อเล็กซานเดอร์กลับมาที่โรงแรม เขารู้สึกเหนื่อยล้า ทั้งร่างกายและจิตใจ เขาเดินไปนั่งที่โซฟา มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แต่ในใจของเขากลับมืดมิด คำอธิบายของอันนาทำให้เขาเข้าใจในสถานการณ์ที่เธอเผชิญ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในความเชื่อใจที่เขามีต่อเธอ เธอเลือกที่จะโกหก และปิดบังข้อมูลสำคัญ เพียงเพื่อรักษาเป้าหมายของเธอไว้ เขาพยายามนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่เขาได้รู้จักอันนา ความมุ่งมั่น ความเฉลียวฉลาด และความหลงใหลในวิสัยทัศน์ของเธอ สิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่ดึงดูดเขาให้เข้ามาลงทุนในสยาม ไบโอ-เทค แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะถูกบดบังด้วยม่านแห่งการหลอกลวง "เธอทำอย่างนั้นจริงหรือ" เขาพึมพำกับตัวเอง "เพื่อบริษัท เพื่อเทคโนโลยี หรือเพื่ออะไรกันแน่" เขานึกถึงทอม ชายที่ถูกอันนาปลดออกจากงาน ด้วยเหตุผลที่ฟังดูเหมือนเป็นการรักษาความลับ แต่ในมุมมองของทอม มันอาจเป็นการปกปิดความผิด อเล็กซานเดอร์หลับตาลง เขาพยายามชั่งน้ำหนักทุกอย่าง เขาเห็นถึงความตั้งใจดีของอันนาในการปกป้องเทคโนโลยีจากนักลงทุนที่ประสงค์ร้าย แต่เขาก็ไม่สามารถมองข้ามวิธีการที่เธอเลือกใช้ได้ การโกหกและการปิดบัง แม้จะมีเหตุผลรองรับ แต่ก็สร้างบาดแผลที่ยากจะเยียวยา เขาเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา เขาต้องการทบทวนเอกสารทุกอย่างอีกครั้ง เขาอยากจะแน่ใจว่าเขาไม่ได้มองข้ามสิ่งใดไป เขาเปิดดูสัญญา ข้อตกลง และรายงานทางการเงินทั้งหมดอีกครั้ง "ค่าที่ปรึกษาพิเศษ" "ค่าใช้จ่ายในการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีที่ไม่เปิดเผย" ตัวเลขเหล่านี้เมื่อมองในมุมใหม่ มันมีความหมายที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาคิดถึงหลักการของ Nordic Green Energy ความยั่งยืน ความโปร่งใส และความเท่าเทียม ทุกอย่างที่เขาเชื่อมั่นมาตลอด ตอนนี้กำลังถูกทดสอบอย่างรุนแรง "ฉันจะทำอย่างไรต่อไปดี" เขาถามตัวเอง ทางเลือกที่เขามีดูเหมือนจะมีไม่มากนัก หนึ่ง เขาอาจจะเลือกที่จะเชื่ออันนา และมองว่าสิ่งที่เธอทำเป็นเรื่องจำเป็นในสถานการณ์ที่จำกัด แต่เขาจะต้องยอมรับว่าความเชื่อใจที่มีต่อเธอได้ถูกบั่นทอนไปแล้ว และการทำงานร่วมกันในอนาคตอาจเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน สอง เขาอาจจะเลือกที่จะไม่เชื่อคำอธิบายของเธอ และมองว่าเธอเป็นคนที่ไว้ใจไม่ได้ เขาอาจจะต้องถอนตัวจากการลงทุน หรือพยายามตรวจสอบทุกอย่างด้วยตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง ซึ่งจะทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับอันนาสิ้นสุดลงอย่างสิ้นเชิง สาม เขาอาจจะพยายามหาทางประนีประนอม หาจุดกึ่งกลางระหว่างความโปร่งใสที่เขาต้องการ และความลับที่อันนาอ้างว่าจำเป็นต้องรักษาไว้ เขาถอนหายใจยาว เขารู้ว่าเขาไม่สามารถตัดสินใจได้ในตอนนี้ เขาต้องการเวลา เพื่อประมวลผลทุกอย่าง และทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาคิดถึงการติดต่อกับทีมกฎหมายของบริษัทที่สวีเดน แต่ก็ลังเล เขาไม่อยากให้เรื่องนี้บานปลายไปมากกว่านี้ เขาอยากจะแก้ไขปัญหานี้ด้วยตัวเองก่อน เวลาผ่านไปช้าๆ เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในห้องพัก โรงแรมกลายเป็นเหมือนคุกที่กักขังเขาไว้กับความคิดของตัวเอง ตอนเช้าของวันถัดมา เขาตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ เขาไม่สามารถหนีมันไปได้ตลอด เขาตัดสินใจที่จะไปหาอันนาอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะนักธุรกิจที่ต้องการข้อมูล แต่ในฐานะคนที่กำลังพยายามทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน เขาเดินออกจากโรงแรม มุ่งหน้าไปยังอาคารสำนักงานของสยาม ไบโอ-เทค เมื่อไปถึง เขาไม่ได้ตรงไปยังห้องทำงานของอันนา แต่เขาเลือกที่จะเดินไปที่สวนหย่อมเล็กๆ ที่อยู่ด้านข้างอาคาร ที่นั่นเป็นที่ที่เขาเคยใช้เวลาพูดคุยกับอันนาหลายครั้ง เขาเห็นอันนากำลังนั่งอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่ง เธอกำลังมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ด้วยสายตาเลื่อนลอย "อันนา" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ อันนาหันมามองเขา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ฉายอยู่ "คุณอเล็กซานเดอร์" เธอตอบรับ เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ "ผมคิดเรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืนทั้งคืน" อันนาก้มหน้าลง "ดิฉันเข้าใจค่ะ" "ผมเข้าใจในสถานการณ์ของคุณ" อเล็กซานเดอร์กล่าว "แต่ผมไม่สามารถละเลยวิธีการที่คุณเลือกใช้ได้" "ดิฉันรู้ค่ะ" อันนากล่าว "ดิฉันไม่ได้ขอให้คุณให้อภัยดิฉัน แต่ดิฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจเหตุผล" "ผมกำลังพยายาม" อเล็กซานเดอร์ตอบ "แต่ผมก็กำลังพิจารณาถึงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นกับ Nordic Green Energy ด้วย" "ถ้าคุณตัดสินใจว่าไม่สามารถร่วมงานกับดิฉันได้อีกต่อไป ดิฉันก็พร้อมที่จะยอมรับค่ะ" อันนากล่าว "แต่ดิฉันอยากให้คุณรู้ว่า ดิฉันเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ของเราจริงๆ และพร้อมที่จะพิสูจน์ให้คุณเห็น" อเล็กซานเดอร์มองไปที่อันนา เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ แต่เขาก็ยังคงมีความกังวลอยู่ "ผมต้องการเวลาอีกสักพัก" เขาบอก "ผมต้องการทบทวนทุกอย่าง และหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย" อันนาพยักหน้า "ดิฉันจะรอค่ะ"