นักเรียนชายปริศนาที่สนามฟุตบอล สร้างความสงสัยให้กับกอล์ฟและมาร์คเป็นอย่างมาก การที่เขาปฏิเสธที่จะบอกอะไรเกี่ยวกับสัญลักษณ์ และท่าทางที่ดูหวาดกลัว ทำให้ทั้งสองมั่นใจว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน “ฉันไม่เข้าใจจริงๆ” มาร์คกล่าว ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากโรงเรียน “ทำไมเขาถึงไม่ยอมบอกอะไรเราเลย?” “เขากลัว” กอล์ฟตอบ “แต่กลัวอะไรล่ะ?” มาร์คถาม “กลัวคนร้าย? หรือกลัวว่าจะถูกเปิดโปง?” “ฉันคิดว่าเขากลัวคนร้าย” กอล์ฟกล่าว “ดูจากท่าทีแล้ว เขาคงรู้ว่าใครเป็นคนร้ายจริงๆ แต่เขาคงไม่กล้าพูดออกมา” “แล้วสัญลักษณ์นั่นล่ะ?” มาร์คสงสัย “มันต้องมีความหมายอะไรสักอย่างแน่ๆ” “ใช่” กอล์ฟเห็นด้วย “ฉันว่ามันอาจจะเป็นรหัสลับ หรือไม่ก็… สัญลักษณ์ของกลุ่มคนบางกลุ่ม” “กลุ่มคน?” มาร์คเลิกคิ้ว “หมายถึงแก๊งนักเรียนเหรอ?” “ก็อาจจะเป็นไปได้” กอล์ฟตอบ “แต่เรายังไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยัน” “แล้วเราจะแกะสลักสัญลักษณ์นั้นได้ยังไง?” มาร์คถาม “เราลองไปหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตดูไหม?” “ก็ดีนะ” กอล์ฟเห็นด้วย “ลองค้นหาดูว่ามีสัญลักษณ์คล้ายๆ กันไหม” ทั้งสองกลับบ้านและเริ่มค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตอย่างจริงจัง พวกเขาใช้คำค้นหาต่างๆ นานา แต่ก็ยังไม่พบสัญลักษณ์ที่ตรงกันเลย “ไม่มีอะไรเลย” มาร์คถอนหายใจ “นี่มันยากกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ” “ใจเย็นๆ” กอล์ฟปลอบ “เรายังไม่หมดหนทาง” “แล้วเราจะทำยังไงต่อ?” มาร์คถาม “เรากลับไปคุยกับคุณครูสมศักดิ์อีกครั้งดีไหม?” กอล์ฟเสนอ “เผื่อว่าท่านจะมีคำแนะนำอะไรเพิ่มเติม” เช้าวันรุ่งขึ้น กอล์ฟและมาร์คก็ไปหาคุณครูสมศักดิ์อีกครั้ง “คุณครูครับ” กอล์ฟกล่าว “พวกผมยังหาความหมายของสัญลักษณ์นี้ไม่เจอเลยครับ” เขาหยิบเศษกระดาษให้คุณครูดูอีกครั้ง คุณครูสมศักดิ์มองดูสัญลักษณ์อย่างพิจารณา “อืม… มันดูแปลกจริงๆ” ท่านกล่าว “แต่ฉันเคยเห็นอะไรที่คล้ายๆ กันนะ” “จริงเหรอครับ?” ทั้งสองอุทานพร้อมกัน “ที่ไหนครับ?” “ฉันจำไม่ค่อยได้ชัดเจนหรอก” คุณครูสมศักดิ์กล่าว “แต่มันเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์ที่ใช้ในชมรมบางอย่างของโรงเรียนเรา เมื่อก่อนน่ะ” “ชมรมเหรอครับ?” กอล์ฟทวนคำ “ใช่” คุณครูสมศักดิ์ตอบ “จำได้ว่ามีชมรมหนึ่งที่ชอบทำกิจกรรมเกี่ยวกับศิลปะประดิษฐ์น่ะ” “ชมรมศิลปะ?” มาร์คถาม “ใช่” คุณครูสมศักดิ์พยักหน้า “แต่ฉันไม่แน่ใจว่ามันยังอยู่หรือเปล่า” “ขอบคุณคุณครูมากครับ!” กอล์ฟกล่าว “พวกผมจะไปลองหาข้อมูลเกี่ยวกับชมรมนั้นดู” กอล์ฟและมาร์คตรงไปยังบอร์ดประกาศของโรงเรียน พวกเขาไล่อ่านรายชื่อชมรมต่างๆ อย่างละเอียด จนกระทั่งพวกเขาเจอกับรายชื่อชมรมหนึ่งที่น่าสนใจ “ชมรมศิลปะประดิษฐ์” กอล์ฟอ่านชื่อชมรม “มันน่าจะใช่!” “แล้วเราจะไปหาข้อมูลจากไหนล่ะ?” มาร์คถาม “ชมรมนี้อาจจะไม่มีคนทำกิจกรรมแล้วก็ได้นะ” “เราลองไปถามคุณครูที่ดูแลชมรมดู” กอล์ฟเสนอ “ถ้าคุณครูยังจำได้ ท่านอาจจะบอกอะไรเราได้” ทั้งสองคนเดินไปหาคุณครูที่ปรึกษาชมรมศิลปะประดิษฐ์ คุณครูท่านนั้นมีอายุพอสมควร และดูท่าทางใจดี “ขอโทษครับคุณครู” กอล์ฟกล่าว “พวกผมอยากจะสอบถามเกี่ยวกับชมรมศิลปะประดิษฐ์น่ะครับ” คุณครูท่านนั้นยิ้ม “อ๋อ ชมรมนั้นน่ะเหรอ” ท่านกล่าว “มันปิดไปนานแล้วล่ะ ไม่มีใครสนใจทำกิจกรรมแล้ว” “แต่… ก่อนหน้านี้ มีใครเคยใช้สัญลักษณ์แบบนี้ในชมรมหรือเปล่าครับ?” กอล์ฟถาม พร้อมกับยื่นเศษกระดาษให้ดู คุณครูท่านนั้นมองสัญลักษณ์แล้วก็ตาโต “นี่มัน… สัญลักษณ์ของชมรมเรานี่นา!” ท่านอุทาน “ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีกแล้ว” “แสดงว่าคุณครูรู้ว่ามันคืออะไร?” มาร์คถามอย่างตื่นเต้น “มันเป็นสัญลักษณ์ของชมรมเราน่ะ” คุณครูอธิบาย “เราใช้มันแทนชื่อย่อของชมรม ‘ศิลปะประดิษฐ์’ น่ะ” “อ๋อ!” ทั้งสองอุทานพร้อมกัน “แล้วทำไมถึงมีคนเอาสัญลักษณ์นี้ไปไว้ในห้องพักครูได้ล่ะครับ?” กอล์ฟถาม “ฉันก็ไม่ทราบเหมือนกัน” คุณครูส่ายหน้า “แต่มันก็น่าสงสัยนะ” “คุณครูพอจะจำได้ไหมครับว่าใครเคยเป็นสมาชิกชมรมนี้ที่โดดเด่นเป็นพิเศษ?” กอล์ฟถามต่อ “เผื่อว่าเราจะหาเบาะแสจากคนเหล่านั้นได้” “สมาชิกที่โดดเด่น… ก็มีอยู่หลายคนนะ” คุณครูครุ่นคิด “แต่ที่ฉันจำได้แม่นเลยก็คือ… วิศรุต” “วิศรุต?” มาร์คทวนคำ “ใช่” คุณครูยืนยัน “เขาเป็นเด็กที่เก่งเรื่องศิลปะมาก แล้วก็ชอบประดิษฐ์อะไรแปลกๆ อยู่เสมอ” “วิศรุต… ฉันเคยได้ยินชื่อนี้นะ” มาร์คพึมพำ “เขาอยู่ชั้นไหนนะครับ?” “เขาเรียนอยู่ชั้นเดียวกับพวกเธอเลยล่ะ” คุณครูตอบ “แต่ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน” กอล์ฟและมาร์คมองหน้ากัน พวกเขารู้สึกว่ากำลังจะได้ตัวคนร้ายแล้ว “ขอบคุณคุณครูมากครับ” กอล์ฟกล่าว “ข้อมูลนี้มีประโยชน์กับพวกเรามากจริงๆ” “ไม่เป็นไรจ้ะ” คุณครูยิ้ม “หวังว่าเรื่องของมาร์คจะคลี่คลายเร็วๆ นะ” เมื่อเดินออกจากห้องพักครู กอล์ฟก็หันไปพูดกับมาร์ค “วิศรุต… ฉันว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ” “แต่ทำไมเขาถึงต้องขโมยข้อสอบล่ะ?” มาร์คสงสัย “แล้วทำไมเขาถึงต้องใส่ร้ายมาร์ค?” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” กอล์ฟตอบ “แต่เราต้องไปหาเขาให้เจอ” ทั้งสองรีบไปหาข้อมูลเกี่ยวกับวิศรุต พวกเขาได้ทราบว่าวิศรุตเป็นนักเรียนที่เรียนดี แต่มีปัญหาเรื่องการเงิน และกำลังจะมีปัญหากับการเรียนเพราะเกรดไม่ถึงเกณฑ์ที่มหาวิทยาลัยต้องการ “แสดงว่าเขาอาจจะขโมยข้อสอบไปเพื่อปรับปรุงเกรดตัวเอง” มาร์คคาดเดา “แล้วทำไมเขาถึงต้องใส่ร้ายมาร์ค?” “อาจจะเป็นเพราะว่าเขาอยากจะเบี่ยงเบนความสนใจ” กอล์ฟคิด “หรืออาจจะมีเหตุผลส่วนตัวอื่น” “เราต้องเผชิญหน้ากับวิศรุต” กอล์ฟตัดสินใจ “คราวนี้เรามีเบาะแสมากพอที่จะกดดันเขาได้แล้ว” “แล้วเราจะไปเจอเขาได้ที่ไหน?” มาร์คถาม “เราลองไปหาที่ชมรมศิลปะประดิษฐ์เก่าดูสิ” กอล์ฟเสนอ “เผื่อว่าเขาอาจจะยังไปที่นั่นอยู่” เมื่อไปถึงห้องชมรมศิลปะประดิษฐ์เก่า พวกเขาก็พบวิศรุตกำลังนั่งทำงานศิลปะชิ้นหนึ่งอยู่ “วิศรุต!” กอล์ฟเรียกเสียงดัง วิศรุตเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสีหน้าตกใจ “พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?” เขาถาม “เรามารู้ความจริง” กอล์ฟตอบ “เราต้องการคำอธิบายจากเธอ” วิศรุตเริ่มมีท่าทีประหม่า “ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอพูดเรื่องอะไร” เขาตอบ “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด” “เธอโกหก” มาร์คกล่าว “เรามีหลักฐานทั้งหมดแล้ว” “หลักฐานอะไร?” วิศรุตถาม “สัญลักษณ์ในห้องพักครู… มันคือสัญลักษณ์ของชมรมศิลปะประดิษฐ์ ที่เธอเคยเป็นสมาชิก” กอล์ฟกล่าว “แล้วรองเท้าบูทที่เธอใส่… ที่ทำให้เกิดรอยบนพื้น” “แล้วข้อความ ‘ใครจะกล้า’ ล่ะ?” มาร์คเสริม “เธอเขียนมันใช่ไหม?” วิศรุตเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือด “ฉัน… ฉันยอมแพ้แล้ว” เขาพูดเสียงแผ่วเบา “ใช่ ฉันเป็นคนทำ” “ทำไมเธอถึงทำแบบนี้?” กอล์ฟถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ฉัน… ฉันต้องการเกรดที่ดี” วิศรุตตอบ “ฉันรู้ว่าถ้าฉันได้ข้อสอบไป ฉันจะทำคะแนนได้ดีขึ้น” “แล้วทำไมเธอถึงใส่ร้ายมาร์ค?” มาร์คถาม “เพราะ… เพราะฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าเป็นฉัน” วิศรุตกล่าว “แล้วฉันเห็นมาร์คเดินผ่านแถวนั้นพอดี ฉันเลย… เลยคิดแผนใส่ร้ายเขา” “เธอทำลายชีวิตเพื่อนของฉันนะรู้ไหม!” มาร์คตะคอก “เธอทำให้มาร์คต้องตกเป็นจำเลย!” “ฉันขอโทษ” วิศรุตพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “ฉันเสียใจจริงๆ” “คำขอโทษของเธอไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น” กอล์ฟกล่าว “เธอต้องรับผิดชอบกับการกระทำของเธอ” หลังจากนั้น กอล์ฟและมาร์คก็ตัดสินใจแจ้งเรื่องราวทั้งหมดให้คุณครูสมศักดิ์ทราบ คุณครูสมศักดิ์เสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น และได้ดำเนินการสอบสวนเรื่องราวทั้งหมด วิศรุตยอมรับสารภาพ และต้องเผชิญกับบทลงโทษตามกฎของโรงเรียน มาร์คได้รับการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่รอยร้าวในความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนสนิทก็ยังคงอยู่ กอล์ฟเองก็รู้สึกผิดที่เขาเคยสงสัยในตัวมาร์คในช่วงแรก เรื่องราวทั้งหมดสอนให้เขารู้ว่า ความจริงนั้นซับซ้อนกว่าที่คิด และการตัดสินคนจากภายนอกอาจนำไปสู่ความผิดพลาดที่แก้ไขได้ยาก