อเล็กซานเดอร์กลับมาที่ออฟฟิศด้วยหัวที่สับสน เขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของอันนาอีกครั้ง แต่คราวนี้บรรยากาศแตกต่างออกไปมาก ไม่มีความรู้สึกอบอุ่นใจเหมือนครั้งก่อน มีเพียงความเย็นชาและความไม่แน่ใจ เขาเคาะประตูเบาๆ “อันนาครับ ผมขอคุยด้วยอีกครั้ง” เสียงอันนาตอบกลับมา “เข้ามาเลยค่ะ” เมื่อเขาเข้าไปในห้อง อันนากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ ใบหน้าของเธอซีดเผือดเล็กน้อย ราวกับว่าเธอรู้แล้วว่าอเล็กซานเดอร์กำลังจะพูดเรื่องอะไร “อันนา” อเล็กซานเดอร์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ผมได้คุยกับคุณทอมแล้ว” เมื่อได้ยินชื่อทอม ใบหน้าของอันนาแสดงอาการตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด “คุณ… ไปคุยกับเขามาเหรอคะ” “ใช่ครับ” อเล็กซานเดอร์ตอบ “และเขาก็ให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับ ‘ค่าที่ปรึกษาพิเศษ’ และ ‘ค่าใช้จ่ายในการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีที่ไม่เปิดเผย’ ที่ผมถามคุณเมื่อวานนี้” อันนาหลับตาลงอย่างช้าๆ เธอปล่อยให้ความเงียบครอบงำห้องไปชั่วขณะก่อนที่จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ดิฉัน… ดิฉันขอโทษค่ะคุณอเล็กซานเดอร์” คำว่า “ขอโทษ” จากปากของอันนา ทำให้อเล็กซานเดอร์รู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก “ขอโทษเรื่องอะไรอันนา” เขาถาม “ขอโทษที่โครงการเหล่านั้นมันเป็นเรื่องโกหก หรือขอโทษที่พยายามหลอกลวงผม” อันนาเงยหน้าขึ้น สบตาของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ไม่ได้เป็นการหลอกลวงค่ะคุณอเล็กซานเดอร์” เธอตอบ “แต่มันคือความจริงที่ดิฉันไม่สามารถเปิดเผยได้ง่ายๆ” “ความจริงที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ง่ายๆ มันคืออะไรกันแน่” อเล็กซานเดอร์ถาม “คุณทอมบอกว่ามันเป็นเพียงการสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อปิดบังบางอย่าง” “คุณทอม… เขามีความเข้าใจผิดไปบ้างค่ะ” อันนากล่าว “โครงการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีของเรามีอยู่จริง แต่มันมีความซับซ้อนและละเอียดอ่อนมาก” “ละเอียดอ่อนจนถึงขั้นต้องจ่ายเงินจำนวนมหาศาลให้กับที่ปรึกษาที่ไม่เปิดเผย และซ่อนมันไว้ในรายงานทางการเงินอย่างนั้นหรือ” อเล็กซานเดอร์ถาม น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ อันนาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน “คุณอเล็กซานเดอร์คะ… สมัยก่อน สยาม ไบโอ-เทค เคยมีปัญหาทางการเงินค่อนข้างหนักค่ะ” เธอเริ่มเล่า “และมีนักลงทุนบางกลุ่มที่ต้องการเข้ามาซื้อกิจการในราคาถูก” “แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายเหล่านั้นล่ะครับ” อเล็กซานเดอร์ถาม “มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร” “ดิฉันในตอนนั้น… ยังไม่ได้รับตำแหน่งนี้อย่างเต็มตัวค่ะ” อันนากล่าวต่อ “แต่ดิฉันเห็นว่าบริษัทกำลังจะตกอยู่ในมือของคนที่ไม่มีวิสัยทัศน์ และจะทำลายสิ่งที่เราสร้างมา” “ดังนั้น…” อเล็กซานเดอร์พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว “คุณจึง… ตัดสินใจลงทุนในโครงการเหล่านี้ เพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับบริษัท และป้องกันไม่ให้นักลงทุนเหล่านั้นเข้ามาได้ใช่ไหมครับ” อันนาพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ใช่ค่ะคุณอเล็กซานเดอร์ ดิฉันได้ใช้เงินส่วนตัว และกู้ยืมจากแหล่งต่างๆ มาลงทุนในโครงการวิจัยที่ดิฉันเชื่อมั่นว่าจะเป็นอนาคตของบริษัท และให้ที่ปรึกษาเหล่านั้นเข้ามาช่วยเร่งกระบวนการ” “แต่ทำไมถึงต้องปิดบังครับ” อเล็กซานเดอร์ถาม “ถ้ามันเป็นเพื่อประโยชน์ของบริษัทจริงๆ ทำไมถึงไม่เปิดเผยกับผู้ถือหุ้น” “เพราะนักลงทุนกลุ่มนั้นมีอิทธิพลมากค่ะ” อันนากล่าว “ถ้าพวกเขารู้ว่าเรากำลังพัฒนานวัตกรรมอะไรอยู่ พวกเขาจะหาทางขัดขวาง หรือขโมยเทคโนโลยีของเราไปได้ง่ายๆ” “แล้วเรื่องที่คุณทอมถูกเลิกจ้างล่ะครับ” อเล็กซานเดอร์ถาม “เขาบอกว่าคุณเลิกจ้างเพราะเขาพยายามจะแฉเรื่องนี้” อันนาหลับตาลงอีกครั้ง “คุณทอม… เขามีเจตนาดีในตอนแรกค่ะ แต่เขาเริ่มที่จะ… ซักถามมากเกินไป และอาจจะเปิดเผยข้อมูลบางส่วนโดยไม่ตั้งใจ ดิฉันจึงจำเป็นต้อง… ตัดสินใจให้เขาออก เพื่อรักษาความลับของบริษัทค่ะ” คำตอบของอันนาทำให้ความสงสัยของอเล็กซานเดอร์ลดลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงมีคำถามอีกมากมายในใจ “คุณกำลังบอกว่า… โครงการวิจัยและที่ปรึกษานั้นมีอยู่จริง และเป็นการลงทุนเพื่อปกป้องบริษัทจากนักลงทุนที่ไม่หวังดี?” “ใช่ค่ะ” อันนาตอบ “และเมื่อ Nordic Green Energy เข้ามา ดิฉันเห็นว่านี่คือโอกาสที่ดีที่สุดที่จะนำพาบริษัทไปสู่ทิศทางที่ยั่งยืนอย่างแท้จริง ดิฉันจึงตัดสินใจที่จะเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดให้คุณทราบ” “แล้วทำไมถึงไม่บอกผมตั้งแต่แรกครับ” อเล็กซานเดอร์ถาม “ทำไมถึงต้องให้ผมไปสืบหาข้อมูลเอง” “เพราะดิฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน และต้องการเวลาในการเตรียมคำอธิบายที่ชัดเจนที่สุดค่ะ” อันนากล่าว “ดิฉันไม่อยากให้คุณตัดสินใจเพียงเพราะได้ยินข้อมูลเพียงด้านเดียว” อเล็กซานเดอร์มองเข้าไปในดวงตาของอันนา เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่แฝงอยู่ในการกระทำของเธอ แม้ว่าวิธีการของเธออาจจะดูไม่โปร่งใสในตอนแรกก็ตาม “อันนา… ผม… ผมยังสับสนอยู่มาก” เขาพูด “ผมไม่แน่ใจว่าผมควรจะเชื่อใคร” “ดิฉันเข้าใจค่ะ” อันนากล่าว “และดิฉันยอมรับความผิดพลาดในวิธีการสื่อสารของดิฉันเอง” เธอมองตรงมาที่เขา “คุณอเล็กซานเดอร์คะ ดิฉันจริงใจกับคุณเสมอ และจริงใจกับโครงการนี้เสมอ ขอให้คุณลองพิจารณาอีกครั้งนะคะ” อเล็กซานเดอร์ถอนหายใจยาว เขาเห็นความเจ็บปวดในแววตาของอันนา และเขารู้สึกได้ถึงความซับซ้อนของสถานการณ์ที่เธอต้องเผชิญ “ผม… ผมต้องการเวลาสักหน่อยในการคิดทบทวนเรื่องนี้ครับอันนา” เขาพูด “ผมจะให้คำตอบกับคุณอีกครั้ง” เขาเดินออกจากห้องทำงานของอันนาไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ หัวใจของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความสงสัยและความโกรธ แต่เป็นความเสียใจและความเห็นใจที่ผสมปนเปกัน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอันนากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