หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นรัวราวกับกลองศึกเมื่อเห็นรูปถ่ายในมือ สันหลังของเธอเย็นเฉียบ ภาพของกวินทร์ในอ้อมกอดของผู้หญิงอีกคน… ใบหน้าของเขาที่แสดงออกถึงความสุข… มันเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของเธอ “นี่มัน… อะไรกัน?” เสียงของเธอแผ่วเบา เธอพยายามรวบรวมสติ มองรูปถ่ายอย่างพิจารณา ผู้หญิงคนนั้น… ไม่ใช่คนที่เธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ใบหน้าของเธอสวยคม ดวงตาโต ผมยาวสีดำขลับ… เธอคือใคร? และที่สำคัญ… กวินทร์… ยิ้ม… รอยยิ้มที่เธอไม่เคยได้เห็น… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก… ความรักที่เขามีให้กับผู้หญิงคนนั้น… ไม่ใช่เธอ… “เป็นไปไม่ได้…” เธอพึมพำกับตัวเอง “เขา… เขากำลังจะ… ให้ฉัน… เป็น… ของเขา… แล้วทำไม…” ความสับสนและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาจนเธอแทบยืนไม่อยู่ เธอหลับตาลง พยายามข่มน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้… ความรู้สึกที่เหมือนถูกหักหลัง… ความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง “พิมพ์ดาว?” เสียงของกวินทร์ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว รีบซ่อนรูปถ่ายไว้ในกระเป๋าถืออย่างรวดเร็ว “คุณ… มาแล้วเหรอคะ?” เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่ก็ยังคงมีความสั่นเครือในน้ำเสียง กวินทร์เดินเข้ามาใกล้ เขาเห็นแววตาของเธอที่ดูไม่สดใส “เป็นอะไรไป? ยังไม่หายตกใจอีกเหรอ?” “เปล่าค่ะ… แค่… รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย” เธอตอบเลี่ยงๆ กวินทร์โน้มตัวลงมา จ้องมองดวงตาของเธออย่างพิจารณา “แน่ใจนะ? หน้าคุณดูซีดมากเลย” เขาพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ สัมผัสของเขาราวกับไฟฟ้าช็อต ทำให้พิมพ์ดาวยิ่งรู้สึกสั่นไปทั้งตัว เธอผงะถอยหลังเล็กน้อย “ฉัน… ขอตัวไป… เข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” เธอรีบเดินเลี่ยงไป ทิ้งให้กวินทร์ยืนงงอยู่เพียงลำพัง เขามองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจเข้าใจ… เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ พิมพ์ดาวรีบหยิบรูปถ่ายออกมาดูอีกครั้ง น้ำตาของเธอไหลรินออกมาไม่หยุด เธอจ้องมองใบหน้าของกวินทร์ในรูปถ่าย… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข… รอยยิ้มที่เธอไม่เคยได้รับ “ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้… กวินทร์?” เธอพึมพำกับตัวเอง “คุณจะใช้ฉัน… เพียงเพราะ… คุณต้องการเอาชนะคู่แข่ง… หรือ… คุณต้องการทำลายฉันกันแน่?” ความแค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง มันรุนแรงเกินกว่าจะรับไหว เธอไม่รู้ว่ารูปถ่ายนี้มาจากใคร… หรือใครคือผู้หญิงคนนั้น… แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า… ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เธอเคยมีให้กวินทร์… มันพังทลายลงแล้ว เมื่อพิมพ์ดาวเดินออกจากห้องน้ำ เธอก็พบว่ากวินทร์ยังคงยืนรอเธออยู่ เขาเห็นสีหน้าของเธอที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “พิมพ์ดาว… เกิดอะไรขึ้นจริงๆ? บอกผมมาเถอะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย พิมพ์ดาวยืนนิ่ง สีหน้าของเธอบอกเล่าเรื่องราวมากมาย… ความผิดหวัง… ความเจ็บปวด… และความแค้น… เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอฉายแววที่แตกต่างไปจากเดิม “คุณ… ทำไมคุณถึง… หลอกฉันคะ?” เธอถามเสียงเย็น กวินทร์เลิกคิ้ว “หลอก? ผม… หลอกคุณเรื่องอะไร?” พิมพ์ดาวยิ้มเยาะ “คุณ… คิดว่าฉัน… โง่มากหรือไงคะ? ที่ไม่รู้ว่า… คุณมีใครอยู่แล้ว…” กวินทร์ยิ่งงงหนักขึ้น “พิมพ์ดาว… ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด…” “คุณ… ไม่ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่องค่ะ!” เสียงของเธอเริ่มดังขึ้น “ฉัน… เห็นหมดแล้ว!” กวินทร์มองเธอด้วยความไม่เข้าใจ… แต่แล้ว… แววตาของเขาก็พลันเปลี่ยนไป… เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่… การบุกรุก… ซองเอกสาร… รูปถ่าย… “คุณ… หมายถึง… รูปถ่ายนั้นหรือเปล่า?” เขาถามเสียงเบา พิมพ์ดาวพยักหน้า น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม “ใช่ค่ะ… คุณ… มีความสุขมากเลยนะคะ… กับผู้หญิงคนนั้น…” กวินทร์มองเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน… เขาแทบจะอธิบายไม่ถูก… แต่เขาต้องทำบางสิ่งบางอย่าง… เพื่อให้เธอเข้าใจ… “พิมพ์ดาว…” เขาเอื้อมมือไปสัมผัสแขนเธอ แต่เธอกลับปัดมือเขาออกไปอย่างรวดเร็ว “อย่า… อย่ามาแตะต้องฉันค่ะ!” เธอตะโกนใส่หน้าเขา “ฉัน… เกลียดคุณ!” คำว่า ‘เกลียด’ กระแทกเข้ากลางใจของกวินทร์ เขายืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ… ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำให้เธอรู้สึกแบบนี้… แล้วในขณะนั้นเอง… เสียงประกาศจากเวทีก็ดังขึ้น “ขอเรียนเชิญท่านประธานกวินทร์… ขึ้นกล่าวเปิดงานอย่างเป็นทางการ… ในลำดับต่อไป!” พิมพ์ดาวยืนนิ่ง จ้องมองกวินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง… กวินทร์เองก็เช่นกัน… ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอึดอัด… เขาจะทำอย่างไร? จะยอมรับความจริงที่พิมพ์ดาวเข้าใจผิด? หรือจะพยายามอธิบาย? และความจริงเบื้องหลังรูปถ่ายนั้น… คืออะไรกันแน่? พิมพ์ดาวจะให้อภัยเขาได้หรือไม่?