"ถ้าอย่างนั้น... เจ้าต้องร่วมมือกับข้า!" นายพลทมิฬเร่งเร้า "เราจะใช้พลังนี้... เพื่อสร้างระเบียบใหม่... ให้กับโลกใบนี้! ระเบียบที่ข้า... และเจ้า... จะเป็นผู้ปกครอง!" อารยาส่ายหน้าช้าๆ แสงสว่างรอบตัวเธอเริ่มจางลง แต่ดวงตาของเธอยังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "ท่านยังคงเข้าใจผิด... พลังนี้... ไม่ใช่เครื่องมือสำหรับการปกครอง... แต่มันคือ... ความรับผิดชอบ... ที่ยิ่งใหญ่..." "ความรับผิดชอบ?" นายพลทมิฬหัวเราะอย่างเยาะเย้ย "ความรับผิดชอบคือสิ่งที่อ่อนแอ... ยึดถือ... ข้าไม่ต้องการความรับผิดชอบ... ข้าต้องการอำนาจ!" "อำนาจที่ปราศจากความเข้าใจ... จะนำมาซึ่งหายนะ" อารยาตอบ เสียงของเธอหนักแน่น "ความรู้ที่ข้าได้รับมา... ไม่ได้สอนให้ข้าเป็นผู้ปกครอง... แต่สอนให้ข้า... เป็นผู้ปกป้อง... ปกป้องความสมดุล... ปกป้องชีวิต..." "เจ้ายังคงดื้อดึง! ทหารทั้งหลาย! จับตัวหญิงผู้นี้มาให้ข้า! ข้าจะบีบบังคับให้เธอเปิดเผยความลับทั้งหมด!" นายพลทมิฬออกคำสั่ง ทหารองครักษ์ของเขาพุ่งเข้าใส่อารยาอย่างรวดเร็ว หลวงเทพฤทธิ์และเหล่าทหารที่เหลืออยู่ พยายามเข้าขัดขวางอย่างสุดกำลัง "อย่าแตะต้องนาง! พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์!" เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วสมรภูมิ แต่ก็ไม่อาจต้านทานจำนวนและกำลังของทหารฝ่ายตรงข้ามได้ อารยามองดูภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด "ไม่! อย่า... พวกท่านต้องไม่ทำร้ายพวกเขา!" เธอตะโกนกลับ พลางยกมือขึ้น ปล่อยพลังงานสีทองอันอ่อนโยน แผ่ออกไปรอบตัวเธอ พลังนั้นไม่ได้มีเจตนาทำร้าย แต่กลับทำให้เหล่าทหารของนายพลทมิฬที่กำลังพุ่งเข้ามา ชะงักงันราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น พวกเขาพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้ "นี่มันอะไรกัน?" นายพลทมิฬอุทานด้วยความตกใจ "นี่คือ... พลังแห่ง... การเชื่อมโยง... ที่ข้าพูดถึง" อารยาอธิบาย "มันไม่ใช่การบังคับ... แต่เป็นการ... โน้มน้าว... และ... นำพา... ไปในทิศทางที่ถูกต้อง..." "เหลวไหล! ปล่อยทหารของข้าเดี๋ยวนี้!" นายพลทมิฬพยายามจะพุ่งเข้าไปหาอารยา แต่ก็ถูกพลังงานสีทองนั้นผลักกลับไปอย่างนุ่มนวล "ท่านไม่สามารถ... ใช้กำลัง... เพื่อแย่งชิงสิ่งที่ท่านไม่เข้าใจ" อารยาพูดต่อ "หากท่านต้องการ... ความรู้... หรือ... พลัง... ท่านต้อง... เรียนรู้... และ... เข้าใจ... มันเสียก่อน..." "เจ้ากำลังจะบอกว่า... เจ้าจะไม่ยอมให้ข้าได้ครอบครองสิ่งนี้?" นายพลทมิฬถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ข้าจะ... ปกป้องมัน... จากผู้ที่... นำไปใช้... ในทางที่ผิด" อารยาตอบ ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังวัตถุสีทองบนแท่นบูชา "และหากท่าน... ต้องการ... จะเข้าใจ... ข้า... ยินดี... ที่จะ... ถ่ายทอด... ให้ท่าน... ในแบบที่... ถูกต้อง..." นายพลทมิฬเงียบไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สมรภูมิที่บัดนี้สงบลงอย่างน่าประหลาดใจ เหล่าทหารของเขาที่เคยดุดัน บัดนี้กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น "เจ้ากำลังเล่นเกมอะไรอยู่?" เขาถามเสียงเข้ม "ข้าไม่ได้เล่นเกม... ข้าเพียงแต่... แสดงให้ท่านเห็น... ถึง... พลังที่แท้จริง..." อารยาตอบ "พลังที่... สามารถ... สร้าง... และ... ปกป้อง... ได้... ไม่ใช่... ทำลาย..." "หากเจ้าพูดจริง... แสดงให้ข้าเห็น!" นายพลทมิฬท้าทาย "พิสูจน์ให้ข้าเห็น... ว่าพลังนี้... ไม่ใช่เครื่องมือของสงคราม..." อารยาพยักหน้า เธอเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชาอีกครั้ง แสงสีทองพลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้สว่างจ้าเหมือนครั้งก่อน แต่กลับอ่อนโยนและอบอุ่นกว่าเดิม "ข้าจะแสดงให้ท่านเห็น... ถึง... การสร้างสรรค์..." อารยาพูด พลางยกมือขึ้น สัมผัสกับวัตถุสีทองนั้น ทันใดนั้นเอง ทรายที่กองอยู่รอบแท่นบูชาก็เริ่มหมุนวนขึ้นมา ก่อตัวเป็นรูปร่างต่างๆ อย่างรวดเร็ว มันคือรูปทรงของดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ต้นไม้ที่กำลังเติบโต และสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเคลื่อนไหว เหล่าทหารของนายพลทมิฬที่ถูกตรึงไว้ ต่างก็พากันอุทานด้วยความประหลาดใจ พวกเขาไม่เคยเห็นสิ่งใดเช่นนี้มาก่อน "นี่คือ... พลังแห่ง... ชีวิต... ที่ถูก... สานต่อ... จากอดีต... มาสู่... ปัจจุบัน..." อารยาอธิบาย "มันคือ... สัญลักษณ์... แห่ง... ความหวัง... และ... การเกิดใหม่..." นายพลทมิฬยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งงัน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า พลังที่เขากำลังตามหา จะสามารถสร้างสรรค์สิ่งสวยงามเช่นนี้ได้ "เจ้า... พูดจริง... หรือ?" เขาถาม น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาลง "พลังนี้... คือ... การเยียวยา... ไม่ใช่... การทำลาย... งั้นหรือ?" "ถูกต้องเพคะ" อารยาตอบ "แต่... หากถูก... นำไปใช้... ในทางที่ผิด... มันก็... สามารถ... กลายเป็น... พลังแห่ง... การทำลาย... ได้เช่นกัน... ทุกสิ่ง... ล้วน... มีสองด้าน..." หลวงเทพฤทธิ์เดินเข้ามาใกล้ "ท่านนายพล... หากท่านต้องการ... ความรู้... ที่แท้จริง... ข้า... และ... นาง... พร้อม... ที่จะ... แบ่งปัน... แต่... หากท่าน... ยังคง... ยึดติด... กับ... ความคิด... ที่จะ... ครอบครอง... และ... ทำลาย... เรา... ก็... ไม่มี... ทาง... เลือก... นอกจาก... การ... ต่อสู้..." นายพลทมิฬมองหลวงเทพฤทธิ์ แล้วหันกลับมามองอารยาอีกครั้ง เขาครุ่นคิดอย่างหนัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเจออารยธรรมโบราณที่ทรงพลังเช่นนี้ และเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นพลังที่สามารถสร้างสรรค์ได้ถึงเพียงนี้ "ข้า... ต้องการเวลา... เพื่อ... คิด..." เขาพูดในที่สุด "ข้าจะ... นำทหารของข้า... กลับไป... แต่... อย่าคิดว่า... เรื่องนี้... จะจบลง... เพียงเท่านี้..." เขาสั่งทหารของเขาให้ถอยกลับ ขณะที่เหล่าทหารของเขาก็ยังคงมีท่าทีสับสนกับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน เมื่อกองทัพของนายพลทมิฬจากไปแล้ว ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมจัตุรัสกลางเมืองก็ค่อยๆ จางลง เหล่าทหารของหลวงเทพฤทธิ์ที่บาดเจ็บ ลุกขึ้นยืนด้วยความโล่งอก "นาง... เป็นใครกันแน่?" ทหารองครักษ์คนหนึ่งกระซิบถามเพื่อน "นาง... คือผู้สืบทอด... แห่ง... อารยธรรมโบราณ..." หลวงเทพฤทธิ์ตอบ พลางมองอารยาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ "และ... คือ... ความหวัง... ของพวกเรา... ในการ... เอาชนะ... ความมืดมิด..." อารยาถอนหายใจยาว เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็โล่งใจที่สามารถหลีกเลี่ยงการปะทะที่รุนแรงได้อีกครั้ง "ขอบคุณเพคะ... ท่านหลวงเทพฤทธิ์... ที่เชื่อมั่นในตัวข้า..." เธอพูด "ข้า... ไม่เคย... สงสัย... ในตัวเจ้า... เลย... เจ้าหญิง..." หลวงเทพฤทธิ์ตอบ "เจ้า... คือ... ของขวัญ... ที่... โชคชะตา... มอบให้... แก่... แผ่นดิน... แห่งนี้..."