ตอนที่ 1 — แสงสีจากหน้าจอ สู่โลกที่ไร้เสียง
แสงนีออนสีฟ้าอมม่วงสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องอัดที่ถูกเก็บเสียงอย่างดี เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็ว เสียงคลิกเมาส์ที่ดังเป็นจังหวะ และเสียงฝีเท้าของทีมงานที่กำลังเตรียมอุปกรณ์สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ คิม หรือที่รู้จักกันในนาม "KingCaster" กำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดยักษ์ ภาพใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาคมกริบที่ฉายแววเอาจริงเอาจังปรากฏอยู่บนจอถ่ายทอดสดที่กำลังมีผู้ชมเรือนแสนจับจ้อง เขาหัวเราะเบาๆ กับมุกตลกของเพื่อนร่วมทีมที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนยืนอยู่หลังฉาก สวมชุดพนักงานของบริษัทจัดงานอีเวนต์ที่ดูคล่องแคล่ว ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าหวานที่ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางมากนัก ดวงตาคู่สวยที่กำลังกวาดตามองรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น
“คิม! อีกสิบนาทีนะ” เสียงผู้จัดการส่วนตัวดังขึ้นจากหูฟัง คิมพยักหน้ารับ แต่สายตาของเขาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่เด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง เธอไม่ใช่คนในทีมงานปกติของเขา นี่ต้องเป็นทีมงานจากบริษัทอีเวนต์ที่จ้างมาดูแลงานแคสติ้งครั้งนี้แน่ๆ
“ใครน่ะ ดูไม่คุ้นเลย” คิมกระซิบถามเพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ
“อ๋อ คนจากบริษัทอีเวนต์มั้ง เห็นว่าเป็นน้องใหม่ เพิ่งเข้ามาช่วยงานวันนี้” เพื่อนตอบพลางก้มหน้าก้มตาอยู่กับหน้าจอของตัวเอง
คิมพยักหน้า เขารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่ทีมงานใหม่เข้ามาในวันที่มีงานใหญ่แบบนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาหันกลับไปให้ความสนใจกับเกมตรงหน้าอีกครั้ง สมาธิทั้งหมดของเขากลับคืนสู่โลกเสมือนจริงที่เต็มไปด้วยการต่อสู้ กลยุทธ์ และเสียงเชียร์จากผู้ชม
“พร้อมนะทุกคน” ผู้กำกับเกมดังขึ้น เสียงเข้มทรงอำนาจ
“พร้อมครับ!” เสียงของคิมและเพื่อนร่วมทีมดังขึ้นพร้อมกัน
เกมเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด คิมควบคุมตัวละครในเกมได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย การตัดสินใจทุกอย่างฉับไว รวดเร็ว และแม่นยำ เขาสื่อสารกับเพื่อนร่วมทีมผ่านไมโครโฟนอย่างต่อเนื่อง วางแผนการโจมตี ตั้งรับ และสนับสนุนเพื่อนได้อย่างลงตัว เสียงของเขาดุดันทรงพลังเมื่อต้องสั่งการ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความสนุกสนานเมื่อต้องหยอกล้อกับสถานการณ์
“ระวังหลังนะเพื่อน! ศัตรูมาแล้ว!” คิมตะโกนเตือนเพื่อนร่วมทีม
“รู้แล้วน่า! เดี๋ยวจัดการเอง” เสียงเพื่อนตอบกลับมาอย่างมั่นใจ
“อีกนิดเดียว! คุมจังหวะไว้! คิม! ชาร์จเลย!” เสียงเชียร์จากผู้ชมดังสะท้อนผ่านระบบเสียง
คิมยิ้มมุมปาก เขารู้สึกถึงพลังที่ส่งมาถึง การได้เป็น KingCaster มันไม่ใช่แค่การเล่นเกม แต่มันคือการสร้างความสุข สร้างความตื่นเต้น ให้กับผู้คนนับแสนที่เฝ้ารอเขาอยู่หน้าจอ ทุกๆ การเคลื่อนไหว ทุกๆ คำพูดของเขาคือการแสดงที่ต้องทำให้ดีที่สุด
“เยส! ชนะแล้ว! ขอบคุณทุกคนที่ร่วมเชียร์นะครับ!” คิมกล่าวขอบคุณผู้ชมเมื่อจบเกมอย่างสวยงาม เสียงปรบมือและข้อความแสดงความยินดีหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
“สุดยอดไปเลย KingCaster!”
“เล่นได้เทพมาก!”
“ขอให้เล่นอีกเกม!”
