คิมนั่งเฝ้านนท์อยู่ข้างเตียง เขาพยายามรวบรวมความคิดทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมนนท์ถึงพูดแบบนั้น “เขาไม่ได้ผิด” คำพูดนั้นทำให้เขากลับไปนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตอีกครั้ง เหตุการณ์ที่เขาและนนท์เคยทะเลาะกันอย่างรุนแรง เหตุการณ์ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาต้องจบลง หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง นนท์ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันมามองคิมด้วยแววตาที่อ่อนลง “คุณ... คุณคิม” นนท์เรียกชื่อคิมอย่างแผ่วเบา “ผมอยู่นี่นนท์” คิมตอบ “คุณเป็นไงบ้าง” “ผม... ผมขอโทษ” นนท์พูด “สำหรับทุกอย่าง” “ไม่ต้องขอโทษหรอกนนท์” คิมกล่าว “ผมเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน” “ไม่... คุณไม่ได้ผิด” นนท์ส่ายหน้าเบาๆ “ผมต่างหากที่... ที่เข้าใจผิด” “เข้าใจผิดเรื่องอะไรครับ” คิมถาม “เรื่อง... เรื่องของคุณกับอิน” นนท์พูด “ผมเห็นคุณทั้งสองคน... ผมคิดไปเอง” คิมอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่านนท์จะเข้าใจผิดในเรื่องนี้ “ผม... ผมไม่เคยคิดอะไรกับอินเกินเลยครับ” คิมพูด “เธอเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน” “แต่... ผมเห็นคุณสองคน...” นนท์พูดตะกุกตะกัก “เราแค่ทำงานด้วยกันครับ” คิมอธิบาย “และหลังจากนั้น... ผมก็เจออินอีกครั้งโดยบังเอิญ แล้วเราก็... เป็นแฟนกัน” นนท์มองคิมด้วยความประหลาดใจ “เป็นแฟนกัน?” “ใช่ครับ” คิมยิ้ม “อินเป็นแฟนของผม” “ผม... ผมไม่รู้” นนท์พูดเสียงเบา “ผมคิดว่า... ผมทำให้คุณเสียใจ” “คุณทำร้ายผมจริงๆ นนท์” คิมยอมรับ “แต่ผมก็เข้าใจว่าตอนนั้นคุณอาจจะกำลังเสียใจเหมือนกัน” “ผมเสียใจจริงๆ คิม” นนท์พูด “ผมอยากจะบอกคุณมาตลอด แต่ผมไม่มีโอกาส” “แล้วอุบัติเหตุนั่นล่ะครับ” คิมถาม “มันเกิดขึ้นได้ยังไง” นนท์เงียบไป เขาดูเหมือนจะกำลังรวบรวมความกล้า “ผม... ผมพยายามจะไปหาคุณ” “ไปหาผม?” คิมทวนคำ “เพื่ออะไร” “เพื่อ... เพื่อจะขอโทษคุณ” นนท์ตอบ “ผมอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมด แต่ผม... ผมก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง” “แล้วทำไมถึงเกิดอุบัติเหตุ” คิมถามต่อ “ผม... ผมขับรถเร็วเกินไป” นนท์ยอมรับ “ผมใจร้อน ผมอยากจะไปหาคุณให้เร็วที่สุด” คิมมองนนท์ เขาเห็นความรู้สึกผิดและความเสียใจในดวงตาของนนท์ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเรื่องราวถึงได้เป็นแบบนี้ “ไม่เป็นไรนนท์” คิมกล่าว “เรื่องมันผ่านไปแล้ว” “แต่... ผมทำให้คุณเดือดร้อน” นนท์พูด “ไม่เป็นไรครับ” คิมยิ้ม “ผมโอเคแล้ว” “จริงๆ เหรอ” นนท์ถาม “จริงครับ” คิมตอบ “ตอนนี้ผมมีความสุขดี” “คุณ... คุณมีใครแล้วใช่ไหม” นนท์ถาม “ใช่ครับ” คิมตอบ “อิน” “อิน...” นนท์ทวนคำ “เธอ... เธอมีความสุขไหม” “เธอมีความสุขครับ” คิมตอบ “และผมก็มีความสุขมากเช่นกัน” นนท์ยิ้มบางๆ “ดีใจด้วยนะคิม” “ขอบคุณนะนนท์” คิมกล่าว “แล้วคุณล่ะ” “ผม...” นนท์หยุดไปครู่หนึ่ง “ผมก็หวังว่าสักวัน... ผมจะเจอความสุขของผม” “ผมเชื่อว่าคุณจะเจอ” คิมให้กำลังใจ “คุณเป็นคนดีนะนนท์” “ขอบคุณนะคิม” นนท์พูด “ที่ยังมาหาผม” “คุณเป็นเพื่อนผมนะ” คิมตอบ “ถึงแม้เราจะเคยทะเลาะกัน แต่สุดท้ายเราก็เป็นเพื่อนกัน” นนท์พยักหน้า เขามองคิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง หลังจากนั้นไม่นาน อินและคุณวิชัยก็เข้ามาในห้อง “เป็นไงบ้างคะ” อินถามเมื่อเห็นคิม “เราคุยกันแล้ว” คิมบอกอิน “คุณนนท์...” อินหันไปมองนนท์ “ผม... ผมขอโทษคุณอินด้วยนะครับ” นนท์กล่าว “ผมเข้าใจผิดไป” “ไม่เป็นไรค่ะ” อินยิ้ม “ฉันเข้าใจ” “คุณนนท์อาการดีขึ้นมากเลยครับ” คุณวิชัยกล่าว “หมอบอกว่าพรุ่งนี้อาจจะย้ายไปห้องพักฟื้นปกติได้แล้ว” “ดีจังเลยครับ” คิมกล่าว “ผมดีใจด้วย” วันนั้น คิมและอินใช้เวลาส่วนใหญ่ที่โรงพยาบาล พวกเขาพูดคุยกับนนท์ เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่อยู่ คิมเล่าเรื่องงานของเขาที่กำลังไปได้ดี อินก็เล่าเรื่องการเรียนของเธอ เมื่อใกล้ถึงเวลาเย็น คิมก็ต้องขอตัวกลับ “ผมต้องไปแล้วนะนนท์” คิมกล่าว “เดี๋ยวจะกลับมาใหม่” “ขอบคุณนะคิม” นนท์ตอบ “สำหรับทุกอย่าง” “ไว้เจอกันใหม่นะ” คิมยิ้ม แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับอิน ขณะเดินออกจากโรงพยาบาล อินก็หันมาถามคิม “คุณคิมคะ” “ครับ” “หลังจากนี้... คุณจะทำยังไงต่อคะ” อินถาม คิมมองอิน เขาเห็นประกายความหวังในดวงตาของเธอ “ผม... ผมจะเริ่มต้นใหม่” “เริ่มต้นใหม่?” อินถาม “ใช่” คิมตอบ “เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณ” อินยิ้มกว้าง “ฉันดีใจค่ะ” “เราจะลืมเรื่องราวในอดีต” คิมกล่าว “แล้วเดินหน้าต่อไปด้วยกัน” “ค่ะ” อินตอบ “อนาคตของเรากำลังจะเริ่มต้น” คิมจับมืออินแน่น ทั้งสองเดินออกจากโรงพยาบาลไป ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่สาดส่อง พวกเขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่อย่างน้อย ตอนนี้พวกเขาก็มีกันและกัน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามา