รอยยิ้มมุมปากของเตชินในขณะที่นลินกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความสับสน ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง มันเป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา เธอไม่แน่ใจว่ามันคือรอยยิ้มแห่งความเข้าใจ ความสมเพช หรือ… ความรู้ความลับบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน “เตชิน… นาย…” นลินเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามจับพิรุธ เตชินรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เปล่า… ฉันแค่… กังวลเรื่องพีระ… แล้วก็… เรื่องที่แม่เธอเขียนไว้…” เขารีบเปลี่ยนเรื่อง “เรา… เราต้องรีบหาตัวพีระให้เจอ… ก่อนที่จะมีใครมาเจอเขา… หรือไม่ก็… ฆ่าเขา…” คำพูดของเตชินดูมีเหตุผล แต่นลินก็ยังคงรู้สึกไม่ไว้วางใจ เธอตัดสินใจที่จะลองหาข้อมูลเกี่ยวกับพีระเพิ่มเติมด้วยตัวเอง ในขณะที่เตชินกำลังโทรศัพท์หาใครบางคน นลินก็แอบหยิบโทรศัพท์ของเตชินมาดู เธอพบว่าเขากำลังคุยอยู่กับใครบางคนที่ชื่อ ‘วิชัย’ และมีบทสนทนาที่น่าสงสัยเกี่ยวกับ “แผนการ” และ “การจัดการกับปัญหา” “วิชัย?” นลินพึมพำกับตัวเอง “เขาคือใคร? แล้วแผนการที่พูดถึงคืออะไร?” เธอรีบเปิดดูประวัติการโทร และพบว่าเตชินได้โทรหา ‘วิชัย’ หลายครั้งในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ทันใดนั้นเอง… เตชินก็หันกลับมา “นลิน… ทำอะไรอยู่?” นลินรีบวางโทรศัพท์ของเตชินกลับที่เดิม “เปล่า… ฉันแค่… กำลังคิดว่า… เราควรจะไปหาพีระที่ไหน…” เตชินมองนลินด้วยสายตาที่เหมือนจะจับพิรุธ “นาย… ไม่ไว้ใจฉันเหรอ?” คำถามนั้นทำให้นลินรู้สึกผิด “เปล่า… ฉันแค่… สับสนไปหมด… ฉันไม่รู้ว่าใครคือคนที่ไว้ใจได้อีกแล้ว…” เตชินถอนหายใจ “ฉันเข้าใจ… แต่นาย… ควรจะเชื่อใจฉันนะ… อย่างน้อย… ตอนนี้… เราก็มีเป้าหมายเดียวกัน… คือการช่วยพีระ…” ทั้งสองคนรีบออกจากบ้านของนลิน และมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่คาดว่าพีระอาจจะถูกนำตัวไป เมื่อไปถึงโรงพยาบาล นลินก็แอบเข้าไปในระบบของโรงพยาบาลเพื่อหาข้อมูลผู้ป่วยที่ชื่อ ‘พีระ’ เธอพบว่ามีผู้ป่วยชื่อพีระถูกส่งตัวเข้ามาในช่วงเวลาที่เกิดเหตุการณ์ที่โกดังร้างจริง แต่ข้อมูลผู้ป่วยกลับถูกปิดเป็นความลับ และไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้ “นี่มันแปลกมาก…” นลินพูด “ปกติแล้ว… ข้อมูลผู้ป่วย… จะไม่ถูกปิดเป็นความลับขนาดนี้…” เตชินพยักหน้า “ฉันว่า… มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล…” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังสืบค้นข้อมูลอยู่นั้น ทันใดนั้นเอง… พวกเขาก็เห็น… ใครบางคน… ที่กำลังเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย… และคนคนนั้น… คือ… “วิชัย!” เตชินอุทาน “วิชัย?” นลินถามด้วยความสงสัย “เขาเป็นใคร?” “เขา… เป็นคนสนิทของพ่อฉัน…” เตชินตอบ “แล้ว… เขาก็เป็นคน… ที่ฉันโทรหา… เมื่อกี้…” นลินมองเตชินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “แล้ว… ทำไมนายถึงโทรหาเขา? เขามาทำอะไรที่นี่?” เตชินหน้าซีดเผือด เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง “ฉัน… ฉันให้วิชัย… ช่วยพาพีระ… ไปรักษา… ฉันรู้ว่า… มันอาจจะอันตราย… แต่… ฉันต้องการให้แน่ใจว่า… เขาจะปลอดภัย…” “แต่… ทำไมนายไม่บอกฉัน?” นลินถาม “ฉัน… ฉันกลัวว่า… นายจะคิดว่าฉัน… ไม่ไว้ใจ…” เตชินตอบ นลินมองเตชินด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความโล่งใจและความผิดหวัง เธอดีใจที่พีระปลอดภัย… แต่ก็เสียใจที่เตชินไม่ไว้ใจเธอ “แล้ว… ทำไมนายถึงไม่ไว้ใจฉัน… เตชิน?” นลินถาม เตชินเงียบไป เขาเหลือบมองไปที่วิชัยที่กำลังเดินเข้ามาหา “เพราะ… ฉันไม่แน่ใจ… ว่า… ใครคือคนที่… สามารถไว้ใจได้… ในเรื่องนี้…” วิชัยเดินเข้ามาหาทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร “สวัสดี… คุณหนู… คุณหนุ่ม…” เขาพูด “ผม… เป็นห่วง… คุณหนู… มากนะครับ…” “คุณคือใคร?” นลินถาม “ผม… คือ… คนที่… พ่อของคุณ… ไว้ใจ…” วิชัยตอบ “พ่อของฉัน?” นลินถามด้วยความสงสัย “ใช่… พ่อของคุณ… เขาเคย… ฝากฝัง… ให้ผม… ดูแลคุณ… ถ้าเกิด… มีเรื่องอะไร… ไม่คาดฝัน…” วิชัยพูด “แล้ว… ทำไม… คุณถึง… พาพีระ… มาที่นี่?” เตชินถาม “อ้อ… ก็เพราะว่า… พ่อของคุณ… เขา… รู้ว่า… พีระ… คือ… คนสำคัญ… ในเรื่องนี้…” วิชัยตอบ “แล้ว… เขาก็… กลัวว่า… พีระ… จะเป็นอันตราย…” “แต่… พ่อของฉัน… เขา… เขาตายไปแล้วนี่ครับ?” เตชินถามด้วยความงุนงง “อ๋อ… ผม… พูดผิด…” วิชัยรีบแก้ตัว “ผมหมายถึง… คนที่… รักคุณ… แล้วก็… ดูแลคุณ…” คำพูดของวิชัยทำให้ทั้งนลินและเตชินมองหน้ากันด้วยความสงสัย พวกเขารู้สึกว่า… วิชัยกำลังปิดบังบางอย่าง “คุณ… กำลังปิดบังอะไรอยู่?” นลินถาม วิชัยหัวเราะ “เปล่า… ครับ… ผม… แค่… ต้องการให้… ทุกอย่าง… เป็นไป… ตามแผน…” “แผนอะไร?” เตชินถาม “แผน… ที่จะ… เปิดเผย… ความจริง… ทั้งหมด…” วิชัยตอบ “แต่… ก่อนอื่น… เราต้อง… จัดการกับ… ศัตรู… ตัวจริง… ก่อน…” “ศัตรูตัวจริง… คือใคร?” นลินถาม วิชัยยิ้ม… และชี้ไปที่… “วีระ!” นลินและเตชินหันไปมองตามทิศทางที่วิชัยชี้… และเห็น… วีระ… ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา… พร้อมกับ… “ใครอีกคน… ที่กำลังจะปรากฏตัว…”