ผืนทรายอันกว้างใหญ่แผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ราวกับผืนพรมสีทองที่ทอดไกลสุดสายตา แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยทอประกายลงมาอย่างแรงกล้า แต่ก็ยังไม่อาจจะกลบกลิ่นอายลึกลับที่แผ่ซ่านออกมาจากดินแดนแห่งนี้ได้ ขบวนคาราวานที่นำโดยอารยา หลวงเทพฤทธิ์ และเสนาบดีการคลัง เคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าย่ำทรายของเหล่ากองคาราวาน และเสียงกุกกักของสัมภาระบนหลังอูฐเท่านั้นที่ดังขึ้น "เราใกล้จะถึงจุดที่ข้าคาดการณ์ไว้แล้ว" อารยากล่าวกับหลวงเทพฤทธิ์และเสนาบดีการคลังที่เดินขนาบข้างเธอมาตลอด "ตามตำนาน... ณ จุดนี้... คือบริเวณที่เมืองโบราณแห่งนั้น... เคยตั้งอยู่..." "แล้ว... เราจะเห็นอะไร? เมืองนั้น... มันยังคงอยู่หรือไม่?" เสนาบดีการคลังเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนคาดหวัง "ตำนานกล่าวว่า... เมืองนั้นจะปรากฏขึ้น... เมื่อถึงเวลาอันควร..." อารยาตอบ "แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็นมัน... มีเพียงเรื่องเล่า... และบันทึกโบราณ... ที่กล่าวถึงความรุ่งเรือง... และความลับ... ที่ซ่อนอยู่ภายใน..." หลวงเทพฤทธิ์เงยหน้ามองท้องฟ้า "ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า... และค่ำคืนนี้... คือคืนที่เราจะต้องรอคอย..." เมื่อค่ำคืนมาถึง... เหล่าคาราวานก็ตั้งเต็นท์พักแรมกลางทะเลทราย... อากาศเริ่มเย็นลง... แต่ความร้อนระอุจากผืนทรายที่สะสมมาทั้งวันยังคงอบอวลอยู่... ทุกคนต่างเฝ้ารอคอย... ด้วยความหวัง... และความกังวล... กลางดึก... เมื่อดวงจันทร์ขึ้นสูง... และส่องแสงสีนวลตาไปทั่วผืนทราย... อารยาก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง... "มาแล้วเพคะ..." อารยากระซิบเสียงแผ่วเบา... "ปรากฏการณ์จันทร์ดับ... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น..." เงาของโลกค่อยๆ บดบังแสงของดวงจันทร์... ดวงจันทร์เริ่มเปลี่ยนสี... จากสีนวล... กลายเป็นสีแดงคล้ำ... ราวกับเลือด... บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป... ลมทะเลทรายที่เคยพัดเอื่อยๆ... กลับแรงขึ้นอย่างฉับพลัน... พัดเอาเม็ดทรายปลิวว่อน... "เกิดอะไรขึ้น?" เสนาบดีการคลังอุทานด้วยความตกใจ "นี่คือ... สัญญาณ..." อารยากล่าวเสียงสั่น... "มันกำลังจะปรากฏขึ้นแล้ว..." ทันใดนั้นเอง... พื้นทรายเบื้องหน้า... ก็เริ่มสั่นสะเทือน... เสียงครืนครั่นดังมาจากใต้พิภพ... ราวกับมีบางสิ่ง... กำลังจะดันตัวขึ้นมาจากเบื้องล่าง... "ดูนั่นสิ!" หลวงเทพฤทธิ์ตะโกนชี้ไปยังจุดหนึ่งเบื้องหน้า... ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของทุกคน... ช่างน่าอัศจรรย์... และน่าหวาดหวั่น... ทรายจำนวนมหาศาล... กำลังถูกดันขึ้นไป... เผยให้เห็น... โครงสร้างบางอย่าง... ที่ถูกฝังอยู่ใต้ดิน... "นั่นมัน... เมืองโบราณ..." เสนาบดีการคลังกล่าวอย่างตะลึงงัน... อาคารและกำแพงหินโบราณ... ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากใต้ผืนทราย... ช้าๆ... ทีละน้อย... เผยให้เห็น... สถาปัตยกรรม... ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน... ด้วยลวดลาย... และรูปแบบ... ที่แปลกตา... ราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง... "เรามาถึงแล้ว..." อารยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปีติ... "เมืองที่สาบสูญ... เมืองแห่งตำนาน..." ขบวนคาราวาน... เข้าไปใกล้... สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง... ที่แผ่กระจายออกมาจากเมืองโบราณแห่งนี้... มันเป็นพลังงาน... ที่ทั้งน่าเกรงขาม... และน่าค้นหา... "เราต้องเข้าไปสำรวจ..." หลวงเทพฤทธิ์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "เราต้องตามหาสิ่งที่เราตามหา... ก่อนที่ปรากฏการณ์นี้จะสิ้นสุดลง..." พวกเขาเดินเข้าไปในเมืองโบราณ... ที่เพิ่งจะปรากฏขึ้น... ท่ามกลางความมืด... และแสงสลัว... ของดวงจันทร์สีเลือด... ทางเดินหิน... ที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานานแสนนาน... นำพาพวกเขา... ลึกเข้าไปในใจกลางของเมือง... "ข้าสัมผัสได้ถึง... พลังงานที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ..." อารยากล่าว... "วัตถุโบราณ... น่าจะอยู่ที่นี่... ที่ไหนสักแห่ง..." ขณะที่พวกเขากำลังสำรวจ... ท่ามกลางซากปรักหักพัง... และสถาปัตยกรรมโบราณ... เสียงฝีเท้า... ก็ดังขึ้น... มาจากด้านหลัง... "ใครกัน?" หลวงเทพฤทธิ์ชักดาบออกมาอย่างรวดเร็ว... เงาร่างของบุคคล... ร่างหนึ่ง... ค่อยๆ ปรากฏขึ้น... จากความมืด... "สมเด็จพระยา เทพารักษ์!" หลวงเทพฤทธิ์อุทาน... ชายผู้ทรยศ... ปรากฏกายขึ้น... ที่นี่... ในเมืองโบราณแห่งนี้... พร้อมกับสมุนบริวารของเขา... "ข้า... รอคอยวันนี้มานานแสนนาน..." สมเด็จพระยา เทพารักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น... "ในที่สุด... ข้าก็จะได้ครอบครอง... พลังที่แท้จริง..." "เจ้าไม่มีทางได้มันไป!" หลวงเทพฤทธิ์ประกาศกร้าว... "เราจะไม่มีวันยอมให้เจ้า... ทำลายแผ่นดินของเรา!" การเผชิญหน้า... กำลังจะเริ่มต้นขึ้น... ณ ใจกลางของเมืองโบราณ... ที่เพิ่งจะปรากฏขึ้น... ท่ามกลางปรากฏการณ์จันทร์ดับ... และคำถามที่ว่า... ใครจะเป็นผู้ครอบครอง... พลังอำนาจ... แห่งอดีต...