง “ถ้าเธอไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย… จงให้ ‘มัน’ กับฉันเสียดีๆ” เขาพูด “ปล่อยคุณหนูนะ!” ป้ามาลีตะโกนพยายามจะเข้ามาชกต่อยเขา แต่ชายหนุ่มกลับผลักป้ามาลีจนล้มลง ฉันตกใจมาก พยายามดิ้นรน แต่แรงของเขาก็มากเกินกว่าที่ฉันจะต้านทานได้ “คุณต้องการอะไรกันแน่!” ฉันตะโกนถาม “ฉันต้องการ ‘มัน’… ของที่เธอซ่อนไว้… ของที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน!” เขาพูดพลางบีบข้อมือฉันแรงขึ้น ในขณะที่ฉันกำลังจะหมดหวัง… จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว…