สไปรท์สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี เธอไม่สามารถปล่อยให้ความกลัวและความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจของเธอไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ไล่หารายชื่อของแทนไท หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทุกครั้งที่นิ้วของเธอสัมผัสกับหน้าจอ มันเหมือนกับกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านร่าง "เอาล่ะ สไปรท์... นี่คือเวลาของเธอแล้ว" เธอพึมพำกับตัวเองอย่างให้กำลังใจ "เธอต้องพูดความจริง" เธอตัดสินใจกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่ละวินาทีที่ผ่านไปราวกับถูกยืดออกไปเป็นชั่วโมงๆ สไปรท์หลับตาลง จินตนาการถึงใบหน้าของแทนไท เธอกลอบว่าเขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเธอสารภาพเรื่องทั้งหมดออกไป ความคิดนั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว "ฮัลโหล สไปรท์... มีอะไรเหรอ" เสียงของแทนไทดังขึ้นมาอย่างอ่อนโยน แฝงไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย "ดึกแล้วนะ มีอะไรรึเปล่า" สไปรท์อึ้งไปเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่แสนคุ้นเคยและอบอุ่นของเขา มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก "แทนไท... คือ... ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอด้วย" "เรื่องอะไรเหรอ" แทนไทถาม น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย "ฟังดูเครียดๆ นะ เกิดอะไรขึ้น บอกฉันได้นะ" "ฉัน... ฉันกำลังจะไปหาเธอ" สไปรท์พูดเสียงแผ่วเบา "ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันต่อหน้า" "ตอนนี้เลยเหรอ" แทนไทดูประหลาดใจเล็กน้อย "แต่ว่า..." "ขอร้องล่ะนะ แทนไท" สไปรท์ตัดบท "ฉัน... ฉันต้องการเจอเธอจริงๆ" เมื่อได้ยินน้ำเสียงอ้อนวอนของสไปรท์ แทนไทก็ถอนหายใจเบาๆ "ก็ได้... ได้สิ ถ้าเธออยากเจอจริงๆ ฉันจะรอที่บ้านนะ ขับรถดีๆ ล่ะ" "ขอบคุณนะ" สไปรท์กล่าว แล้วรีบวางสาย เธอกระชับกระเป๋าถือ ก่อนจะรีบออกจากบ้านทันที อากาศยามค่ำคืนเย็นยะเยือก แต่กลับไม่สามารถทำให้ความรู้สึกร้อนรุ่มในอกของเธอสงบลงได้เลย ระหว่างทาง สไปรท์พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัว เธอคิดถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ตั้งแต่จุดเริ่มต้น จนถึงคำพูดของนนท์ที่ทำให้ทุกอย่างสับสนวุ่นวายไปหมด เธอจะเริ่มต้นอย่างไรดี จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้แทนไทฟังได้อย่างไร โดยไม่ทำให้เขาเสียใจ หรือรู้สึกว่าถูกหักหลัง เมื่อมาถึงบ้านของแทนไท สไปรท์ก็เห็นแสงไฟสว่างไสวอยู่ภายใน เธอค่อยๆ ก้าวลงจากรถ หัวใจเต้นระรัวไม่หยุด เธอเดินไปที่ประตูบ้าน แล้วยกมือขึ้นเคาะอย่างแผ่วเบา ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของแทนไทที่ดูอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสไปรท์ เขาก็ยิ้มออกมาทันที "มาแล้วเหรอ เข้ามาก่อนสิ" สไปรท์ก้าวเข้าไปในบ้าน รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา แทนไทปิดประตู แล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "เป็นอะไรไปสไปรท์ ดูซีดๆ นะ" "คือ..." สไปรท์อึกอัก "ฉัน... ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ" แทนไทเดินไปที่โซฟาแล้วผายมือเชิญให้สไปรท์นั่งลง "นั่งก่อนสิ ดื่มน้ำไหม" "ไม่ต้องค่ะ" สไปรท์ตอบ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างเกร็งๆ เธอก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันแน่น "ฉัน... ฉันต้องขอโทษเธอจริงๆ นะ แทนไท" แทนไทขมวดคิ้วเล็กน้อย "ขอโทษเรื่องอะไร" "เรื่อง... เรื่องที่ฉันเคยแอบชอบนนท์" สไปรท์พูดเสียงเบาแทบจะไม่ได้ยิน "ฉัน... ฉันโกหกเธอ" เมื่อได้ยินดังนั้น แทนไทก็เงียบไปชั่วขณะ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงนิ่งสงบ "ฉันรู้แล้ว" คำตอบของแทนไททำให้สไปรท์เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความประหลาดใจ "รู้... รู้แล้วเหรอ" "อือ" แทนไทพยักหน้า "ฉันรู้มาสักพักแล้ว" "ใครบอกเธอ" สไปรท์ถามด้วยความตกใจ "แล้ว... แล้วเธอไม่โกรธฉันเหรอ" "มายด์บอกฉัน" แทนไทตอบ แล้วถอนหายใจ "ฉันไม่โกรธเธอหรอกสไปรท์ แต่ฉัน... เสียใจนิดหน่อย" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของสไปรท์ "ฉันขอโทษจริงๆ นะ ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงได้ทำแบบนั้น" "ไม่เป็นไรหรอก" แทนไทพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ฉันเข้าใจว่าความรู้สึกมันซับซ้อน บางทีเราก็ควบคุมมันไม่ได้" "แต่... แต่ฉันรักเธอนะ แทนไท" สไปรท์พูดเสียงสั่นเครือ "ฉันรักเธอจริงๆ ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ มันไม่ใช่การหลอกลวง" แทนไทมองหน้าสไปรท์ ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวดเล็กน้อย "ฉันรู้... ฉันเชื่อเธอ" "แล้ว... แล้วเรื่องที่นนท์มาหาฉันที่โรงเรียนเมื่อวานนี้ล่ะ" สไปรท์ถามอย่างไม่แน่ใจ "เธอรู้เรื่องนั้นด้วยหรือเปล่า" "ไม่... ฉันไม่รู้เรื่องนั้น" แทนไทส่ายหน้า "เขามาหาเธอเหรอ" "ใช่" สไปรท์เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตั้งแต่การพบกันในห้องสมุด ไปจนถึงคำพูดของนนท์ที่ทำให้เธอสับสน "เขาบอกว่า... เขาจะพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าฉันยังรักเขาอยู่" แทนไทฟังอย่างตั้งใจ เมื่อสไปรท์เล่าจบ เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ฉันไม่รู้ว่านนท์คิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ คือ... ฉันรักเธอ สไปรท์" "ฉันก็รักเธอ แทนไท" สไปรท์ตอบรับ น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่ฉันไม่รู้ว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อย่างไร" "เราจะผ่านไปด้วยกัน" แทนไทจับมือของสไปรท์ไว้แน่น "ฉันจะไม่ปล่อยมือเธอไปไหน" สไปรท์มองเข้าไปในดวงตาของแทนไท เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความมั่นคงในแววตาคู่นั้น มันเป็นความรู้สึกที่เธอโหยหามาตลอด "แต่ฉันกลัว" สไปรท์สารภาพ "ฉันกลัวว่าความรู้สึกของฉันมันจะไม่มากพอ ฉันกลัวว่าฉันจะทำให้เธอเสียใจอีก" "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกสไปรท์" แทนไทบีบมือเธอเบาๆ "ทุกคนเคยทำผิดพลาด แต่สิ่งสำคัญคือเราเรียนรู้จากมัน และก้าวต่อไป" "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร" สไปรท์รู้สึกท่วมท้นไปด้วยอารมณ์ "เธอไม่ต้องทำอะไรพิเศษหรอก" แทนไทยิ้มบางๆ "แค่เป็นสไปรท์ในแบบของเธอ แค่รักฉันในแบบที่เธอเป็น" สไปรท์มองเขานิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงความสบายใจที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในหัวใจ แทนไทไม่ได้ตัดสินเธอ เขาเข้าใจเธอ และพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ "ขอบคุณนะ แทนไท" สไปรท์กล่าว "ขอบคุณที่เข้าใจฉัน" "ไม่ต้องขอบคุณ" แทนไทดึงสไปรท์เข้ามากอด "แค่เราอยู่ด้วยกันก็พอแล้ว" สไปรท์ซบหน้าลงกับอกของแทนไท สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย เธอรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยภาระหนักอึ้งที่แบกมานานออกไปได้แล้ว "ส่วนเรื่องนนท์" แทนไทกล่าวต่อ "ฉันจะคุยกับเขาเอง" สไปรท์เงยหน้าขึ้นมอง "เธอจะคุยกับเขาทำไม" "เพราะเขาทำให้เธอไม่สบายใจ" แทนไทตอบ "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่ฉันรัก" สไปรท์รู้สึกซาบซึ้งในตัวแทนไทเป็นอย่างมาก เธอรู้ว่าเธอโชคดีมากแค่ไหนที่ได้เจอเขา "ฉันรักเธอนะ แทนไท" สไปรท์กระซิบ "ฉันก็รักเธอ สไปรท์" แทนไทตอบรับ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน แสงดาวส่องประกายอยู่ภายนอก ราวกับเป็นพยานให้กับความรักที่กำลังเบ่งบานอีกครั้งหนึ่ง สไปรท์รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังไม่ราบรื่นนัก แต่เมื่อมีแทนไทอยู่เคียงข้าง เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง