ความมืดที่โอบล้อมน้ำใสอย่างฉับพลัน ทำให้น้ำใสรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เสียงจอโทรศัพท์ที่มืดสนิท ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกสิ้นหวังของเธอ ไฟล์ความจริงที่เธอเพิ่งได้รับมา… ถูกลบไปแล้ว! ความพยายามทั้งหมดของเธอ… อาจจะสูญเปล่า “เธอ… ‘ทำ’… ‘ผิด’… ‘พลาด’… ‘ครั้ง’… ‘ใหญ่’… ‘แล้ว’… ‘น้ำใส’…” เสียงของท่านประธาน ดังมาจากที่ไหนสักแห่งในความมืด เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ “ท่านประธาน…!” น้ำใสพยายามรวบรวมสติ “ทำไมท่านถึงทำแบบนี้! ท่านกล่าวหาลลิษา ทั้งที่เธอไม่ได้ทำ!” “กล่าวหา…?” ท่านประธานหัวเราะเบาๆ “มันเป็นเพียง… ‘เครื่องมือ’… ของฉัน… เพื่อ… ‘เป้าหมาย’… ที่ใหญ่กว่า…” “เป้าหมาย…? เป้าหมายอะไรกัน! ท่านต้องการปากกานั่นไปทำไม! แล้ว… ทำไมท่านถึง… ‘กำจัด’… เจน…!” น้ำใสถามอย่างโกรธแค้น “เจน… เป็น… ‘ก้าง’… ที่… ‘ใหญ่’… เกินไป…” ท่านประธานตอบ “เธอ… ‘ขุดคุ้ย’… ‘ความลับ’… ของฉัน… มากเกินไป… และ… ฉัน… ต้อง… ‘กำจัด’… เธอ… ให้… ‘เงียบ’… ไป…” น้ำใสแทบจะสำลักลมหายใจเมื่อได้ยินคำพูดของท่านประธาน นี่คือคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นผู้มีเกียรติ เป็นผู้นำของโรงเรียน แต่เบื้องหลังกลับดำมืดขนาดนี้ “แล้ว… ธีร์… ล่ะคะ?” น้ำใสถาม “ท่านใช้ธีร์… เป็นเครื่องมือ… ของท่าน… ด้วย… งั้นเหรอ…?” “ธีร์… เป็น… ‘เด็ก’… ที่… ‘ทะเยอทะยาน’… มาก…” ท่านประธานพูด “เขา… ‘ต้องการ’… ‘อำนาจ’… และ… ฉัน… ‘ให้’… เขา… ในสิ่งที่… เขา… ‘ต้องการ’… เพื่อแลกกับ… ‘ความภักดี’… ของเขา…” “ความภักดี…? แก… ‘ทรยศ’… เพื่อนของแก… เพื่อ… ‘อำนาจ’… งั้นเหรอ… ธีร์!” น้ำใสหันไปทางธีร์ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างท่านประธาน ธีร์ยังคงยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร สายตาของเขาดูว่างเปล่า และเย็นชาอย่างน่ากลัว “เขา… ‘ตระหนัก’… แล้ว… ว่า… ‘ทางเลือก’… ของเขา… นั้น… ‘ถูกต้อง’…” ท่านประธานกล่าว “ถูกต้อง…? การทำร้ายคนบริสุทธิ์… คือถูกต้องเหรอ!?” น้ำใสตะโกน “ความจริง… มัน… ‘ซับซ้อน’… น้ำใส…” ท่านประธานกล่าว “บางครั้ง… เราต้อง… ‘เสียสละ’… ‘คน’… ‘เล็กๆ’… เพื่อ… ‘ผลประโยชน์’… ‘ส่วนรวม’…” “ผลประโยชน์ส่วนรวม…? ท่านกำลังพูดถึงอะไร!” น้ำใสไม่เข้าใจ “ฉัน… กำลัง… ‘สร้าง’… ‘อนาคต’… ใหม่… ให้กับ… ‘โรงเรียน’… นี้…” ท่านประธานพูด “และ… ‘ปากกา’… นั่น… คือ… ‘กุญแจ’… สู่… ‘ความสำเร็จ’… ของฉัน…” “กุญแจ…?” น้ำใสทวนคำ “ปากกานั่น… มันมีความสำคัญ… อะไรขนาดนั้น!” “มัน… ‘ไม่ใช่’… เพียง… ‘ปากกา’… ธรรมดา… แต่มัน… ‘บรรจุ’… ‘ความลับ’… ของ… ‘ตระกูล’… ของฉัน… และ… ‘อำนาจ’… ที่จะ… ‘ควบคุม’… ‘ทุกสิ่ง’…” ท่านประธานกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ น้ำใสรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เรื่องราวทั้งหมดมันเกินกว่าที่เธอจะรับไหว “แล้ว… โฟล์ค… ล่ะคะ? อาจารย์มงคล… ล่ะคะ?” น้ำใสถาม “โฟล์ค… เขา… ‘อันตราย’… เกินไป… ต้อง… ‘จัดการ’… อย่าง… ‘เด็ดขาด’…” ท่านประธานตอบ “ส่วน… อาจารย์มงคล… เขา… ‘รับใช้’… ฉัน… มา… ‘นาน’… แล้ว…” ทันใดนั้นเอง แสงไฟสว่างจ้าก็ส่องเข้ามาในห้อง ทำให้กลุ่มของน้ำใส และท่านประธาน ต้องหรี่ตาลง “หยุดการกระทำของพวกแกเดี๋ยวนี้!” เสียงดังจากกลุ่มคน… ที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น… น้ำใสพยายามเพ่งมองไป… และเธอเห็น… ‘ตำรวจ’…! “ท่านประธาน!” ตำรวจนายหนึ่งตะโกน “พวกเราได้รับแจ้ง… และมาเพื่อ… ‘จับกุม’… พวกคุณ…” ท่านประธานดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบกลับมาตั้งสติ “พวกแก… ‘โง่’… เกินไป…” ท่านประธานพูด “คิดว่า… จะ… ‘หยุด’… ฉัน… ได้… งั้นเหรอ…?” ทันใดนั้นเอง ธีร์ก็ก้าวออกมาจากข้างท่านประธาน… เขาหันมามองน้ำใส ด้วยแววตาที่ดู… ซับซ้อน… “น้ำใส… ฉัน… ‘ขอโทษ’… ที่… ‘โกหก’… เธอ…” ธีร์พูด “แต่… ฉัน… ‘ทำ’… เพื่อ… ‘ปกป้อง’… ‘เธอ’… และ… ‘ลลิษา’… จาก… ‘ท่านประธาน’…” “ปกป้อง…? แกกำลัง… ‘เข้าข้าง’… เขา… นะ… ธีร์!” น้ำใสตะโกน “ไม่… ฉัน… ‘แค่’… ‘รอ’… ‘เวลา’… ‘ที่เหมาะสม’… เพื่อ… ‘เปิดเผย’… ‘ความจริง’… ทั้งหมด…” ธีร์ตอบ “และ… ‘ไฟล์’… ที่… ‘เจน’… ส่ง… ให้… เธอ… มัน… ‘ไม่ใช่’… ‘ของจริง’… ทั้งหมด…” “ไม่ใช่ของจริง…?” น้ำใสอึ้งไป “หมายความว่ายังไง?” “ไฟล์นั้น… มัน… ‘ถูก’… ‘ดัดแปลง’… โดย… ‘ฉัน’… เพื่อ… ‘หลอก’… ‘เธอ’… และ… ‘ท่านประธาน’… ให้… ‘ตายใจ’… และ… ‘เปิดเผย’… ‘ความจริง’… ‘ทั้งหมด’… ออกมา…” ธีร์อธิบาย น้ำใสแทบจะเชื่อหูตัวเอง… ธีร์… กำลัง… ‘ร่วมมือ’… กับ… ‘ตำรวจ’…!? “พวกเรา… ‘ได้รับ’… ‘ข้อมูล’… จาก… ‘ธีร์’… มา… ‘สักพัก’… แล้ว…” ตำรวจนายหนึ่งกล่าว “เขา… ‘ช่วย’… พวกเรา… ‘รวบรวม’… ‘หลักฐาน’… เพื่อ… ‘โค่นล้ม’… ‘เครือข่าย’… ของ… ‘ท่านประธาน’… นี้…” ท่านประธานดูสิ้นหวัง และโกรธจัด “แก… ‘ทรยศ’… ฉัน… ธีร์…! แก… จะต้อง… ‘ชดใช้’…!” “ผม… ‘ยอมรับ’… ‘ความผิด’… ของผม… ครับ…” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่… ผม… ‘ต้องการ’… ‘ไถ่ถอน’… ‘ความผิด’… ด้วย… การ… ‘เปิดเผย’… ‘ความจริง’… ทั้งหมด…” น้ำใสรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เธอมองไปที่ท่านประธาน และอาจารย์มงคล ซึ่งถูกตำรวจควบคุมตัวไว้ “แล้ว… โฟล์ค… ล่ะคะ?” น้ำใสถามถึงเพื่อนของเธอ “โฟล์ค… ปลอดภัย… ดี…” ธีร์ตอบ “เขา… ‘ถูก’… ‘กักตัว’… ไว้… เพื่อ… ‘ความปลอดภัย’… และ… ‘จะ’… ‘ถูก’… ‘ปล่อย’… ‘ตัว’… ‘ในไม่ช้า’…” น้ำใสถอนหายใจอย่างโล่งอก “แล้ว… ลลิษา… ล่ะคะ? เธอ… ปลอดภัย… ไหม?” น้ำใสถามต่อ “ลลิษา… ‘ปลอดภัย’… ดี… แต่… เธอ… ‘กำลัง’… ‘เผชิญหน้า’… กับ… ‘กระบวนการ’… ‘ยุติธรรม’… ‘อยู่’…” ธีร์ตอบ “และ… ‘เธอ’… ‘จะ’… ‘ถูก’… ‘ตัดสิน’… ‘ตาม’… ‘ความจริง’… ‘ที่’… ‘ปรากฏ’…” น้ำใสเข้าใจ… ลลิษาอาจจะต้องเผชิญหน้ากับผลกระทบจากการกระทำของเธอ… แม้ว่าเธอจะไม่ได้ขโมยปากกาจริงๆ… แต่การเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้… ก็เป็นสิ่งที่เธอต้องรับผิดชอบ… “แล้ว… เจน… ล่ะคะ?” น้ำใสถาม “เธอ… ปลอดภัย… ไหม?” “เจน… ‘ปลอดภัย’… แล้ว… และ… ‘ไฟล์’… ที่เธอ… ‘ส่ง’… มา… ‘ให้’… เธอ… ‘คือ’… ‘ของจริง’… ‘ทั้งหมด’…” ธีร์ตอบ “มัน… ‘ช่วย’… ‘ให้’… ‘เรา’… ‘จับกุม’… ‘พวกเขา’… ‘ได้’… ‘เร็วขึ้น’…” น้ำใสรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ… อย่างน้อย… เจน… เพื่อนรักของเธอก็ปลอดภัย… และความจริง… ก็กำลังจะถูกเปิดเผย… ขณะที่เธอ… กำลัง… ‘รู้สึก’… ‘โล่งใจ’… ‘ที่สุด’… ทันใดนั้นเอง… เธอ… ก็… ‘สัมผัส’… ‘ได้’… ‘ถึง’… ‘ความเย็น’… ‘อีกครั้ง’…! มัน… ‘ไม่ใช่’… ‘จาก’… ‘มือ’… ‘ของ’… ‘ธีร์’… ‘หรือ’… ‘ตำรวจ’…! แต่… ‘มัน’… ‘คือ’… ‘บางสิ่งที่’… ‘ลึกลับ’… ‘กว่า’… ‘นั้น’…! น้ำใส… ‘หัน’… ‘ไป’… ‘มอง’… ‘อย่าง’… ‘รวดเร็ว’…! และ… ‘สิ่งที่’… ‘เธอ’… ‘เห็น’…… ‘ทำ’… ‘ให้’… ‘เธอ’… ‘แทบ’… ‘จะ’… ‘ลม’… ‘จับ’…! เบื้องหน้า… ‘ของ’… ‘เธอ’…… ‘ไม่ใช่’… ‘ใคร’… ‘อื่น’…… ‘แต่’… ‘เป็น’… ‘เงา’… ‘ของ’… ‘ใครบางคน’…… ‘ที่’… ‘กำลัง’… ‘ยืน’… ‘อยู่’…… ‘ตรงนั้น’…… ‘อย่าง’… ‘เงียบเชียบ’…!… ‘และ’… ‘ดวงตา’… ‘ของ’… ‘มัน’…… ‘กำลัง’… ‘เรือง’… ‘แสง’… ‘สี’… ‘แดง’… ‘ฉาน’…!…