คิมยิ้มรับคำชม เขาเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำดื่มที่วางอยู่บนโต๊ะ พลางผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งจากการเล่นเกมมานาน
“โอ้โห วันนี้ดูจะสนุกเป็นพิเศษนะ” เสียงนุ่มๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง คิมหันไปมอง ก็เห็นเด็กสาวคนเดิมยืนอยู่ใกล้ๆ เธอถือกล้องถ่ายวิดีโอขนาดเล็กอยู่
“เอ่อ... ครับ” คิมตอบอย่างงงๆ
“ฉันอินนะคะ เป็นทีมงานจากบริษัทอีเวนต์ที่จะมาช่วยดูแลเรื่องการบันทึกภาพและเสียงของการแคสติ้งวันนี้ค่ะ” เธอยิ้มหวานให้เขา
“อ๋อ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมคิม” คิมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณคิม” อินตอบกลับ ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อได้สบตาเขาโดยตรง
“นี่คุณอิน เป็นคนใหม่เหรอ? ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” เพื่อนร่วมทีมของคิมถามขึ้น
“ใช่ค่ะ เพิ่งเข้ามาช่วยงานวันนี้ค่ะ” อินตอบ
“งั้นฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ” เพื่อนของคิมพูด
“ค่ะ” อินตอบรับ
คิมสังเกตเห็นว่าเมื่ออินพูดถึงการทำงาน เธอดูมีความมั่นใจ แต่พอต้องมาคุยกับเขาโดยตรง เธอกลับมีอาการประหม่าเล็กน้อย มือไม้ดูเกร็งไปหมด
“คุณคิมเหนื่อยไหมคะ?” อินถาม
“ก็มีบ้างครับ แต่ก็สนุกดี” คิมตอบ
“ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้เลยนะคะ” อินเสนอ
“ขอบคุณครับ” คิมยิ้มให้เธออีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่เขาไม่ค่อยได้แสดงออกกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่นัก
“เอาล่ะ คิม! พักแป๊บนะ เดี๋ยวเราจะเริ่มเกมต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง” ผู้จัดการบอก
“โอเคครับ” คิมตอบรับ
เขาลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย เดินออกจากบริเวณหน้าจอ เขาเห็นอินกำลังเดินเก็บสายไฟและอุปกรณ์ต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว เธอดูมีความสามารถและตั้งใจทำงานมาก
“คุณอิน ทำงานเก่งจังเลยนะครับ” คิมเดินเข้าไปทักทาย
“ขอบคุณค่ะ พยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ” อินตอบเขินๆ
“ผมเห็นคุณมองผมตอนเล่นเกมนะ” คิมพูดขึ้น ทำให้หน้าของอินแดงขึ้นมาทันที
“เปล่าค่ะ! ฉันแค่มองอุปกรณ์เฉยๆ” เธอโกหกหน้าแดง
คิมหัวเราะเบาๆ “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ” เขาพูดพลางใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ข้อมือของเธอ “ไม่ต้องเกร็งนะ ถือว่าเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน”
อินเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ใกล้ชิดกับ KingCaster ที่เธอชื่นชมมาตลอดแบบนี้ ยิ่งเขาพูดจาดี เป็นกันเอง และใส่ใจ เธอก็ยิ่งรู้สึกดี
“ค่ะ” อินตอบเสียงแผ่วเบา
“ถ้าอยากได้รูปผมตอนเล่นเกม ถามได้นะ ผมจะทำท่าเท่ๆ ให้” คิมหยอกเย้า
“จริงเหรอคะ?” อินถามด้วยความดีใจ
“จริงสิ! แต่ต้องให้ผมด้วยนะ” คิมตอบกลับ
“แน่นอนค่ะ!” อินยิ้มกว้าง
“งั้นเดี๋ยวผมขอตัวไปเตรียมตัวต่อก่อนนะ” คิมพูด
“ค่ะ”
คิมเดินกลับไปที่เก้าอี้ของเขา หันไปยิ้มให้อินอีกครั้งก่อนจะนั่งลง เขารู้สึกว่าวันนี้น่าจะเป็นวันที่น่าสนใจ เขาไม่เคยสนใจทีมงานคนไหนมาก่อน แต่กับอิน มันมีความพิเศษบางอย่างที่ทำให้เขาอยากรู้จักเธอให้มากขึ้น
อินมองตามหลังคิมไปจนลับตา หัวใจยังคงเต้นระรัว รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแกลเลอรี่ ภาพหน้าจอของคิมตอนกำลังเล่นเกมถูกตั้งเป็นวอลเปเปอร์ เธอค่อยๆ ลบมันออกอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ เธอเป็นทีมงาน เธอต้องทำงานให้ดีที่สุด ไม่ใช่มาฝันกลางวันแบบนี้
“อิน! นี่! เอาชามาให้หน่อยสิ!” เสียงผู้จัดการดังขึ้น
“ค่ะ! มาแล้วค่ะ!” อินรีบตอบรับ เธอเก็บความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดไว้ แล้วมุ่งมั่นกับการทำงานตรงหน้าอีกครั้ง แต่ภาพใบหน้าของคิมที่กำลังยิ้มให้เธอยังคงติดตาเธออยู่
4,975 ตัวอักษร